அத்தியாயம் 13
புருஷோத்தமனும் விஜயனும் காட்டிற்குள் மேலும் ஆழமாகச் சென்றனர். அந்தக் காடு அவர்களுக்கு அந்நியமல்ல. ஆனால் ஒரேயொரு வேறுபாடு, முன்பு அவர்கள் வேட்டைக்காரர்கள். இப்போது தங்கள் உயிரைக் காக்க ஓடுபவர்கள்.
மாலை மங்கியிருந்தது. அவர்கள் ஏற்கனவே காட்டின் ஆழத்தில் இருந்ததால், தங்களைத் தொடர்ந்து யாரும் வரவில்லை என்பது உறுதியானது. ஒரு பெரிய ஆலமரம் நிழலுக்கும் மறைவுக்கும் ஏற்றதாகத் தோன்றியது. அங்கேயே தங்கினர்.
மரத்தின் கிளையில் அமர்ந்து, புருஷோத்தமன் நடந்த நிகழ்வுகளை மனத்தில் மீட்டெடுத்தான். தாய், தந்தை உள்ளிட்ட உறவினர் அனைவரையும் ஒரே நாளில் இழந்திருந்தான். துக்கத்தை அனுபவிக்கவும் அவகாசமில்லை.
அந்தக் காலை, நடக்கப் போகும் திருமணம் பற்றியும் நந்தப் பேரரசுடன் ஏற்படப் போகும் உறவு பற்றியும் பல கனவுகளுடன் இதே காட்டில் நடந்தவர்கள், மாலை ஆகும்போது வாழ்வே கேள்விக்குறியாகி விட்டது. அந்த இரவையே கடந்து வாழ்வார்களா என்ற நிச்சயமும்கூட இல்லை.
மகதப் படை அவர்கள் இருவரையும் உயிருடன் விடாது. பௌரவ வம்சம் முற்றிலும் அகற்றப்பட வேண்டும் என்பதே அவர்களின் நோக்கம். அவமானப்படுத்தப்பட்ட சிசுபாலன் அதை ஒருபோதும் மறக்க மாட்டான்.
கோபமும் வேதனையும் புருஷோத்தமனின் உள்ளத்தில் அலைபாய்ந்தன. தந்தையை நினைத்தபோது கண்கள் துளிர்த்தன. ஒரு நிராயுதபாணியான மனிதனை, பெண்களை, பச்சிளம் பாலகனைக் கொன்றவனின் நோக்கம் எதுவாக இருக்கும்? நிச்சயமாக இது பழி வாங்கும் பித்தேதான்.
பாடலிபுத்திரத்துக்குச் சென்ற சகோதரரும், அவர் மகனும் மற்றும் இரண்டு மூத்த அதிகாரிகளும் நினைவுக்கு வந்தனர். மிகப் பெரிய மன்னனின் அழைப்பை நம்பியவர்கள். ஆனால் அந்த மன்னன் இப்படியொரு அரக்கனாக மாறுவானா? போர்க்களத்தில் எதிரிகளை நசுக்கும் ஒரு வீரனை, அரண்மனைக்கு வரவழைத்து, மகனோடும் மற்றவரோடும் சேர்த்து கழுத்தறுக்கும் மன்னன்—அவன் யார்?
ஊர்மிளாவும் நினைவில் எழுந்தாள். நிச்சயமாக அந்த சிசுபாலனை எதிர்த்து நின்றிருப்பாள். அவன் மனைவியும் பச்சிளம் மகனும் அவர்களது உயிரைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போன இந்த வீரத்துக்கு என்ன பயன்? வேட்டைக்குச் சென்றதே ஏன்?
அவன் தன்னைத் தானே வெறுக்கத் தொடங்கினான். அவர்கள் அனைவரும் இறந்த பின், உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொண்டு ஓடுவது அவமானமல்லவா? திரும்பிப் போய் சண்டையிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் மேலோங்கியது.
பழி வாங்கும் தீர்மானத்தோடு அவன் எழுந்தான்.
அப்போது, மறுபுறம் படுத்திருந்த இளம் விஜயனைப் பார்த்தான். அவன் மெளனமாக அழுது கொண்டிருந்ததை புருஷோத்தமன் உணர்ந்தான். அவனை எப்படி மறக்க முடியும்? பதினெட்டு வயதில் தந்தை, தாய், சகோதரன் என்று அவனும் அனைத்தையும் இழந்திருந்தான்.
“அவனை நான் இந்தப் பழிவாங்கும் நெருப்பில் எரிக்கக் கூடாது” என்று புருஷோத்தமன் மனத்திற்குள் சொல்லிக் கொண்டான். சத்யரதனுக்கு ஒரு முறை வாக்கு கொடுத்திருக்கிறான். எந்த நிலையிலும் விஜயனைக் காப்பாற்றுவேன் என்று. அதை இப்போது நினைவு கூர்ந்தான்.
ஒருநாள், வாள் பயிற்சியில் இருந்தபோது, சத்யரதன் தூரத்தில் நின்று அவர்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். விஜயன் தன் சிறிய தந்தையை வெல்ல முடியாததைப் பற்றி புலம்பியபோது, சத்யரதனும் புருஷோத்தமனும் சிரித்தார்கள்.
அப்போது சத்யரதன், “என்ன ஆயினும், விஜயனை நீதான் வாழ்நாளெல்லாம் காப்பாற்ற வேண்டும்,” என்று புருஷோத்தமனிடம் உறுதி பெற்றான்.
இவன் கூடத் தமையனைப் பரிகாசம் செய்தான். “சரிதான் தமையனாரே. தாங்கள் எங்கே சென்று விடப் போகிறீர்கள்? சந்நியாசம் பெறலாம் என்ற யோசனை இருந்தால் சொல்லி விடுங்கள். அண்ணியாரிடம் நானே சிபாரிசு செய்கிறேன்.” அந்த நினைவு விழிகளை நனைத்தது.
“ஏய்… இன்னும் தூங்கவில்லையா?” புருஷோத்தமன் மெல்லிய குரலில் கேட்டான்.
விஜயன் பதில் சொல்லவில்லை. கண்ணீரைத் துடைத்தபடி திரும்பிப் பார்த்து, “என்னால் தூங்க முடியவில்லை” என்றான்.
“அழுகிறாயா? வீரர்கள் அழ மாட்டார்கள்” என்று புருஷோத்தமன் சொன்னான்.
“அப்போது, ஒரு மனிதனின் முழுக்குடும்பமும் கொல்லப்பட்டால், வீரன் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று விஜயனின் கேள்வி, கோபமாக வந்தது.
புருஷோத்தமனுக்கு இப்போது கண்களில் கண்ணீரை அடக்கச் சிரமமாயிற்று. விஜயனின் மன உறுதி சிதறக் கூடாது என்பதற்காக தன்னை நெஞ்சுறுதி கொள்ளச் செய்தான்.
