"அண்டா" அரசுவும்... காணாமல் போன அமெரிக்க மாப்பிள்ளையும்!
காளையார்பட்டி கிராமத்தில் நான்கு இல்லை எட்டு விசித்திரமான மனிதர்கள் இருந்தார்கள்.
சிவகங்கைச் சீமையின் புழுதி படிந்த பாதைகளில், மருது பாண்டியர்களின் வீரம் செறிந்த மண்ணில் அமைந்திருக்கும் ஒரு அமைதியான ஊர் காளையார்பட்டி. ஆனால், அந்த ஊரின் அமைதிக்கு பின்னால் நான்கு மனிதர்களின் விசித்திரமான கதைகள் ஒளிந்திருக்கின்றன.
ஊர் மக்கள் இவர்களைப் பற்றிப் பேசாத நாளே கிடையாது.
மாணிக்கத்தை ஊரில் எல்லோருக்கும் தெரியும், ஆனால் ஒருவருக்குக்கூட அவர் குரல் கேட்டதில்லை. அவர் எப்போதும் மற்றவர்களின் நிழலிலேயே நடப்பார். வெயில் உச்சியில் இருக்கும்போது கூட, யாருடைய நிழலாவது தன் மேல் படுமாறு பார்த்துக்கொள்வார்.
அவர் கையில் எப்போதும் ஒரு பழைய நோட்டுப் புத்தகம் இருக்கும். அதில் அவர் எதையோ வரைந்து கொண்டே இருப்பார். மக்கள் சொல்வதுண்டு, "மாணிக்கம் வரைவது சித்திரங்கள் அல்ல, ஊர் மக்களின் ரகசியங்களை!" என்று.
கருப்பாயி பாட்டிக்கு வயது நூறைத் தாண்டியிருக்கும் என்கிறார்கள். அவர் ஊர் மந்தையில் அமர்ந்து கொண்டு வானத்தைப் பார்த்தபடி எதையோ முணுமுணுத்துக் கொண்டிருப்பார்.
இவர் ஒரு புதிர் யாரிடமும் பேச மாட்டார். ஆனால், யாராவது அவரிடம் சென்று "மழை எப்போது வரும்?" என்றோ "என் மகன் எப்போது ஊரில் இருந்து வருவான்?" என்றோ கேட்டால், மிகச் சரியாக ஒரு நேரத்தைச் சொல்வார். அந்த நொடி தப்பாமல் அது நடக்கும். அவர் காலத்தைக் கணிப்பவரா அல்லது காலமே அவர் சொல்வதைக் கேட்கிறதா என்பது இன்றுவரை புரியாத புதிர்.
காசி ஒரு விசித்திரமான நோயாளி அல்லது ஒரு வித்தைக்காரர். அவர் ஒரு இடத்தில் நிலையாக நிற்க மாட்டார். எப்போதும் ஓடிக்கொண்டோ அல்லது வேகமாக நடந்துகொண்டோ தான் இருப்பார். நின்றால் கீழே விழுந்துவிடுவார்
"நான் நின்றுவிட்டால் பூமி என்னை விழுங்கிவிடும்" என்பது அவர் பயம். சாப்பிடுவது முதல் தூங்குவது வரை (ஒரு ஊஞ்சலில் ஆடிக்கொண்டே) இயக்கத்திலேயே இருப்பார். அவர் ஓடும்போது காற்றில் ஒரு மெல்லிய இசை கேட்பதாக ஊர் சிறுவர்கள் சொல்வார்கள்.
பொன்னையா ஒரு காலத்தில் பெரும் செல்வந்தராக இருந்தவர். இன்று ஊர் ஓரத்திலிருக்கும் குப்பை மேட்டில் எதையோ தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்.
அவர் குப்பையிலிருந்து எடுக்கும் பழைய தகர டப்பாக்கள், உடைந்த கண்ணாடித் துண்டுகள் ஆகியவற்றை வைத்து ஊர் எல்லையில் ஒரு விசித்திரமான கோபுரத்தைக் கட்டி வருகிறார். "இது முடிந்ததும், இந்த ஊரே மாயமாகப் போகிறது" என்பதுதான் அவர் சொல்லும் ஒரே வாக்கியம். அந்த கோபுரம் வளர வளர, ஊர் மக்களின் இதயத்தில் ஒரு மெல்லிய அச்சம் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது.
