அத்தியாயம் 16
பார்பதியிலிருந்து தப்பிய பின்னர், புருஷோத்தமும் விஜயனும் சம்பல் நதிக்கரையைப் பின்பற்றி பயணம் தொடர்ந்தனர். சத்யஜித்தைச் சந்தித்த பின், மகதத்தின் பிடியிலிருந்து விலக மேற்குத் திசை நோக்கி நகர்ந்தனர். மேற்குப் பகுதிகளில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்த சத்யஜித், அவர்களின் பயணத்தை ஊக்குவித்தான். அந்தப் பாதையில்தான் அவர்கள் காட்டுப் பழங்குடிகளின் எல்லைக்குள் நுழைந்தனர்.
நதியில் நீராடிக் கொண்டிருந்தபோது, சீடர்களில் ஒருவரிடம் இந்நதி சம்பல் நதிதானா என்று கேட்டனர். அவர்களுக்கு ஆச்சரியமாக, அது பனாஸ் நதியே என்று அவன் கூறினான். புருஷோத்தமனின் புரிதலின்படி, அவர்கள் இப்போது மகத எல்லைக்குள் இருந்தார்கள். அதைச் சீடன் உறுதிப்படுத்தினான். ஆயினும், நதியின் மறுகரை மகதத்தின் செல்வாக்கில் இருந்து விடுபட்டதாகக் கருதப்பட்டது.
அன்று நள்ளிரவை நெருங்கியிருந்த சமயம், புருஷோத்தமன் நதியின் மறுபுறம் நோக்கி வெறித்துப் பார்த்தான். அது தன் விதி இருக்கும் திசையா அல்லது வேறொரு பாதையா என்று அவனே தன்னிடம் கேள்வி எழுப்பிக் கொண்டது போல். திரும்பிச் சென்று பழி தீர்க்க வேண்டுமா? அல்லது முன்னேறி எதிர்காலத்தை அணைத்துக் கொள்ள வேண்டுமா? கடினமான கேள்வி அது. அதற்கான பதிலே அவனது விதியைத் தீர்மானிக்கவிருந்தது.
நீண்ட நாள்களுக்கு பின், மூவருக்கும் ஓரளவு நிம்மதி கிடைத்தது. அடுத்த நாள் விழித்தபோது, சூரியன் உயர்ந்து விட்டது. இவ்வளவு நேரம் தூங்கியதற்கே புருஷோத்தமன் ஆச்சரியமடைந்தான். தினசரி சடங்குகளை முடித்தபின், மூவரும் துறவியைச் சந்திக்க விரும்பினர். ஆசிரமம் சிறியது என்பதால், அவரைத் தேடுவது சிரமமாக இல்லை.
கௌதமன், மூங்கில் கம்புகளாலும் புல்லாலும் ஆன மையக் குடிலில் அமர்ந்திருந்தார். சில சீடர்களுடன் காலை இளஞ்சூடான வெயிலை ரசித்துக் கொண்டிருந்தார். புருஷோத்தமன் நெருங்குவதைப் பார்த்தவுடன், சீடர்களை அனுப்பி விட்டு அவனை அருகில் வரவேற்றார்.
“நீங்கள் எங்களை ஏன் காப்பாற்றினீர்கள் என்பது எனக்கு இன்னும் தெளிவாகவில்லை” என்று மனதை உறுத்திய கேள்வியை புருஷோத்தமன் கேட்டான்.
“நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?” என்று துறவி அமைதியான புன்னகையுடன் எதிர்க் கேள்வி கேட்டார்.
புருஷோத்தமன் குழம்பினான். அது மகதத்திற்கு ஒப்புவிக்கத் திட்டமிட்ட சூழ்ச்சியாய் இருக்கலாம். அல்லது தமக்கும் குடும்பத்துக்கும் நேர்ந்த அநீதியை மனதில் வைத்துக் கொண்ட மனிதநேயச் செயலாக இருக்கலாம். அவன் ஒன்றும் பேசாமல் தோள் குலுக்கினான்.
“உன் மீது நீ அதிக அழுத்தம் போடாதே” என்றார் துறவி. “சில செயல்களுக்கு விளக்கம் கிடையாது. உனக்கு வேறொரு நோக்கம் விதிக்கப்பட்டிருக்கலாம். அதனால் இறைவன் உன்னைக் காப்பாற்றினார். அவர் செய்பவர், நான் ஒரு கருவி மட்டுமே.”