“அவர்கள் கோபத்தைக் கொள்ள வேண்டும். கோபமே வீரர்களின் நகை. துக்கம் பலஹீனருக்கே உரியது. நான் உன்னை அழுது கொண்டே ஒளிந்திருக்கப் பயிற்றுவிக்கவில்லை. நமது உறவுகளை உலகத்துக்கு நாம் யார் என்பதை நிரூபிப்பதற்காக.”
இந்த வார்த்தைகள் விஜயனை ஆறுதல் படுத்துவதற்குப் பதில் சத்தமாக அழ வைத்தது. அவன் குரலில் இருக்கும் வேதனை காட்டின் அமைதியையே கிழிக்கும் அளவுக்கிருந்தது. அவனை ஆதரிக்க, புருஷோத்தமன் கிளையிலிருந்து இறங்கி வந்து, அவனை இறுக அணைத்தான். தன் கண்ணீரை அடக்கி அவனைக் கட்டிக் கொண்டான்.
தங்கள் அழுகை ஒலி ஏதாவது விலங்குகளை ஈர்க்கலாம் அல்லது சிசுபாலனின் படைக்கு எச்சரிக்கையாக மாறலாம் என்று அவர்களுக்குக் கவலையை ஏற்படுத்தின.
“இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?” விஜயன் கண்ணீரைத் துடைத்து கேட்டான்.
“இன்று நடந்தது இந்தக் கேள்வியை எளிதாக்கி விட்டது” என்று புருஷோத்தமன் சொன்னான்.
“எதிர்காலம் குறித்த குழப்பம் இனி இல்லை. நந்தனின் கோழைத்தனம் நம் பாதையைத் தெளிவாக்கி விட்டது. நமது ஒரே இலக்கு அவனை அழிப்பது. இன்று முதல், நாம் செய்வதெல்லாம் அந்தத் திசையில்தான். முதல் படி உயிர் வாழ்வது. இந்த அடர்ந்த காட்டில் சாகிறோம் என்றால், அது நம்மையும், நம்மை நம்பிக்கையுடன் பார்க்கும் முன்னோர்களையும் அவமதிப்பதாய் மாறும்.”
“பாடலிபுத்திரத்தில் நாம் இல்லாமல் போனதற்குக் காரணம் உண்டு. அதே போல் பார்பதியில் அந்த நாளில் இல்லாததற்கும் காரணம் உண்டு. இது அனைத்தும் மகாதேவனின் திட்டம். பெரிய இலக்குக்காக அவர் நம்மைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளார்.”
“நாம் தோல்வியடைந்து, அநீதிக்குப் பழி வாங்காமல் விட்டால், அது மகாதேவனின் சித்தத்திற்கே எதிராக நிற்பதாகும். நிச்சயமாக ஒருநாள் நந்தன் இந்தக் காட்டில், அனைத்தையும் இழந்து, சத்யரதனையும் அவரது குடும்பத்தையும் கொன்றதை நினைத்து வருந்துவான்.”
அதன் பின்னர் அவர்கள் தூங்கவில்லை என்றாலும் அதிகம் பேசவும் இல்லை. பொழுது புலர்வதற்காகக் காத்திருந்தனர்.
************
“இங்கிருந்து எந்தத் திசையில் செல்லப் போகிறோம்?”
பயணத்தைத் தொடங்கும் போதே விஜயன் கேட்டான்.
புருஷோத்தமன் அடர்ந்த காட்டைச் சுற்றிப் பார்த்து, “நம் இலக்கு தெரியவில்லை என்றால் திசையும் இல்லை” என்றான்.
“உன் தந்தை, நாம் பார்க்கிறதையே நம்ப வேண்டும்; கேள்விப்பட்டவற்றைக் நம்பக் கூடாது என்று சொல்வார். ஆனால் அது வேறு காலம். இக்காட்டில் கண்களை விடக் காதுகளை நம்புவது நல்லது. காடு சொல்வதைக் கவனமாகக் கேள்; நீ தேடுவது அதில்தான் இருக்கும்,” என்று அவன் சகோதரன் மகனுக்கு அறிவுறுத்தினான்.
அச்சமயம், ஒரு அம்பு புருஷோத்தமனின் காலடியில் வந்து நிலத்தில் பதிந்தது. அதன்பின் கடுமையான ஓர் ஆணை பிறந்தது.
“நின்ற இடத்திலேயே நிற்கவும். அசைய வேண்டாம்.”
இருவரும் அப்படியே உறைந்தனர். அடுத்த நொடியே, நீண்ட ஈட்டிகளுடன் சில வழிப்பறியாளர்கள் அவர்களைச் சுற்றி வளைத்தனர். தரையில் ஐவர்; மரங்களின் மேல் மறைந்து நின்று அம்புகளால் இவர்களை இலக்காக வைத்திருந்த இன்னும் ஐவர். தரையில் இருந்தவர்களில் இருவர் குதிரை மீது.
இது நடக்கும் நாளொன்று வரும் என்று இருவரும் அறிவார்கள். காட்டில் பல நாட்களும் இரவுகளும் கழித்ததால், கொள்ளையடிக்கப்படலாம் என்ற எண்ணம் மெதுவாக அலட்சியமாக மாறியிருந்தது. விலங்குகளின் ஒலிகளில்தான் அவர்கள் கவனம் அதிகமாக இருந்தது, மனிதர்களிடம் அல்ல.
“முன்னால் வந்து, இருவரும் சேர்ந்து நில்லுங்கள்.”
குதிரை மீது இருந்தவன் விஜயனை நோக்கி ஆணையிட்டான்.
அவன் மெதுவாக முன்னே சென்று, புருஷோத்தமனை நெருங்கி அவனது வலப்புறம் நின்றான். போரின் போதும் அம்பு எய்யப் பழகிய நிலை. தேவைப்பட்டால், வலது கையால் உடனடி தாக்குதல் நடத்த வசதியான இடம்.
“கொள்ளைக்காரர்கள்.” புருஷோத்தமன் மெதுவாக முணுமுணுத்தான். விஜயன் தலை ஆட்டினான்.
“நாங்கள் வியாபாரிகள் அல்ல. எங்களிடம் பழங்கள் இல்லை, தண்ணீர் இல்லை, நாணயங்களும் இல்லை.” புருஷோத்தமன் சொல்லிக் கொண்டே அவர்களை எடை போட்டான்.
அவர்கள் கொண்டு வந்த பொருட்கள் மறுக்க முடியாத அளவு மதிப்பு மிக்கவை. மகதத்தில் கிடைக்கிற மிகச் சிறந்த எஃகால் ஆன வாள் புருஷோத்தமனிடம் இருந்தது. வலது கையில் உறுதியான ஈட்டி. விஜயனிடம் வாள், வில், முதுகில் அம்புக்கூடு. கொள்ளையர்களின் கருவிகளைக் காட்டிலும் மிகச் சிறந்த ஆயுதங்கள்.
“வாயை மூடிக் கொண்டு இருவரும் விலகி நில்லுங்கள். ஆயுதங்களை கீழே வையுங்கள்” என்று ஒருவன் கத்தினான்.