காளையார்பட்டி இப்போது வெறும் கிராமம் அல்ல; இந்த நான்கு துருவங்களால் பிணைக்கப்பட்ட ஒரு ரகசியக் கோட்டை. இவர்களின் கதைகள் ஒன்றோடு ஒன்று இணையும் போது, அந்த ஊரின் தலையெழுத்தே மாறப்போகிறது என்பது மட்டும் நிச்சயம்
"அண்டா" அரசு: ஊர் பஞ்சாயத்துத் தலைவர். உடம்பு அண்டா மாதிரி இருக்கும், ஆனால் அறிவு மட்டும் டீக்கடைத் தட்டில் இருக்கும் பிஸ்கட் மாதிரி லேசானது.
"சைலன்ட்" சண்முகம்: இவன் பேச ஆரம்பித்தால் நிறுத்தவே மாட்டான். அதனால் ஊரே அவனைப் பேசவிடாமல் "சைலன்ட்" என்று பெயர் வைத்துவிட்டது.
"டிஜிட்டல்" பாண்டி கையில் ஒரு பழைய பட்டன் போனை வைத்துக்கொண்டு, எதற்கெடுத்தாலும் "நான் கூகுள்ல பாத்துட்டேன், இது அப்டித்தான்" என்று அடித்து விடுவான்.
"கவிதை" கண்ணன் இவன் பேசும் ஒவ்வொரு வாக்கியத்திலும் எதுகை மோனை இருக்கும், ஆனால் அர்த்தமே இருக்காது.
ஒருநாள் காலை, அண்டா அரசுவின் வீட்டுத் திண்ணையில் இந்த நால்வரும் கூடினார்கள்.
அரசு தலையைப் பிய்த்துக்கொண்டிருந்தார். "டேய் பாண்டி, ஒரு பெரிய பிரச்சினைடா. அமெரிக்காவிலிருந்து என் மச்சான் பையன் வர்றான். அவன் ஒரு பெரிய சயின்டிஸ்ட்டாம். அவனுக்கு ஏத்த மாதிரி நம்ம ஊரை எப்படி கெத்தா காட்டப்போறோம்?"
பாண்டி தன் போனைத் தடவிக்கொண்டே சொன்னான், "தலைவரே, கவலையை விடுங்க. கூகுள்ல பார்த்தேன். அமெரிக்கர்களுக்கு 'நேச்சர்' (Nature) பிடிக்குமாம். நாம ஊர் குளத்துல இருக்கிற எருமை மாடுகளுக்கு எல்லாம் பெயிண்ட் அடிச்சு, அது 'இந்தியன் ஹிப்போபொட்டாமஸ்'னு பொய் சொல்லிடுவோம்!"
சண்முகம் குறுக்கிட்டான், "ஏன்டா, அந்த எருமை கத்துனா அவன் கண்டுபிடிச்சிட மாட்டானா?"
அரசு முறைத்தார். "அவன் கத்துனா, அது அமெரிக்கன் ஸ்லாங்னு சொல்லிடுவோம்! கண்ணா, நீ ஒரு கவிதை சொல்லுடா இந்தத் திட்டத்துக்கு."
கண்ணன் உடனே தொண்டையைச் சரிசெய்து கொண்டு, "எருமை மீது சாயம்... அமெரிக்கன் நாயன் மாயம்... பாண்டி போட்ட திட்டம்... ஊருக்கே இது இட்டம்!" என்றான்.
அமெரிக்க மாப்பிள்ளை ஜான் (அதாங்க நம்ம ஊர் ஜகந்நாதன்) கார் ஏறி ஊருக்குள் வந்தான். கோட் சூட் போட்டுக்கொண்டு, கையில் ஒரு ஐ-பேட் வைத்துக் கொண்டு இறங்கினான்.
அரசு ஓடிப் போய் அவனை வரவேற்றார். "வெல்கம் ஜான்! ஹவ் ஆர் யூ? வாட் இஸ் திஸ்? வேர் இஸ் தட்?" என்று தனக்குத் தெரிந்த ஆங்கிலத்தை எல்லாம் கொட்டினார்.
ஜான் புன்னகையுடன், "மாமா, தமிழ்லயே பேசுங்க மாமா. எனக்குத் தமிழ் நல்லாத் தெரியும்" என்றான்.
உடனே பாண்டி முணுமுணுத்தான், "பாத்தியா? சயின்டிஸ்ட்னு சொன்னதும் தமிழ்ல பேசுறான். இது கண்டிப்பா ஏதோ சதி!"