புருஷோத்தமன் இன்னும் குழப்பத்திலேயே இருந்தான். சிறிது நேரம் கழித்து, “அந்த வன்முறையாளர்கள் உமது பேச்சைக் கேட்பது ஏன்?” என்று கேட்டான்.
“அவர்கள் வன்முறையாளர்கள் இல்லை என்று நேற்றே சொன்னேன். இச்சமயத்தில் அவர்கள் கேட்டது உண்மை. நாங்கள் இருவரும் இந்தக் காட்டின் பிள்ளைகள். ஒரே நிலத்தில் குடியிருப்பவர்கள். அதிலும் முக்கியமாக நான் உங்களுக்காக வேண்டிய கட்டணத்தையும் முறையாகக் கொடுத்து விட்டேன்” என்று அமைதியாகச் சொன்னான்.
துறவியின் உண்மையான நோக்கத்தைப் புரிந்து கொள்வது எளிதல்ல என்பதைப் புருஷோத்தமன் உணர்ந்தான். அவர் அதிகம் பேசப் பேச, அது நல்ல நோக்கத்திலிருந்தே வந்தது என்ற நம்பிக்கை அவனுள் வலுத்தது. ஆனாலும், எச்சரிக்கையுடனிருக்க வேண்டிய அவசியத்தையும் அவன் உணர்ந்தான்.
“புருஷோத்தமா!” என்றார் துறவி. “முக்கியமான ஒன்றில் மட்டும் கவனம் செலுத்து. இப்போது, நீ உயிருடன் இருக்கிறாய். நான் உனது இடத்தில் இருந்தால், ‘அடுத்தபடி என்ன?’ என்பதையே எண்ணுவேன்.”
“நான் உங்களைக் காப்பாற்றியதன் காரணம். நந்தனின் ஆட்சி நீதியற்றது. மக்களை அசிங்கமாக வரிப்பணியில் நசுக்கி, அவ்வளவு செல்வத்தையும் சொகுசுக்காகச் செலவழிக்கிறார்கள். வெளிநாட்டு ஆடம்பரங்கள், பொழுதுபோக்குகள். இதற்காக மக்களின் கடின உழைப்புப் பணம் வீணடிக்கப்படுகிறது.”
“நீங்களும் உங்கள் குடும்பமும் தண்டிக்கப்பட்டது அநியாயம். சத்யரதன் செய்தது வீரச்செயல். அதற்குப் பதிலாக கபடமும் துரோகமும் திரும்ப வந்தது. குற்றமில்லாத முழுக்குடும்பமே அழிக்கப்பட்டது.”
“இந்தக் கடனை நான் எவ்வாறு தீர்ப்பது?” என்று புருஷோத்தமன் தாழ்ந்த குரலில் சொன்னான்.
“அப்படி ஒன்றும் தேவையில்லை. நான் செய்தது என் தர்மம். இப்போது நீ உன் தர்மத்தைச் செய்,” என்று துறவி அமைதியாகப் பதிலளித்தார்.
காட்டிற்குத் தப்பி வந்தபோது புருஷோத்தமனை ஆட்கொண்டிருந்த கோபமும் பழிவாங்கும் வேட்கையும், பின்னர் வந்த வறுமையும் போராட்டமும், அவன் உறுதியைச் சிதைத்திருந்தன. அவனது எதிரி மிகப் பெரியவன். எந்த நேரத்திலும் அவனை நசுக்கக் கூடிய ஆற்றல் பெற்றவன்.
அந்நேரமே துறவி அவனது விதியையும் எதிர்காலத்தையும் தீர்மானிக்கக் கூடிய ஒரு எளிய கேள்வியைக் கேட்டார்.
“உன் வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன?”
புருஷோத்தமன் தலை வணங்கி, தன் வாழ்வின் நோக்கத்தைக் கண்டறிய அவரது வழிகாட்டலை வேண்டினான்.
“இந்தக் கேள்விக்கு ஒருவரே பதில் சொல்ல முடியும். அது நீயே” என்றார் துறவி.
“நோக்கத்தைக் கற்றுத் தர முடியாது. தேட வேண்டும்.”