புருஷோத்தமனும் விஜயனும் சொன்னபடியே சற்றே பிரிந்தனர். ஆனால் ஆயுதங்களின் பிடியை விடவில்லை.
அவர்கள் பார்வைகள் சந்தித்த நொடியே, புருஷோத்தமன் தன் சகோதரன் மகனுக்குச் சைகை செய்தான்.
அடுத்த கணமே இருவரும் எதிரெதிர் திசைகளில் மண்ணில் உருண்டனர். புருஷோத்தமன் குதிரை மீது இருந்தவனின் கழுத்தில் ஈட்டியை திணித்தான்; அதே வேளையில், அருகில் நிற்பவனின் வயிற்றில் வாள் புகுந்தது.
அதே சமயம், விஜயன் பின்னால் நின்றவனை உதைத்து வீழ்த்தி, மரங்களின் மேல் இருந்த இரு கொள்ளையர்களை நோக்கி அம்புகளை விடுத்தான்.
இது திடீர்த் தாக்குதல். தரையில் இருந்த ஒருவன் புருஷோத்தமனைத் தாக்க முயன்றான். அடுத்த கணமே புருஷோத்தமன் சுழன்று அவன் வயிற்றில் குத்தினான்.
மரங்களின் மேல் இருந்த மூவர் அம்பு எய்ய ஆரம்பித்தனர். எதுவும் இலக்கை எட்டவில்லை. ஒருவர் அம்பு எடுக்க முயன்றபோது, விஜயன் ஏற்கனவே அம்பை அவன் கழுத்தில் புதைத்திருந்தான். ஒருவன் மரத்தில் இருந்து விழுந்தான்.
புருஷோத்தமன் மீண்டும் நின்று, மீண்டெழுந்திருந்த ஒருவனை நேரடியாக எதிர்கொண்டான். அது ஒரே மனிதனுக்கான போர். உயரமும் வலிமையும் கொண்ட புருஷோத்தமன் முன் அவனுக்கு ஒரு வாய்ப்பும் இல்லை.
மரத்திலிருந்து விழுந்தவன் உயிர் காக்க ஓடி மறைந்தான். மீதம் இருந்த மற்றொருவன், மரத்தின் மேல் உறைந்து நின்றவன் இவர்களிடம் சரணடைந்தான். கீழே குதித்து, விஜயனின் முன்னால் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து, “நான் கொள்ளையன் அல்ல! நான் அவர்களுடன் இல்லை!” என்று கத்தினான்.
ஒரு சுருக்கமான பார்வை அவன் ஆயுதம் இல்லாதவன் என்பதை உறுதி செய்தது. அவன் அசையாமல் இருக்க விஜயன் காலால் அழுத்தினான்; அதே நேரம் ஓடும் கொள்ளையனை நோக்கி அம்பு எய்தான். அந்த அம்பு உயிரை மாய்த்தது.
புருஷோத்தமன் தன் எதிரியை வாளின் ஒரே அடியில் முடித்தான். இப்போது, அவர்களது கவனம் சரணடைந்தவன் மேல் திரும்பியது.
“என்னை விடுங்கள் அரசர்களே. நான் அவர்களில் ஒருவர் இல்லை. நான் கொள்ளையன் இல்லை!” அவன் மறுபடியும் கெஞ்சினான்.
“வாயை மூடு!” புருஷோத்தமன் கத்தி, இறந்த மனிதரிலிருந்து ஈட்டியை இழுத்து, “இன்னும் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள்?” என்று அவன் கழுத்தில் ஈட்டியை வைத்தான்.
“எல்லோரும் செத்து விட்டார்கள்! ஒருவரும் இல்லை! தயவு செய்து என்னைக் கொல்ல வேண்டாம்! நான் பொய் சொல்லவில்லை!” அவன் கதறினான்.
“வாயை மூடிக் கொள். கேட்கும் போது மட்டும் பேசு,”
புருஷோத்தமன் கர்ஜித்தான்.
விஜயனை நோக்கி, அவன் ஏதாவது ஆயுதம் வைத்திருக்கிறானா என்று சோதிக்கச் சைகை செய்தான். எதுவும் இல்லை.
பின்னர் சுற்றிலும் வேறு யாரேனும் மறைந்திருக்கிறார்களா என்று பார்க்குமாறு கூறினான். விஜயன் வாளுடன் சுற்றி வந்தான்.
“இன்னும் எத்தனை பேர்?” புருஷோத்தமன் ஈட்டியைச் சிறிது அழுத்தி மீண்டும் கேட்டான்.
“ஒருவரும் இல்லை அரசே. பத்து பேர்தான். ஒன்பது பேரை நீங்கள் கொன்று விட்டீர்கள். நான் பொய் சொல்லவில்லை. என்னை நம்புங்கள்!”
“ஒரு வழிப்பறியாளனை நம்ப வேண்டுமா?” புருஷோத்தமன் கடுமையாக கேட்டான்.
“நீங்களும் ஒரு வழிப்பறியாளர்தானே. இல்லையென்றால் இந்த அடர்ந்த காட்டில் என்ன செய்கிறீர்கள்?” அவன் மெதுவாக, அறிவார்ந்த குரலில் சொன்னான்.
அந்தப் பதில் புருஷோத்தமனின் கவனத்தை ஈர்த்தது. அவனை அருகிலிருந்து பார்வையிட்டான்.
விஜயன் மீண்டும் வந்து, சுற்றியுள்ள பகுதி பாதுகாப்பானது என்பதை உறுதிப்படுத்தியதும், புருஷோத்தமன் ஈட்டியை அகற்றி அவனை எழச் சொன்னான்.
“அரசே, தயவு செய்து என்னை விட்டு விடுங்கள். நான் கொள்ளையன் இல்லை.” அவன் மீண்டும் சொன்னான்.
விஜயன் அவன் இடுப்பில் உதைத்து, “நான் இதை மீண்டும் சொல்ல மாட்டேன். பேசச் சொன்னால் மட்டும் பேசு. அடுத்த முறை என் காலல்ல, என் வாள்தான் பேசும்” என்று குரல் கடுமையாகச் சொன்னான்.
கைதி நடுங்கினான். புருஷோத்தமன் அவன் உடலமைப்பைப் பார்த்தான். போர் வீரனின் உடற்கட்டமைப்போ, போரைக் காதலிக்கும் ஒருவனின் தோற்றமோ இல்லை. அவன் அணிந்திருந்த ஆடைகளும் வழிப்பறியாளர்களின் உடையல்ல.
“நீ யார்?” புருஷோத்தமன் கேட்டான்.
“நான் ஒரு கணக்காளன்” என்றான் அவன்.
“என்ன?” என்று விஜயன் கேட்டான்.
“பிரம்மமுகக் கோட்டையின் பகீரதன் கீழ் வேலை பார்த்தேன்.”
“வேலை பார்த்தேன் என்றால்?” குரல் இப்போது கடுமையாக இருந்தது.