அரசு அவனை மிரட்டிவிட்டு, "ஜான், இது பாண்டி, நம்ம ஊர் டெக்னாலஜி அட்வைசர். இவன் கிட்ட ஒரு சூப்பர் கம்ப்யூட்டர் இருக்கு (அந்தப் பழைய பட்டன் போனைத் தான் சொல்கிறார்)."
ஜான் அந்த போனைப் பார்த்துவிட்டு, "இது என்ன நோக்கியா 1100 மாடலா?" என்று கேட்டான்.
பாண்டி சளைக்காமல், "இல்லை சார், இது 'நோக்கியா 1100 அல்ட்ரா மேக்ஸ் ப்ரோ'. இதோட பேட்டரியை ஒருமுறை சார்ஜ் போட்டா, அமெரிக்கா வரைக்கும் சிக்னல் கிடைக்கும்!" என்று அடித்துவிட்டான்.
மாலையில் ஜானை ஊர் குளத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கே பாண்டி சொன்னபடி எருமை மாடுகளுக்குப் பச்சை கலர் பெயிண்ட் அடித்திருந்தார்கள்.
ஜான் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தான். "மாமா, அது என்ன மிருகம்? ஏன் பச்சையா இருக்கு?"
அரசு பெருமையாகச் சொன்னார், "இதுதான் 'கிரீன் பஃபலோ . இது புல்லைத் தின்னுட்டு, உடம்பிலேயே குளோரோபில் தயாரிக்கும். அதான் பச்சையா இருக்கு!"
ஜான் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு, "அப்படியா? அப்போ இது பால் கறந்தா பச்சை கலர்ல வருமா?" என்று கிண்டலாகக் கேட்டான்.
சண்முகம் உடனே முந்திக்கொண்டு, "இல்லையே, இது 'பிஸ்தா' மில்க் ஷேக் கொடுக்கும்!" என்றான்.
கண்ணன் தன் பங்குக்கு, "பச்சை எருமை... பால் தரும் பெருமை... குடித்தால் வருமே... குளோரோபில் அருமை!" என்று ராகம் பாடினான்.
மறுநாள் காலை, ஜான் ஒரு பெரிய பெட்டியைத் திறந்தான். அதில் ஒரு ட்ரோன் இருந்தது. அதை அவன் பறக்கவிட்டபோது, ஊரே மிரண்டு போனது.
அரசு அலறினார், "டேய் பாண்டி! ஏதோ ஒரு ராட்சசத் தும்பி நம்ம ஊரை முழுங்க வருதுடா!"
பாண்டி பதற்றமாக, "தலைவரே, இது தும்பி இல்லை. இது அமெரிக்கா அனுப்புன வேவு பார்க்கிற கருவி. ஜான் நம்ம ஊர் 'கிரீன் பஃபலோ' ரகசியத்தைத் திருட வந்திருக்கான்!" என்றான்.
உடனே நால்வரும் சேர்ந்து ஜானுக்குத் தெரியாமல் அந்த ட்ரோனைப் பிடிக்கத் திட்டம் போட்டார்கள். சண்முகம் ஒரு பெரிய வலையைக் கொண்டு வந்தான்.
ட்ரோன் தாழ்வாகப் பறந்தபோது, சண்முகம் வலையை வீசினான். ஆனால் வலை ட்ரோனில் சிக்காமல், பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த அண்டா அரசுவின் வேட்டியில் சிக்கியது. ட்ரோன் மேலே போக, அரசுவின் வேட்டி கழன்று ட்ரோனுடன் பறக்க ஆரம்பித்தது.
அரசு ஓடிப் போய் ஒரு வாழை மரத்தின் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டார். "டேய்... என் மானம் அமெரிக்காவுக்கே பறக்குதுடா! யாராவது அந்த வண்டியை நிறுத்துங்கடா!" என்று கத்தினார்.
பாண்டி தன் போனை எடுத்து, "கூகுள்... ஹவ் டு ஸ்டாப் எ பிளையிங் வேட்டி?" என்று தேடினான்.
கடைசியில் ட்ரோன் பேட்டரி தீர்ந்து, அரசுவின் வேட்டியுடன் குளத்தில் (அந்தப் பச்சை எருமை மாடுகள் நடுவில்) விழுந்தது.
ஜான் ஓடி வந்து பார்த்தான். அங்கே அண்டா அரசு துண்டைக்கட்டிக்கொண்டு நின்றிருந்தார்.
ஜான் சிரித்துக் கொண்டே, "மாமா, இது வெறும் ட்ரோன் மாமா. போட்டோ எடுக்கப் பயன்படும். நீங்க ஏன் இவ்வளவு பயப்படுறீங்க?" என்றான்.