புருஷோத்தமன், அவன் எதிர்காலம், அவன் பாதை இரண்டையும் சிந்தித்துப் பார்த்தான். “உங்கள் வாழ்வின் நோக்கம் என்ன?” என்று அவன் துறவியைக் கேட்டான்.
“மனிதர்களின் சேவையிலே நான் என்னை அர்ப்பணித்துள்ளேன். பல இடங்களுக்குச் செல்கிறேன். மனிதர்களுக்குச் சேவை செய்யும் பல வழிகளைத் தேடுகிறேன். பெரும்பாலானோர்க்குப் பணம் போதும். சிலருக்குத் தேவை உடல் நலம். பிறகு, உன்னைப் போன்ற சிலருக்கு ஆலோசனை தேவைப்படுகிறது. என்னால் உடனடியாகத் தீர்வு அளிக்க முடியாத தருணங்களும் உண்டு. அதனால் எனக்கே அசௌகரியம் ஏற்படுகிறது. ஆனாலும் சரியான வழியை நான் தொடர்ந்து தேடுகிறேன். அதை அடையும் போது கிடைக்கும் மனநிறைவே என் பரிசு” என்றார் துறவி.
“அதுவே உங்கள் உண்மையான நோக்கமா?”
“எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அது எனக்கு மன அமைதியைத் தருகிறது. நான் வாழ்விலும் மரணத்திலும் முக்தியை அடைந்தால், அதுவே என் உண்மையான நோக்கம் என எண்ணுவேன்.”
“அது எப்படி சாத்தியம்? பாவமற்ற, பிறரின் நலனுக்காக தன் வாழ்வை அர்ப்பணித்துள்ள துறவி ஒருவர் முக்தியை அடையாமலிருக்க முடியுமா?”
“நீ சொல்வது சரியாக இருக்கலாம். ஆனால் அது என் நோக்கமென்றால் மட்டுமே. இதோ வேறொரு நிலையை எண்ணிப் பார். ஒரு மனிதன் நேர்மையாக வாழ்கிறான். தன் வயலில் உழைத்துப் பயிர் செய்கிறான். குடும்பத்துக்கும் சமுதாயத்திற்கும் விசுவாசமாக இருக்கிறான். மனைவியை நேசிக்கிறான். பிள்ளைகளோடு நேரம் செலவிடுகிறான். அவனுக்கு முக்தி கிடைக்கத் தகுதி இல்லையா? அவன் காட்டிற்கு ஓடி வராததற்காக மறுக்கப்பட வேண்டுமா?”
புருஷோத்தமன் இன்னும் குழப்பத்திலேயே இருந்தான். அதை உணர்ந்த துறவி தொடர்ந்தார்.
“ஒருவரின் வெற்றிக்கும் தோல்விக்கும் இரண்டு காரணங்கள் தான். வாய்ப்பு மற்றும் தேர்வு. அனைவருக்கும் பெரியதாக எதையோ ஒன்றைச் சாதிக்கும் வாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை. கிடைத்தாலும் அதை உருவாக்கிக் கொள்வோர் மிகச் சிலர். இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு ஸ்ரீராமன். அவருடைய பெருமை வாய்ப்பால் மட்டுமே வந்ததல்ல. தசரதனின் அனைத்து மகன்களும் வீரமும் துணிவும் கொண்டவர்களே. ஆனால் ராமனுக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பு, அந்தத் தருணத்தில் அவன் எடுத்த முடிவுகள், அவனை மற்றவர்களை விட உயர்த்தின.
லட்சுமணன் தேர்வின் உதாரணம். அவனுக்குக் கட்டாயம் இல்லை. ஆனாலும் ராமனைப் பின்பற்றத் தேர்வு செய்தான். அதுவே அவனையும் பெருமைக்குக் கொண்டு சென்றது.
இது எல்லோருக்கும் பொருந்தும். நான் விரும்பினால், காட்டை விட்டு வெளியேறி உலக சுகங்களில் மூழ்கி வாழலாம். ஆனால் தவமே என் தேர்வு. அதனால் நான் இங்கே இருக்கிறேன். நீ இன்று எதையாவது அடைந்திருந்தால், அது நீ எடுத்த முடிவுகளின் விளைவே.”
புருஷோத்தமன் விதி மற்றும் அதிர்ஷ்டம் பற்றிக் கேட்டான். தன் துன்பங்களுக்குக் காரணம் துரதிர்ஷ்டமே என்று அவன் இன்னும் நம்பினான். கோட்டை, வாழ்க்கை, குடும்பம் என்று எல்லாம் கைவிட்டுப் போனதே.