“அங்கிருந்து என்னை விடுவித்து விட்டார்கள்.”
“அப்படியானால், நீ அந்தக் கோட்டையின் கணக்காளா?” என்று புருஷோத்தமன் கேட்டான். அடர்ந்த காட்டைத் தாண்டி பீஸ் ஆற்றின் அருகே இருக்கும் கோட்டை. இங்கே இருந்து வெகுதூரம்.
“அங்கே இருந்து இங்கே எப்படி வந்தாய்?”
அவன் தலை குனிந்தான். திரும்பத் திரும்ப தான் நிரபராதி எனவும், தன்னை விட்டுவிட வேண்டும் எனவும் சொன்னான்.
விஜயன் வாளை அவன் கண்முன் உயர்த்தி, “கேட்டதற்குப் பதில் சொல்,” என்றான்.
அவன் தயங்கினான். “கோட்டையிலுள்ள அரசின் கணிகைகளில் ஒருவரைக் காதலித்தேன்.” கண்களைச் சந்திப்பதைத் தவிர்த்தான்.
“அதை என் சக பணியாளர் ஒருவர் அறிந்து, பொறாமையில் பகீரதனிடம் புகார் செய்து விட்டான். என் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள அங்கிருந்து ஓடிவந்தேன். இப்படி என் உயிர் இத்தனை ஆபத்தில் சிக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாது. இந்தக் கொள்ளையர்கள் என்னை வணிகன் என்று நினைத்தார்கள். என்னிடம் தங்கமும் பணம் இருக்குமென்று கருதி என்னைப் பிடித்துக் கொண்டார்கள்.”
சிறு இடைவெளிக்குப் பின், மீண்டும் பேசினான். “இந்தக் கொள்ளையர்கள் காட்டில் பயணிகளைத் தாக்கி, அவர்கள் கொண்டு வரும் அனைத்தையும் கொள்ளையடிப்பார்கள்.”
“எவ்வளவு காலமாக அவர்கள் பிடியில் இருக்கிறாய்?” என்று புருஷோத்தமன் கேட்டான்.
“பல நாட்கள், அரசே. இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு நேரக் கணக்கே போய்விட்டது.”
“அப்படியென்றால், ஏன் உன்னை இழுத்துக் கொண்டே வந்தார்கள்?”
கொள்ளையர்கள் கொள்ளை முடிந்ததும் அவனைக் கொன்றிருக்க வேண்டும் அல்லது விட்டிருக்க வேண்டும்.
அவன் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்த போதும், புருஷோத்தமனுக்கு அவன் சொல்வது நம்பிக்கை அளிக்கவில்லை.
“மேலும், எங்களை நோக்கி அம்பு எய்தது ஏன்?” என்று விஜயன் கேட்டான்.
“ஒரே நேரத்தில் ஒரு கேள்விதான் கேளுங்கள், அரசே. இத்தனை கேள்விகளுக்கு ஒரே நேரத்தில் எப்படிப் பதில் சொல்வது?”
வாளை வைத்திருந்த விஜயன்தான் இங்கு முக்கியமான அச்சுறுத்தல் என்று உணர்ந்து, முதலில் அவனுக்கே பதிலளித்தான்.
“நான் அம்பு எய்யவில்லை. வேறு வழியே இல்லாமல் அப்படி நடித்தேன். எதிர்க்க முடியாவிட்டால் சேர்ந்து விடுவதே உயிர்வாழ வழி. என் உயிர் எனக்குப் பிரியம். மேலும், நான் இதற்கு முன் ஒருபோதும் அம்பு எய்ததே இல்லை. வில் பிடிப்பதற்கே தெரியாது. நீங்கள் கொள்ளையர்கள் அல்ல என்று தெரிந்தவுடன் உடனே சரணடைந்தேன்.”
“கழுத்தில் இருந்து தலை வரை அறுத்து எறிந்து விட்டு, இப்படிக் கதைகள் சொன்னால் நாங்கள் நம்ப வேண்டுமா?” என்று புருஷோத்தமன் கர்ஜித்தான்.
“அவர்கள் கொள்ளையடிப்பதற்கு ஒரு முறை வைத்திருக்கிறார்கள் ஐயா. முதலில் பயணியை முழுதாகச் சுருட்டுவார்கள். பிறகு அவனைப் பற்றி விசாரித்து, குடும்பத்தாரிடம் செய்தி அனுப்புவார்கள். மீட்புத் தொகை கிடைக்கும் வரை மீண்டும் மீண்டும் சுரண்டுவார்கள். குடும்பமே இல்லையென்றால், அடிமையாக விற்று விடுவார்கள். நீங்கள் வரும்வரை என்னை இப்படியே வைத்திருந்தார்கள். இன்றுதான் என் உயிர் திரும்பக் கிடைத்தது.”
அவனது மென்மையான உடலமைப்பைக் கண்டபோது, அவனை அடிமையாக விற்பது கூட அந்தக் கொள்ளையர்களுக்கு சிரமம் என்பதே இருவருக்கும் புரிந்தது.
அவன் ஆபத்தற்றவன் என்ற எண்ணம் வந்ததும், அவர்கள் கவனம் சற்றுத் தளர்ந்தது. கொள்ளையர்களின் பொருட்களைச் சோதித்தனர். உப்பு, மசாலா போன்றவை இந்நிலையில் பொக்கிஷம் போல இருந்தன. கொஞ்சம் தங்கம். கூடுதல் சுமைதான்.
ஆனால் விஜயன் அம்புகளைத் தேடி எடுத்தான். இறந்த உடல்களிலிருந்து அனைத்தையும் மீட்டுக் கொண்டான்.
அவர்களுக்குக் கிடைத்த மிக மதிப்புள்ள பொருள் குதிரைகள்.
தங்களுடைய குதிரைகளை இழந்தபின் அவை அவர்களுக்கு உயிர்ப்பாய் இருந்தன. சுமைகளைக் கட்டி, புதிய ஏற்பாடுகளைச் செய்தனர்.
“இப்போது என்னை நம்புகின்றீர்களா? நான் செல்லலாமா?” என்று அந்த மனிதன் கேட்டான்.
இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துத் தலை ஆட்டினர்.
அவன் முகத்தில் மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் பொங்கியது. உடையைச் சரி செய்து, காடு நோக்கி வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினான். சில நிமிடங்களிலேயே திரும்பி வந்து, சற்றே தயக்கத்துடன் நின்றான்.
“இத்தனை ஆழமான காட்டில் நான் ஒருவனாக எப்படிப் போவேன்? உங்களோடு இருக்கலாமா?”
இதைக் கேட்டு இருவரு
ம் ஒரே நேரத்தில் சிரித்தனர்.
“உன் பெயர் என்ன?” என்று விஜயன் கேட்டான்.
“சத்யஜித்” என்றான் அவன்.