அரசு கோபமாக, "போட்டோ எடுக்கிறியா? அப்போ என் வேட்டி பறந்ததை டிஜிட்டல்ல எடுத்துட்டியா?" என்று கேட்டார்.
ஜான் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல், "இல்ல மாமா, அதுல மெமரி கார்டு போட மறந்துட்டேன்!" என்றான்.
பாண்டி மெதுவாகச் சொன்னான், "தலைவரே, மெமரி கார்டு போடலையாம். அப்போ உங்க மானம் சேஃப்!"
கண்ணன் உடனே ஒரு கவிதை சொன்னான்:
"வேட்டி பறந்தது... மேகம் தொட்டது...
மெமரி கார்டு இல்லை... மானம் தப்பியது!
ஜான் அமெரிக்கா கிளம்பும்போது, ஒரு பெட்டி நிறைய சாக்லேட் கொடுத்துவிட்டு, "மாமா, அடுத்த முறை வரும்போது அந்த 'பிஸ்தா மில்க் ஷேக்' தரும் எருமையை எனக்கு வித்துடுங்க" என்று சொல்லிவிட்டுச் சிரித்துக் கொண்டே சென்றான்.
அவன் போன பிறகு அரசு பாண்டியைப் பார்த்து, "டேய் பாண்டி, அவன் நம்மளைக் கிண்டல் பண்ணிட்டுப் போறான்டா" என்றார்.
பாண்டி கூலாகச் சொன்னான், "தலைவரே, கவலைப்படாதீங்க. அவன் போனதுமே 'கூகுள் மேப்ஸ்'ல அவன் வீட்டு அட்ரஸை மாத்தி விட்டுடுறேன். அவன் வீட்டுக்குப் போகாம வேற எங்கயாவது போய் முழிப்பான்!"
பொய் சொன்னாலும் பொருந்தச் சொல்லணும், இல்லைன்னா உங்க வேட்டியும் ட்ரோன்ல பறக்க வேண்டியிருக்கும்!
இப்படி அந்த ஊரில் சிரிப்பும் கலாட்டாவும் என்றும் ஓய்ந்ததில்லை.
தெருமுனைத் திண்ணைகளில் முதியவர்களின் அரட்டையும், சிறுவர்களின் ஓட்டமும் அந்த ஊரின் உயிர்நாடி.
அதிகாலைப் பொழுதில் கிணற்றடியில் கேட்கும் பெண்களின் கேலியும் கிண்டலும் அந்தப் பொழுதையே அழகாக்கும்.
மாரியம்மன் கோயில் திருவிழா என்றாலும் சரி, சாதாரண வாரச் சந்தை என்றாலும் சரி, அங்கு வெடிக்கும் சிரிப்பொலிக்குக் குறைவே இருக்காது.
ஒருவரை ஒருவர் வம்பு இழுப்பதிலும், பட்டப்பெயர் சூட்டி அழைப்பதிலும் அங்குள்ளவர்களுக்கு ஒரு தனி அலாதிப் பிரியம்.
சோகமான நேரத்திலும் யாராவது ஒருவன் சொல்லும் நையாண்டிப் பேச்சு, சுற்றியிருப்பவர்களின் பாரத்தை அப்படியே இறக்கி வைத்துவிடும்.
அந்த ஊர் ஆலமரத்தடி என்பது வெறும் நிழலல்ல; அது பல நகைச்சுவை நாடகங்கள் அரங்கேறும் திறந்தவெளி அரங்கம்.
டீக்கடையில் ஆவி பறக்கும் டீயுடன் சேர்த்து, ஊர் கதைகளும் ரகசியங்களும் சிரிப்போடு பரிமாறப்படும்.
வேலைப்பளுவின் களைப்பைத் தெரியாமல் செய்வது, ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்து கொள்ளும் அந்த அன்பான கலாட்டாக்கள் தான்.
இரவு நேரங்களில் தெருவிளக்கின் அடியில் உட்கார்ந்து பேசும் இளைஞர்களின் ஆரவாரம், நள்ளிரவு வரை ஓயாமல் ஒலிக்கும்.
மொத்தத்தில், அந்த ஊர் மக்களுக்கு மகிழ்ச்சி என்பது வெளியிலிருந்து வருவதல்ல; அது அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கொடுக்கும் அந்தத் துள்ளலான சிரிப்பிலேயே ஒளிந்திருக்கிறது.