“காட்டிலிருந்து அன்று திரும்பியபோது, ஊரும் இல்லமும் தாக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்ட போது உனக்கு என்னென்ன தேர்வுகள் இருந்தன?” என்று துறவி அமைதியாகக் கேட்டார்.
புருஷோத்தமன் சிந்தித்தான்.
“நீ உடனடியாகத் தாக்கியிருக்கலாம். ஆனால் நினைத்துப் பார்த்தாய். அதுவே உன் தேர்வு.”
“அன்று தாக்கியிருந்தால், இன்று இங்கே நீ இருந்திருக்க மாட்டாய்,” என்றார் துறவி.
“பல தருணங்களில் நீ பழிவாங்க நினைத்திருக்கலாம். ஆனாலும் நீ இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறாய். இந்த உரையாடலில் தொடர்ந்திருக்கிறாய். ஒவ்வொரு தருணமும் நீ ஒரு தேர்வைச் செய்கிறாய். மாணவன் தேர்ச்சி பெற படிக்க முடிவு செய்கிறான். வீரன் போரில் வீழ்ந்தாலும், அதற்கு முன் பயிற்சி செய்த தேர்வின் விளைவே அது. நோயால் இறந்தவன் கூட வாழ்க்கையை ஆரோக்கியமாக நடத்த முடிவு செய்திருக்கலாம். விதியும் இறையும் நம்மால் புரியாதவை. ஆனால் மனிதன் முன்னேற விரும்பும்போது, விதியின் பங்கு குறைகிறது.”
“அப்படியானால், இப்போது எனது தேர்வு என்ன?” என்று புருஷோத்தமன் கேட்டான்.
“அதை நீயே தீர்மானிக்க வேண்டும். நான் வழியைச் சுட்டிக் காட்ட முடியும்; நடப்பது நீதான்,” என்றார் துறவி.
புருஷோத்தமன் நீண்ட நேரம் மௌனத்தில் இருந்தான். அவன் என்ன விரும்புகிறான் என்பதை அவன் அறிவான். அவன் மனதில் ஒரு எண்ணம் மட்டும் உறைந்திருந்தது, பழி வாங்குதல்.
நந்தனை எதிர்த்துப் பழிவாங்க வேண்டும் என்ற எண்ணம், பார்பதியை விட்டுக் கிளம்பிய நாளிலிருந்தே அவனில் எரிந்தது. அந்த உணர்வுகள் சரியா என்று அவன் துறவியிடம் கேட்டான்.
துறவி புன்னகைத்தார்.
“நீதியை மதிப்பது உன் குணம்,” என்றார். “மஹாபாரதம் கேட்டிருக்கிறாயா?”
“பாண்டவர்கள் என்ன செய்தார்கள்? கௌரவர்களின் அநீதிக்கும் கொடூரத்திற்கும் பழி வாங்கினார்கள். கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனுக்குச் சொன்னது இதுதான், நியாயமானதைச் செய்; உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்து. பழிவாங்கும் உணர்ச்சி மிகப் பெரிய சக்தி. அதை அடக்கி வளர்த்தால், மனிதனை மகத்தான செயல்களுக்குக் கொண்டு செல்லும்.”
பின் துறவி விஸ்வாமித்திரரின் கதையைக் கூறத் தொடங்கினார்.
“கௌசிகன் கோபத்தால் தோற்றான். தவத்தால் வென்றான். அதுவே வேறுபாடு,” என்று சொன்னார். தான் அனுபவித்த அவமதிப்புக்குப் பழி வாங்க வேண்டும் என்ற தீயில் எரிந்த கௌசிகன், அதே வல்லமைகளை அடையத் தீர்மானித்தான். அவனை அவமதித்த வலியை வெல்ல, காட்டுக்குள் நுழைந்து கடுந்தவமும் துறவும் மேற்கொண்டான். நூற்றாண்டுகள் நீண்ட அவன் தியானமும் தவமும், பிரம்மா முதலான தேவர்களின் அருளால் தெய்வீக ஆயுதங்களையும் அபார சக்திகளையும் அவனுக்குப் பெற்றுத் தந்தன. புதிதாகப் பெற்ற அந்த வல்லமைகளால் வலிமை பெற்ற கௌசிகன், வசிஷ்டரை நோக்கி நேரடியாகச் சவால் விடுத்தான்.