புருஷோத்தமனும் விஜயனும் காட்டிற்குள் மேலும் ஆழமாகச் சென்றனர். அந்தக் காடு அவர்களுக்கு அந்நியமல்ல. ஆனால் ஒரேயொரு வேறுபாடு, முன்பு அவர்கள் வேட்டைக்காரர்கள். இப்போது தங்கள் உயிரைக் காக்க ஓடுபவர்கள்.
மாலை மங்கியிருந்தது. அவர்கள் ஏற்கனவே காட்டின் ஆழத்தில் இருந்ததால், தங்களைத் தொடர்ந்து யாரும் வரவில்லை என்பது உறுதியானது. ஒரு பெரிய ஆலமரம் நிழலுக்கும் மறைவுக்கும் ஏற்றதாகத் தோன்றியது. அங்கேயே தங்கினர்.
மரத்தின் கிளையில் அமர்ந்து, புருஷோத்தமன் நடந்த நிகழ்வுகளை மனத்தில் மீட்டெடுத்தான். தாய், தந்தை உள்ளிட்ட உறவினர் அனைவரையும் ஒரே நாளில் இழந்திருந்தான். துக்கத்தை அனுபவிக்கவும் அவகாசமில்லை.
அந்தக் காலை, நடக்கப் போகும் திருமணம் பற்றியும் நந்தப் பேரரசுடன் ஏற்படப் போகும் உறவு பற்றியும் பல கனவுகளுடன் இதே காட்டில் நடந்தவர்கள், மாலை ஆகும்போது வாழ்வே கேள்விக்குறியாகி விட்டது. அந்த இரவையே கடந்து வாழ்வார்களா என்ற நிச்சயமும்கூட இல்லை.
மகதப் படை அவர்கள் இருவரையும் உயிருடன் விடாது. பௌரவ வம்சம் முற்றிலும் அகற்றப்பட வேண்டும் என்பதே அவர்களின் நோக்கம். அவமானப்படுத்தப்பட்ட சிசுபாலன் அதை ஒருபோதும் மறக்க மாட்டான்.
கோபமும் வேதனையும் புருஷோத்தமனின் உள்ளத்தில் அலைபாய்ந்தன. தந்தையை நினைத்தபோது கண்கள் துளிர்த்தன. ஒரு நிராயுதபாணியான மனிதனை, பெண்களை, பச்சிளம் பாலகனைக் கொன்றவனின் நோக்கம் எதுவாக இருக்கும்? நிச்சயமாக இது பழி வாங்கும் பித்தேதான்.
பாடலிபுத்திரத்துக்குச் சென்ற சகோதரரும், அவர் மகனும் மற்றும் இரண்டு மூத்த அதிகாரிகளும் நினைவுக்கு வந்தனர். மிகப் பெரிய மன்னனின் அழைப்பை நம்பியவர்கள். ஆனால் அந்த மன்னன் இப்படியொரு அரக்கனாக மாறுவானா? போர்க்களத்தில் எதிரிகளை நசுக்கும் ஒரு வீரனை, அரண்மனைக்கு வரவழைத்து, மகனோடும் மற்றவரோடும் சேர்த்து கழுத்தறுக்கும் மன்னன்—அவன் யார்?
ஊர்மிளாவும் நினைவில் எழுந்தாள். நிச்சயமாக அந்த சிசுபாலனை எதிர்த்து நின்றிருப்பாள். அவன் மனைவியும் பச்சிளம் மகனும் அவர்களது உயிரைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போன இந்த வீரத்துக்கு என்ன பயன்? வேட்டைக்குச் சென்றதே ஏன்?
அவன் தன்னைத் தானே வெறுக்கத் தொடங்கினான். அவர்கள் அனைவரும் இறந்த பின், உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொண்டு ஓடுவது அவமானமல்லவா? திரும்பிப் போய் சண்டையிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் மேலோங்கியது.
பழி வாங்கும் தீர்மானத்தோடு அவன் எழுந்தான்.
அப்போது, மறுபுறம் படுத்திருந்த இளம் விஜயனைப் பார்த்தான். அவன் மெளனமாக அழுது கொண்டிருந்ததை புருஷோத்தமன் உணர்ந்தான். அவனை எப்படி மறக்க முடியும்? பதினெட்டு வயதில் தந்தை, தாய், சகோதரன் என்று அவனும் அனைத்தையும் இழந்திருந்தான்.
“அவனை நான் இந்தப் பழிவாங்கும் நெருப்பில் எரிக்கக் கூடாது” என்று புருஷோத்தமன் மனத்திற்குள் சொல்லிக் கொண்டான். சத்யரதனுக்கு ஒரு முறை வாக்கு கொடுத்திருக்கிறான். எந்த நிலையிலும் விஜயனைக் காப்பாற்றுவேன் என்று. அதை இப்போது நினைவு கூர்ந்தான்.
ஒருநாள், வாள் பயிற்சியில் இருந்தபோது, சத்யரதன் தூரத்தில் நின்று அவர்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். விஜயன் தன் சிறிய தந்தையை வெல்ல முடியாததைப் பற்றி புலம்பியபோது, சத்யரதனும் புருஷோத்தமனும் சிரித்தார்கள்.
அப்போது சத்யரதன், “என்ன ஆயினும், விஜயனை நீதான் வாழ்நாளெல்லாம் காப்பாற்ற வேண்டும்,” என்று புருஷோத்தமனிடம் உறுதி பெற்றான்.
இவன் கூடத் தமையனைப் பரிகாசம் செய்தான். “சரிதான் தமையனாரே. தாங்கள் எங்கே சென்று விடப் போகிறீர்கள்? சந்நியாசம் பெறலாம் என்ற யோசனை இருந்தால் சொல்லி விடுங்கள். அண்ணியாரிடம் நானே சிபாரிசு செய்கிறேன்.” அந்த நினைவு விழிகளை நனைத்தது.
“ஏய்… இன்னும் தூங்கவில்லையா?” புருஷோத்தமன் மெல்லிய குரலில் கேட்டான்.
விஜயன் பதில் சொல்லவில்லை. கண்ணீரைத் துடைத்தபடி திரும்பிப் பார்த்து, “என்னால் தூங்க முடியவில்லை” என்றான்.
“அழுகிறாயா? வீரர்கள் அழ மாட்டார்கள்” என்று புருஷோத்தமன் சொன்னான்.
“அப்போது, ஒரு மனிதனின் முழுக்குடும்பமும் கொல்லப்பட்டால், வீரன் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று விஜயனின் கேள்வி, கோபமாக வந்தது.
புருஷோத்தமனுக்கு இப்போது கண்களில் கண்ணீரை அடக்கச் சிரமமாயிற்று. விஜயனின் மன உறுதி சிதறக் கூடாது என்பதற்காக தன்னை நெஞ்சுறுதி கொள்ளச் செய்தான்.