சிவகங்கைச் சீமையின் புழுதி படிந்த பாதைகளில், மருது பாண்டியர்களின் வீரம் செறிந்த மண்ணில் அமைந்திருக்கும் ஒரு அமைதியான ஊர் காளையார்பட்டி. ஆனால், அந்த ஊரின் அமைதிக்கு பின்னால் நான்கு மனிதர்களின் விசித்திரமான கதைகள் ஒளிந்திருக்கின்றன.
ஊர் மக்கள் இவர்களைப் பற்றிப் பேசாத நாளே கிடையாது.
மாணிக்கத்தை ஊரில் எல்லோருக்கும் தெரியும், ஆனால் ஒருவருக்குக்கூட அவர் குரல் கேட்டதில்லை. அவர் எப்போதும் மற்றவர்களின் நிழலிலேயே நடப்பார். வெயில் உச்சியில் இருக்கும்போது கூட, யாருடைய நிழலாவது தன் மேல் படுமாறு பார்த்துக்கொள்வார்.
அவர் கையில் எப்போதும் ஒரு பழைய நோட்டுப் புத்தகம் இருக்கும். அதில் அவர் எதையோ வரைந்து கொண்டே இருப்பார். மக்கள் சொல்வதுண்டு, "மாணிக்கம் வரைவது சித்திரங்கள் அல்ல, ஊர் மக்களின் ரகசியங்களை!" என்று.
கருப்பாயி பாட்டிக்கு வயது நூறைத் தாண்டியிருக்கும் என்கிறார்கள். அவர் ஊர் மந்தையில் அமர்ந்து கொண்டு வானத்தைப் பார்த்தபடி எதையோ முணுமுணுத்துக் கொண்டிருப்பார்.
இவர் ஒரு புதிர் யாரிடமும் பேச மாட்டார். ஆனால், யாராவது அவரிடம் சென்று "மழை எப்போது வரும்?" என்றோ "என் மகன் எப்போது ஊரில் இருந்து வருவான்?" என்றோ கேட்டால், மிகச் சரியாக ஒரு நேரத்தைச் சொல்வார். அந்த நொடி தப்பாமல் அது நடக்கும். அவர் காலத்தைக் கணிப்பவரா அல்லது காலமே அவர் சொல்வதைக் கேட்கிறதா என்பது இன்றுவரை புரியாத புதிர்.
காசி ஒரு விசித்திரமான நோயாளி அல்லது ஒரு வித்தைக்காரர். அவர் ஒரு இடத்தில் நிலையாக நிற்க மாட்டார். எப்போதும் ஓடிக்கொண்டோ அல்லது வேகமாக நடந்துகொண்டோ தான் இருப்பார். நின்றால் கீழே விழுந்துவிடுவார்
"நான் நின்றுவிட்டால் பூமி என்னை விழுங்கிவிடும்" என்பது அவர் பயம். சாப்பிடுவது முதல் தூங்குவது வரை (ஒரு ஊஞ்சலில் ஆடிக்கொண்டே) இயக்கத்திலேயே இருப்பார். அவர் ஓடும்போது காற்றில் ஒரு மெல்லிய இசை கேட்பதாக ஊர் சிறுவர்கள் சொல்வார்கள்.
பொன்னையா ஒரு காலத்தில் பெரும் செல்வந்தராக இருந்தவர். இன்று ஊர் ஓரத்திலிருக்கும் குப்பை மேட்டில் எதையோ தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்.
அவர் குப்பையிலிருந்து எடுக்கும் பழைய தகர டப்பாக்கள், உடைந்த கண்ணாடித் துண்டுகள் ஆகியவற்றை வைத்து ஊர் எல்லையில் ஒரு விசித்திரமான கோபுரத்தைக் கட்டி வருகிறார். "இது முடிந்ததும், இந்த ஊரே மாயமாகப் போகிறது" என்பதுதான் அவர் சொல்லும் ஒரே வாக்கியம். அந்த கோபுரம் வளர வளர, ஊர் மக்களின் இதயத்தில் ஒரு மெல்லிய அச்சம் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது.
காளையார்பட்டி இப்போது வெறும் கிராமம் அல்ல; இந்த நான்கு துருவங்களால் பிணைக்கப்பட்ட ஒரு ரகசியக் கோட்டை. இவர்களின் கதைகள் ஒன்றோடு ஒன்று இணையும் போது, அந்த ஊரின் தலையெழுத்தே மாறப்போகிறது என்பது மட்டும் நிச்சயம்
"அண்டா" அரசு: ஊர் பஞ்சாயத்துத் தலைவர். உடம்பு அண்டா மாதிரி இருக்கும், ஆனால் அறிவு மட்டும் டீக்கடைத் தட்டில் இருக்கும் பிஸ்கட் மாதிரி லேசானது.
"சைலன்ட்" சண்முகம்: இவன் பேச ஆரம்பித்தால் நிறுத்தவே மாட்டான். அதனால் ஊரே அவனைப் பேசவிடாமல் "சைலன்ட்" என்று பெயர் வைத்துவிட்டது.
"டிஜிட்டல்" பாண்டி கையில் ஒரு பழைய பட்டன் போனை வைத்துக்கொண்டு, எதற்கெடுத்தாலும் "நான் கூகுள்ல பாத்துட்டேன், இது அப்டித்தான்" என்று அடித்து விடுவான்.
"கவிதை" கண்ணன் இவன் பேசும் ஒவ்வொரு வாக்கியத்திலும் எதுகை மோனை இருக்கும், ஆனால் அர்த்தமே இருக்காது.
ஒருநாள் காலை, அண்டா அரசுவின் வீட்டுத் திண்ணையில் இந்த நால்வரும் கூடினார்கள்.
அரசு தலையைப் பிய்த்துக்கொண்டிருந்தார். "டேய் பாண்டி, ஒரு பெரிய பிரச்சினைடா. அமெரிக்காவிலிருந்து என் மச்சான் பையன் வர்றான். அவன் ஒரு பெரிய சயின்டிஸ்ட்டாம். அவனுக்கு ஏத்த மாதிரி நம்ம ஊரை எப்படி கெத்தா காட்டப்போறோம்?"
பாண்டி தன் போனைத் தடவிக்கொண்டே சொன்னான், "தலைவரே, கவலையை விடுங்க. கூகுள்ல பார்த்தேன். அமெரிக்கர்களுக்கு 'நேச்சர்' (Nature) பிடிக்குமாம். நாம ஊர் குளத்துல இருக்கிற எருமை மாடுகளுக்கு எல்லாம் பெயிண்ட் அடிச்சு, அது 'இந்தியன் ஹிப்போபொட்டாமஸ்'னு பொய் சொல்லிடுவோம்!"
சண்முகம் குறுக்கிட்டான், "ஏன்டா, அந்த எருமை கத்துனா அவன் கண்டுபிடிச்சிட மாட்டானா?"
அரசு முறைத்தார். "அவன் கத்துனா, அது அமெரிக்கன் ஸ்லாங்னு சொல்லிடுவோம்! கண்ணா, நீ ஒரு கவிதை சொல்லுடா இந்தத் திட்டத்துக்கு."
கண்ணன் உடனே தொண்டையைச் சரிசெய்து கொண்டு, "எருமை மீது சாயம்... அமெரிக்கன் நாயன் மாயம்... பாண்டி போட்ட திட்டம்... ஊருக்கே இது இட்டம்!" என்றான்.
அமெரிக்க மாப்பிள்ளை ஜான் (அதாங்க நம்ம ஊர் ஜகந்நாதன்) கார் ஏறி ஊருக்குள் வந்தான். கோட் சூட் போட்டுக்கொண்டு, கையில் ஒரு ஐ-பேட் வைத்துக் கொண்டு இறங்கினான்.
அரசு ஓடிப் போய் அவனை வரவேற்றார். "வெல்கம் ஜான்! ஹவ் ஆர் யூ? வாட் இஸ் திஸ்? வேர் இஸ் தட்?" என்று தனக்குத் தெரிந்த ஆங்கிலத்தை எல்லாம் கொட்டினார்.
ஜான் புன்னகையுடன், "மாமா, தமிழ்லயே பேசுங்க மாமா. எனக்குத் தமிழ் நல்லாத் தெரியும்" என்றான்.
உடனே பாண்டி முணுமுணுத்தான், "பாத்தியா? சயின்டிஸ்ட்னு சொன்னதும் தமிழ்ல பேசுறான். இது கண்டிப்பா ஏதோ சதி!"
அரசு அவனை மிரட்டிவிட்டு, "ஜான், இது பாண்டி, நம்ம ஊர் டெக்னாலஜி அட்வைசர். இவன் கிட்ட ஒரு சூப்பர் கம்ப்யூட்டர் இருக்கு (அந்தப் பழைய பட்டன் போனைத் தான் சொல்கிறார்)."
ஜான் அந்த போனைப் பார்த்துவிட்டு, "இது என்ன நோக்கியா 1100 மாடலா?" என்று கேட்டான்.