“அவர்கள் கோபத்தைக் கொள்ள வேண்டும். கோபமே வீரர்களின் நகை. துக்கம் பலஹீனருக்கே உரியது. நான் உன்னை அழுது கொண்டே ஒளிந்திருக்கப் பயிற்றுவிக்கவில்லை. நமது உறவுகளை உலகத்துக்கு நாம் யார் என்பதை நிரூபிப்பதற்காக.”
இந்த வார்த்தைகள் விஜயனை ஆறுதல் படுத்துவதற்குப் பதில் சத்தமாக அழ வைத்தது. அவன் குரலில் இருக்கும் வேதனை காட்டின் அமைதியையே கிழிக்கும் அளவுக்கிருந்தது. அவனை ஆதரிக்க, புருஷோத்தமன் கிளையிலிருந்து இறங்கி வந்து, அவனை இறுக அணைத்தான். தன் கண்ணீரை அடக்கி அவனைக் கட்டிக் கொண்டான்.
தங்கள் அழுகை ஒலி ஏதாவது விலங்குகளை ஈர்க்கலாம் அல்லது சிசுபாலனின் படைக்கு எச்சரிக்கையாக மாறலாம் என்று அவர்களுக்குக் கவலையை ஏற்படுத்தின.
“இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?” விஜயன் கண்ணீரைத் துடைத்து கேட்டான்.
“இன்று நடந்தது இந்தக் கேள்வியை எளிதாக்கி விட்டது” என்று புருஷோத்தமன் சொன்னான்.
“எதிர்காலம் குறித்த குழப்பம் இனி இல்லை. நந்தனின் கோழைத்தனம் நம் பாதையைத் தெளிவாக்கி விட்டது. நமது ஒரே இலக்கு அவனை அழிப்பது. இன்று முதல், நாம் செய்வதெல்லாம் அந்தத் திசையில்தான். முதல் படி உயிர் வாழ்வது. இந்த அடர்ந்த காட்டில் சாகிறோம் என்றால், அது நம்மையும், நம்மை நம்பிக்கையுடன் பார்க்கும் முன்னோர்களையும் அவமதிப்பதாய் மாறும்.”
“பாடலிபுத்திரத்தில் நாம் இல்லாமல் போனதற்குக் காரணம் உண்டு. அதே போல் பார்பதியில் அந்த நாளில் இல்லாததற்கும் காரணம் உண்டு. இது அனைத்தும் மகாதேவனின் திட்டம். பெரிய இலக்குக்காக அவர் நம்மைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளார்.”
“நாம் தோல்வியடைந்து, அநீதிக்குப் பழி வாங்காமல் விட்டால், அது மகாதேவனின் சித்தத்திற்கே எதிராக நிற்பதாகும். நிச்சயமாக ஒருநாள் நந்தன் இந்தக் காட்டில், அனைத்தையும் இழந்து, சத்யரதனையும் அவரது குடும்பத்தையும் கொன்றதை நினைத்து வருந்துவான்.”
அதன் பின்னர் அவர்கள் தூங்கவில்லை என்றாலும் அதிகம் பேசவும் இல்லை. பொழுது புலர்வதற்காகக் காத்திருந்தனர்.
************
“இங்கிருந்து எந்தத் திசையில் செல்லப் போகிறோம்?”
பயணத்தைத் தொடங்கும் போதே விஜயன் கேட்டான்.
புருஷோத்தமன் அடர்ந்த காட்டைச் சுற்றிப் பார்த்து, “நம் இலக்கு தெரியவில்லை என்றால் திசையும் இல்லை” என்றான்.
“உன் தந்தை, நாம் பார்க்கிறதையே நம்ப வேண்டும்; கேள்விப்பட்டவற்றைக் நம்பக் கூடாது என்று சொல்வார். ஆனால் அது வேறு காலம். இக்காட்டில் கண்களை விடக் காதுகளை நம்புவது நல்லது. காடு சொல்வதைக் கவனமாகக் கேள்; நீ தேடுவது அதில்தான் இருக்கும்,” என்று அவன் சகோதரன் மகனுக்கு அறிவுறுத்தினான்.
அச்சமயம், ஒரு அம்பு புருஷோத்தமனின் காலடியில் வந்து நிலத்தில் பதிந்தது. அதன்பின் கடுமையான ஓர் ஆணை பிறந்தது.
“நின்ற இடத்திலேயே நிற்கவும். அசைய வேண்டாம்.”
இருவரும் அப்படியே உறைந்தனர். அடுத்த நொடியே, நீண்ட ஈட்டிகளுடன் சில வழிப்பறியாளர்கள் அவர்களைச் சுற்றி வளைத்தனர். தரையில் ஐவர்; மரங்களின் மேல் மறைந்து நின்று அம்புகளால் இவர்களை இலக்காக வைத்திருந்த இன்னும் ஐவர். தரையில் இருந்தவர்களில் இருவர் குதிரை மீது.
இது நடக்கும் நாளொன்று வரும் என்று இருவரும் அறிவார்கள். காட்டில் பல நாட்களும் இரவுகளும் கழித்ததால், கொள்ளையடிக்கப்படலாம் என்ற எண்ணம் மெதுவாக அலட்சியமாக மாறியிருந்தது. விலங்குகளின் ஒலிகளில்தான் அவர்கள் கவனம் அதிகமாக இருந்தது, மனிதர்களிடம் அல்ல.
“முன்னால் வந்து, இருவரும் சேர்ந்து நில்லுங்கள்.”
குதிரை மீது இருந்தவன் விஜயனை நோக்கி ஆணையிட்டான்.
அவன் மெதுவாக முன்னே சென்று, புருஷோத்தமனை நெருங்கி அவனது வலப்புறம் நின்றான். போரின் போதும் அம்பு எய்யப் பழகிய நிலை. தேவைப்பட்டால், வலது கையால் உடனடி தாக்குதல் நடத்த வசதியான இடம்.
“கொள்ளைக்காரர்கள்.” புருஷோத்தமன் மெதுவாக முணுமுணுத்தான். விஜயன் தலை ஆட்டினான்.
“நாங்கள் வியாபாரிகள் அல்ல. எங்களிடம் பழங்கள் இல்லை, தண்ணீர் இல்லை, நாணயங்களும் இல்லை.” புருஷோத்தமன் சொல்லிக் கொண்டே அவர்களை எடை போட்டான்.
அவர்கள் கொண்டு வந்த பொருட்கள் மறுக்க முடியாத அளவு மதிப்பு மிக்கவை. மகதத்தில் கிடைக்கிற மிகச் சிறந்த எஃகால் ஆன வாள் புருஷோத்தமனிடம் இருந்தது. வலது கையில் உறுதியான ஈட்டி. விஜயனிடம் வாள், வில், முதுகில் அம்புக்கூடு. கொள்ளையர்களின் கருவிகளைக் காட்டிலும் மிகச் சிறந்த ஆயுதங்கள்.
“வாயை மூடிக் கொண்டு இருவரும் விலகி நில்லுங்கள். ஆயுதங்களை கீழே வையுங்கள்” என்று ஒருவன் கத்தினான்.