பாண்டி சளைக்காமல், "இல்லை சார், இது 'நோக்கியா 1100 அல்ட்ரா மேக்ஸ் ப்ரோ'. இதோட பேட்டரியை ஒருமுறை சார்ஜ் போட்டா, அமெரிக்கா வரைக்கும் சிக்னல் கிடைக்கும்!" என்று அடித்துவிட்டான்.
மாலையில் ஜானை ஊர் குளத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கே பாண்டி சொன்னபடி எருமை மாடுகளுக்குப் பச்சை கலர் பெயிண்ட் அடித்திருந்தார்கள்.
ஜான் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தான். "மாமா, அது என்ன மிருகம்? ஏன் பச்சையா இருக்கு?"
அரசு பெருமையாகச் சொன்னார், "இதுதான் 'கிரீன் பஃபலோ . இது புல்லைத் தின்னுட்டு, உடம்பிலேயே குளோரோபில் தயாரிக்கும். அதான் பச்சையா இருக்கு!"
ஜான் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு, "அப்படியா? அப்போ இது பால் கறந்தா பச்சை கலர்ல வருமா?" என்று கிண்டலாகக் கேட்டான்.
சண்முகம் உடனே முந்திக்கொண்டு, "இல்லையே, இது 'பிஸ்தா' மில்க் ஷேக் கொடுக்கும்!" என்றான்.
கண்ணன் தன் பங்குக்கு, "பச்சை எருமை... பால் தரும் பெருமை... குடித்தால் வருமே... குளோரோபில் அருமை!" என்று ராகம் பாடினான்.
மறுநாள் காலை, ஜான் ஒரு பெரிய பெட்டியைத் திறந்தான். அதில் ஒரு ட்ரோன் இருந்தது. அதை அவன் பறக்கவிட்டபோது, ஊரே மிரண்டு போனது.
அரசு அலறினார், "டேய் பாண்டி! ஏதோ ஒரு ராட்சசத் தும்பி நம்ம ஊரை முழுங்க வருதுடா!"
பாண்டி பதற்றமாக, "தலைவரே, இது தும்பி இல்லை. இது அமெரிக்கா அனுப்புன வேவு பார்க்கிற கருவி. ஜான் நம்ம ஊர் 'கிரீன் பஃபலோ' ரகசியத்தைத் திருட வந்திருக்கான்!" என்றான்.
உடனே நால்வரும் சேர்ந்து ஜானுக்குத் தெரியாமல் அந்த ட்ரோனைப் பிடிக்கத் திட்டம் போட்டார்கள். சண்முகம் ஒரு பெரிய வலையைக் கொண்டு வந்தான்.
ட்ரோன் தாழ்வாகப் பறந்தபோது, சண்முகம் வலையை வீசினான். ஆனால் வலை ட்ரோனில் சிக்காமல், பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த அண்டா அரசுவின் வேட்டியில் சிக்கியது. ட்ரோன் மேலே போக, அரசுவின் வேட்டி கழன்று ட்ரோனுடன் பறக்க ஆரம்பித்தது.
அரசு ஓடிப் போய் ஒரு வாழை மரத்தின் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டார். "டேய்... என் மானம் அமெரிக்காவுக்கே பறக்குதுடா! யாராவது அந்த வண்டியை நிறுத்துங்கடா!" என்று கத்தினார்.
பாண்டி தன் போனை எடுத்து, "கூகுள்... ஹவ் டு ஸ்டாப் எ பிளையிங் வேட்டி?" என்று தேடினான்.
கடைசியில் ட்ரோன் பேட்டரி தீர்ந்து, அரசுவின் வேட்டியுடன் குளத்தில் (அந்தப் பச்சை எருமை மாடுகள் நடுவில்) விழுந்தது.
ஜான் ஓடி வந்து பார்த்தான். அங்கே அண்டா அரசு துண்டைக்கட்டிக்கொண்டு நின்றிருந்தார்.
ஜான் சிரித்துக் கொண்டே, "மாமா, இது வெறும் ட்ரோன் மாமா. போட்டோ எடுக்கப் பயன்படும். நீங்க ஏன் இவ்வளவு பயப்படுறீங்க?" என்றான்.
அரசு கோபமாக, "போட்டோ எடுக்கிறியா? அப்போ என் வேட்டி பறந்ததை டிஜிட்டல்ல எடுத்துட்டியா?" என்று கேட்டார்.
ஜான் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல், "இல்ல மாமா, அதுல மெமரி கார்டு போட மறந்துட்டேன்!" என்றான்.