புருஷோத்தமனும் விஜயனும் சொன்னபடியே சற்றே பிரிந்தனர். ஆனால் ஆயுதங்களின் பிடியை விடவில்லை.
அவர்கள் பார்வைகள் சந்தித்த நொடியே, புருஷோத்தமன் தன் சகோதரன் மகனுக்குச் சைகை செய்தான்.
அடுத்த கணமே இருவரும் எதிரெதிர் திசைகளில் மண்ணில் உருண்டனர். புருஷோத்தமன் குதிரை மீது இருந்தவனின் கழுத்தில் ஈட்டியை திணித்தான்; அதே வேளையில், அருகில் நிற்பவனின் வயிற்றில் வாள் புகுந்தது.
அதே சமயம், விஜயன் பின்னால் நின்றவனை உதைத்து வீழ்த்தி, மரங்களின் மேல் இருந்த இரு கொள்ளையர்களை நோக்கி அம்புகளை விடுத்தான்.
இது திடீர்த் தாக்குதல். தரையில் இருந்த ஒருவன் புருஷோத்தமனைத் தாக்க முயன்றான். அடுத்த கணமே புருஷோத்தமன் சுழன்று அவன் வயிற்றில் குத்தினான்.
மரங்களின் மேல் இருந்த மூவர் அம்பு எய்ய ஆரம்பித்தனர். எதுவும் இலக்கை எட்டவில்லை. ஒருவர் அம்பு எடுக்க முயன்றபோது, விஜயன் ஏற்கனவே அம்பை அவன் கழுத்தில் புதைத்திருந்தான். ஒருவன் மரத்தில் இருந்து விழுந்தான்.
புருஷோத்தமன் மீண்டும் நின்று, மீண்டெழுந்திருந்த ஒருவனை நேரடியாக எதிர்கொண்டான். அது ஒரே மனிதனுக்கான போர். உயரமும் வலிமையும் கொண்ட புருஷோத்தமன் முன் அவனுக்கு ஒரு வாய்ப்பும் இல்லை.
மரத்திலிருந்து விழுந்தவன் உயிர் காக்க ஓடி மறைந்தான். மீதம் இருந்த மற்றொருவன், மரத்தின் மேல் உறைந்து நின்றவன் இவர்களிடம் சரணடைந்தான். கீழே குதித்து, விஜயனின் முன்னால் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து, “நான் கொள்ளையன் அல்ல! நான் அவர்களுடன் இல்லை!” என்று கத்தினான்.
ஒரு சுருக்கமான பார்வை அவன் ஆயுதம் இல்லாதவன் என்பதை உறுதி செய்தது. அவன் அசையாமல் இருக்க விஜயன் காலால் அழுத்தினான்; அதே நேரம் ஓடும் கொள்ளையனை நோக்கி அம்பு எய்தான். அந்த அம்பு உயிரை மாய்த்தது.
புருஷோத்தமன் தன் எதிரியை வாளின் ஒரே அடியில் முடித்தான். இப்போது, அவர்களது கவனம் சரணடைந்தவன் மேல் திரும்பியது.
“என்னை விடுங்கள் அரசர்களே. நான் அவர்களில் ஒருவர் இல்லை. நான் கொள்ளையன் இல்லை!” அவன் மறுபடியும் கெஞ்சினான்.
“வாயை மூடு!” புருஷோத்தமன் கத்தி, இறந்த மனிதரிலிருந்து ஈட்டியை இழுத்து, “இன்னும் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள்?” என்று அவன் கழுத்தில் ஈட்டியை வைத்தான்.
“எல்லோரும் செத்து விட்டார்கள்! ஒருவரும் இல்லை! தயவு செய்து என்னைக் கொல்ல வேண்டாம்! நான் பொய் சொல்லவில்லை!” அவன் கதறினான்.
“வாயை மூடிக் கொள். கேட்கும் போது மட்டும் பேசு,”
புருஷோத்தமன் கர்ஜித்தான்.
விஜயனை நோக்கி, அவன் ஏதாவது ஆயுதம் வைத்திருக்கிறானா என்று சோதிக்கச் சைகை செய்தான். எதுவும் இல்லை.
பின்னர் சுற்றிலும் வேறு யாரேனும் மறைந்திருக்கிறார்களா என்று பார்க்குமாறு கூறினான். விஜயன் வாளுடன் சுற்றி வந்தான்.
“இன்னும் எத்தனை பேர்?” புருஷோத்தமன் ஈட்டியைச் சிறிது அழுத்தி மீண்டும் கேட்டான்.
“ஒருவரும் இல்லை அரசே. பத்து பேர்தான். ஒன்பது பேரை நீங்கள் கொன்று விட்டீர்கள். நான் பொய் சொல்லவில்லை. என்னை நம்புங்கள்!”
“ஒரு வழிப்பறியாளனை நம்ப வேண்டுமா?” புருஷோத்தமன் கடுமையாக கேட்டான்.
“நீங்களும் ஒரு வழிப்பறியாளர்தானே. இல்லையென்றால் இந்த அடர்ந்த காட்டில் என்ன செய்கிறீர்கள்?” அவன் மெதுவாக, அறிவார்ந்த குரலில் சொன்னான்.
அந்தப் பதில் புருஷோத்தமனின் கவனத்தை ஈர்த்தது. அவனை அருகிலிருந்து பார்வையிட்டான்.
விஜயன் மீண்டும் வந்து, சுற்றியுள்ள பகுதி பாதுகாப்பானது என்பதை உறுதிப்படுத்தியதும், புருஷோத்தமன் ஈட்டியை அகற்றி அவனை எழச் சொன்னான்.
“அரசே, தயவு செய்து என்னை விட்டு விடுங்கள். நான் கொள்ளையன் இல்லை.” அவன் மீண்டும் சொன்னான்.
விஜயன் அவன் இடுப்பில் உதைத்து, “நான் இதை மீண்டும் சொல்ல மாட்டேன். பேசச் சொன்னால் மட்டும் பேசு. அடுத்த முறை என் காலல்ல, என் வாள்தான் பேசும்” என்று குரல் கடுமையாகச் சொன்னான்.
கைதி நடுங்கினான். புருஷோத்தமன் அவன் உடலமைப்பைப் பார்த்தான். போர் வீரனின் உடற்கட்டமைப்போ, போரைக் காதலிக்கும் ஒருவனின் தோற்றமோ இல்லை. அவன் அணிந்திருந்த ஆடைகளும் வழிப்பறியாளர்களின் உடையல்ல.
“நீ யார்?” புருஷோத்தமன் கேட்டான்.
“நான் ஒரு கணக்காளன்” என்றான் அவன்.
“என்ன?” என்று விஜயன் கேட்டான்.
“பிரம்மமுகக் கோட்டையின் பகீரதன் கீழ் வேலை பார்த்தேன்.”
“வேலை பார்த்தேன் என்றால்?” குரல் இப்போது கடுமையாக இருந்தது.
“அங்கிருந்து என்னை விடுவித்து விட்டார்கள்.”
“அப்படியானால், நீ அந்தக் கோட்டையின் கணக்காளா?” என்று புருஷோத்தமன் கேட்டான். அடர்ந்த காட்டைத் தாண்டி பீஸ் ஆற்றின் அருகே இருக்கும் கோட்டை. இங்கே இருந்து வெகுதூரம்.
“அங்கே இருந்து இங்கே எப்படி வந்தாய்?”
அவன் தலை குனிந்தான். திரும்பத் திரும்ப தான் நிரபராதி எனவும், தன்னை விட்டுவிட வேண்டும் எனவும் சொன்னான்.
விஜயன் வாளை அவன் கண்முன் உயர்த்தி, “கேட்டதற்குப் பதில் சொல்,” என்றான்.
அவன் தயங்கினான். “கோட்டையிலுள்ள அரசின் கணிகைகளில் ஒருவரைக் காதலித்தேன்.” கண்களைச் சந்திப்பதைத் தவிர்த்தான்.
“அதை என் சக பணியாளர் ஒருவர் அறிந்து, பொறாமையில் பகீரதனிடம் புகார் செய்து விட்டான். என் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள அங்கிருந்து ஓடிவந்தேன். இப்படி என் உயிர் இத்தனை ஆபத்தில் சிக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாது. இந்தக் கொள்ளையர்கள் என்னை வணிகன் என்று நினைத்தார்கள். என்னிடம் தங்கமும் பணம் இருக்குமென்று கருதி என்னைப் பிடித்துக் கொண்டார்கள்.”
சிறு இடைவெளிக்குப் பின், மீண்டும் பேசினான். “இந்தக் கொள்ளையர்கள் காட்டில் பயணிகளைத் தாக்கி, அவர்கள் கொண்டு வரும் அனைத்தையும் கொள்ளையடிப்பார்கள்.”
“எவ்வளவு காலமாக அவர்கள் பிடியில் இருக்கிறாய்?” என்று புருஷோத்தமன் கேட்டான்.
“பல நாட்கள், அரசே. இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு நேரக் கணக்கே போய்விட்டது.”
“அப்படியென்றால், ஏன் உன்னை இழுத்துக் கொண்டே வந்தார்கள்?”
கொள்ளையர்கள் கொள்ளை முடிந்ததும் அவனைக் கொன்றிருக்க வேண்டும் அல்லது விட்டிருக்க வேண்டும்.
அவன் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்த போதும், புருஷோத்தமனுக்கு அவன் சொல்வது நம்பிக்கை அளிக்கவில்லை.
“மேலும், எங்களை நோக்கி அம்பு எய்தது ஏன்?” என்று விஜயன் கேட்டான்.
“ஒரே நேரத்தில் ஒரு கேள்விதான் கேளுங்கள், அரசே. இத்தனை கேள்விகளுக்கு ஒரே நேரத்தில் எப்படிப் பதில் சொல்வது?”
வாளை வைத்திருந்த விஜயன்தான் இங்கு முக்கியமான அச்சுறுத்தல் என்று உணர்ந்து, முதலில் அவனுக்கே பதிலளித்தான்.
“நான் அம்பு எய்யவில்லை. வேறு வழியே இல்லாமல் அப்படி நடித்தேன். எதிர்க்க முடியாவிட்டால் சேர்ந்து விடுவதே உயிர்வாழ வழி. என் உயிர் எனக்குப் பிரியம். மேலும், நான் இதற்கு முன் ஒருபோதும் அம்பு எய்ததே இல்லை. வில் பிடிப்பதற்கே தெரியாது. நீங்கள் கொள்ளையர்கள் அல்ல என்று தெரிந்தவுடன் உடனே சரணடைந்தேன்.”
“கழுத்தில் இருந்து தலை வரை அறுத்து எறிந்து விட்டு, இப்படிக் கதைகள் சொன்னால் நாங்கள் நம்ப வேண்டுமா?” என்று புருஷோத்தமன் கர்ஜித்தான்.
“அவர்கள் கொள்ளையடிப்பதற்கு ஒரு முறை வைத்திருக்கிறார்கள் ஐயா. முதலில் பயணியை முழுதாகச் சுருட்டுவார்கள். பிறகு அவனைப் பற்றி விசாரித்து, குடும்பத்தாரிடம் செய்தி அனுப்புவார்கள். மீட்புத் தொகை கிடைக்கும் வரை மீண்டும் மீண்டும் சுரண்டுவார்கள். குடும்பமே இல்லையென்றால், அடிமையாக விற்று விடுவார்கள். நீங்கள் வரும்வரை என்னை இப்படியே வைத்திருந்தார்கள். இன்றுதான் என் உயிர் திரும்பக் கிடைத்தது.”
அவனது மென்மையான உடலமைப்பைக் கண்டபோது, அவனை அடிமையாக விற்பது கூட அந்தக் கொள்ளையர்களுக்கு சிரமம் என்பதே இருவருக்கும் புரிந்தது.
அவன் ஆபத்தற்றவன் என்ற எண்ணம் வந்ததும், அவர்கள் கவனம் சற்றுத் தளர்ந்தது. கொள்ளையர்களின் பொருட்களைச் சோதித்தனர். உப்பு, மசாலா போன்றவை இந்நிலையில் பொக்கிஷம் போல இருந்தன. கொஞ்சம் தங்கம். கூடுதல் சுமைதான்.
ஆனால் விஜயன் அம்புகளைத் தேடி எடுத்தான். இறந்த உடல்களிலிருந்து அனைத்தையும் மீட்டுக் கொண்டான்.
அவர்களுக்குக் கிடைத்த மிக மதிப்புள்ள பொருள் குதிரைகள்.
தங்களுடைய குதிரைகளை இழந்தபின் அவை அவர்களுக்கு உயிர்ப்பாய் இருந்தன. சுமைகளைக் கட்டி, புதிய ஏற்பாடுகளைச் செய்தனர்.
“இப்போது என்னை நம்புகின்றீர்களா? நான் செல்லலாமா?” என்று அந்த மனிதன் கேட்டான்.
இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துத் தலை ஆட்டினர்.
அவன் முகத்தில் மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் பொங்கியது. உடையைச் சரி செய்து, காடு நோக்கி வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினான். சில நிமிடங்களிலேயே திரும்பி வந்து, சற்றே தயக்கத்துடன் நின்றான்.
“இத்தனை ஆழமான காட்டில் நான் ஒருவனாக எப்படிப் போவேன்? உங்களோடு இருக்கலாமா?”
இதைக் கேட்டு இருவரு
ம் ஒரே நேரத்தில் சிரித்தனர்.
“உன் பெயர் என்ன?” என்று விஜயன் கேட்டான்.
“சத்யஜித்” என்றான் அவன்.
Author: SudhaSri
Article Title: அத்தியாயம் -13
Source URL: Nectar Novels-https://nectarnovels.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: அத்தியாயம் -13
Source URL: Nectar Novels-https://nectarnovels.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.