பாண்டி மெதுவாகச் சொன்னான், "தலைவரே, மெமரி கார்டு போடலையாம். அப்போ உங்க மானம் சேஃப்!"
கண்ணன் உடனே ஒரு கவிதை சொன்னான்:
"வேட்டி பறந்தது... மேகம் தொட்டது...
மெமரி கார்டு இல்லை... மானம் தப்பியது!
ஜான் அமெரிக்கா கிளம்பும்போது, ஒரு பெட்டி நிறைய சாக்லேட் கொடுத்துவிட்டு, "மாமா, அடுத்த முறை வரும்போது அந்த 'பிஸ்தா மில்க் ஷேக்' தரும் எருமையை எனக்கு வித்துடுங்க" என்று சொல்லிவிட்டுச் சிரித்துக் கொண்டே சென்றான்.
அவன் போன பிறகு அரசு பாண்டியைப் பார்த்து, "டேய் பாண்டி, அவன் நம்மளைக் கிண்டல் பண்ணிட்டுப் போறான்டா" என்றார்.
பாண்டி கூலாகச் சொன்னான், "தலைவரே, கவலைப்படாதீங்க. அவன் போனதுமே 'கூகுள் மேப்ஸ்'ல அவன் வீட்டு அட்ரஸை மாத்தி விட்டுடுறேன். அவன் வீட்டுக்குப் போகாம வேற எங்கயாவது போய் முழிப்பான்!"
பொய் சொன்னாலும் பொருந்தச் சொல்லணும், இல்லைன்னா உங்க வேட்டியும் ட்ரோன்ல பறக்க வேண்டியிருக்கும்!
இப்படி அந்த ஊரில் சிரிப்பும் கலாட்டாவும் என்றும் ஓய்ந்ததில்லை.
தெருமுனைத் திண்ணைகளில் முதியவர்களின் அரட்டையும், சிறுவர்களின் ஓட்டமும் அந்த ஊரின் உயிர்நாடி.
அதிகாலைப் பொழுதில் கிணற்றடியில் கேட்கும் பெண்களின் கேலியும் கிண்டலும் அந்தப் பொழுதையே அழகாக்கும்.
மாரியம்மன் கோயில் திருவிழா என்றாலும் சரி, சாதாரண வாரச் சந்தை என்றாலும் சரி, அங்கு வெடிக்கும் சிரிப்பொலிக்குக் குறைவே இருக்காது.
ஒருவரை ஒருவர் வம்பு இழுப்பதிலும், பட்டப்பெயர் சூட்டி அழைப்பதிலும் அங்குள்ளவர்களுக்கு ஒரு தனி அலாதிப் பிரியம்.
சோகமான நேரத்திலும் யாராவது ஒருவன் சொல்லும் நையாண்டிப் பேச்சு, சுற்றியிருப்பவர்களின் பாரத்தை அப்படியே இறக்கி வைத்துவிடும்.
அந்த ஊர் ஆலமரத்தடி என்பது வெறும் நிழலல்ல; அது பல நகைச்சுவை நாடகங்கள் அரங்கேறும் திறந்தவெளி அரங்கம்.
டீக்கடையில் ஆவி பறக்கும் டீயுடன் சேர்த்து, ஊர் கதைகளும் ரகசியங்களும் சிரிப்போடு பரிமாறப்படும்.
வேலைப்பளுவின் களைப்பைத் தெரியாமல் செய்வது, ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்து கொள்ளும் அந்த அன்பான கலாட்டாக்கள் தான்.
இரவு நேரங்களில் தெருவிளக்கின் அடியில் உட்கார்ந்து பேசும் இளைஞர்களின் ஆரவாரம், நள்ளிரவு வரை ஓயாமல் ஒலிக்கும்.
மொத்தத்தில், அந்த ஊர் மக்களுக்கு மகிழ்ச்சி என்பது வெளியிலிருந்து வருவதல்ல; அது அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கொடுக்கும் அந்தத் துள்ளலான சிரிப்பிலேயே ஒளிந்திருக்கிறது.
Author: VedhaVishal
Article Title: 40 - : "அண்டா" அரசுவும்... காணாமல் போன அமெரிக்க மாப்பிள்ளையும்! - உமா ஸ்வாமிநாதன்
Source URL: Nectar Novels-https://nectarnovels.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: 40 - : "அண்டா" அரசுவும்... காணாமல் போன அமெரிக்க மாப்பிள்ளையும்! - உமா ஸ்வாமிநாதன்
Source URL: Nectar Novels-https://nectarnovels.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