போர் நீண்டதும் கொடியதுமானதாக இருந்தது. இறுதியில், பிரம்மனால் அருளப்பட்ட உச்ச ஆயுதத்தின் துணையால் வசிஷ்டர் கௌசிகனை வீழ்த்தினார். கௌசிகன் தோற்றான். அவமானத்தோடு திரும்பினான்.
ஆனால் கௌசிகன் மனம் உடையவில்லை. பழிவாங்கும் விருப்பத்தில் உறுதியாக இருந்த அவன், மீண்டும் கடுந்தவத்தைத் தொடங்கினான். இம்முறை அவன் இமாலய மலைச்சாரல்களுக்குச் சென்று, தீவிரமான தவமும் தியானமும் செய்தான். எதிரியை முற்றிலும் வீழ்த்தும் உச்ச சக்தியை அடைவதே அவன் இலக்கு. உணவும் நீரும் தவிர்த்து, சுவாசத்தைக் கூடக் கட்டுப்படுத்தி, உயிரையே துறக்கும் நிலையை எட்டினான். அவன் தியானம், தேவர்களே அஞ்சி நிற்கும் அளவிற்குத் தீவிரமானது. தொடர்ந்திருந்தால், தேவர்களையும் வெல்லும் வல்லமையை அவன் அடைந்திருப்பான்.
அதைத் தடுக்க தேவேந்திரன், மேனகா என்ற அப்சரஸை அனுப்பினான். அவனது தவத்தைச் சிதைக்க, மனித மனதின் பலவீனங்கள் அனைத்தையும் அவள் பயன்படுத்தினாள். அந்த முயற்சியில், மேனகா உண்மையாகவே கௌசிகனை நேசிக்கத் தொடங்கினாள், அவனும் அவளிடம் காதல் கொண்டான். அவர்கள் திருமணம் செய்து கொண்டனர். இதன் மூலம் கௌசிகனின் தவம் முறிந்தது, இந்திரனின் திட்டம் வெற்றி பெற்றது.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கௌசிகன் அந்த ஏமாற்றத்தை உணர்ந்தான். மீண்டும் தனது தவத்தையும் தியானத்தையும் தொடங்கினான். இம்முறை இந்திரன் அனுப்பிய ரம்பா அப்சரஸும் தோல்வியுற்றாள். பல ஆண்டுகள் கடந்த பின்னர், பிரம்மா கௌசிகனை ஆசீர்வதித்து, சகல ஞானத்தையும் வல்லமையையும் வழங்கினார். அதோடு, ‘விஸ்வாமித்ரர்’, அதாவது அனைவருக்கும் நண்பன் என்ற பட்டத்தையும் பிரம்மா வழங்கினார். அந்த அறிவும் அகப்பக்குவமும் பெற்றபின், வசிஷ்டரை வெல்ல வேண்டும் என்ற ஆசையை கௌசிகன் கைவிட்டான். அவரது வாயால் பிரம்மரிஷியாகவே மாறி விட்டான்.
புருஷோத்தமன் அந்தக் கதையை ஆழ்ந்த கவனத்தோடு கேட்டான். அவன் நிற்கும் இடம், நந்தனின் வல்லமையுடன் நேரடியாக மோத வேண்டிய நிலை. அவனுக்குப் பொருத்தமான வழி, விஸ்வாமித்ரரின் பாதையைப் பின்பற்றி தவமும் துறவும் மூலமாக இலக்கை அடைவதாயிருக்கலாம்.
“நான் முன்பே உன்னிடம் சொன்னதையே மீண்டும் சொல்கிறேன்” என்று முனிவன் கூறினான். “தேர்வு உன்னுடையது. விஸ்வாமித்ரரின் பாதையைப் பின்பற்றி என் ஆசிரமத்தில் இருந்து தொடங்க விரும்பினால், அது முழுவதும் உன் விருப்பம். உன்னையே புதிதாகக் கட்டியெழுப்ப, ஆழ்ந்த காட்டில் வாழத் தொடங்க விரும்பினால், அதுவும் உன் தேர்வே.”
புருஷோத்தமன் நீண்ட நேரம் சிந்தித்தான். அவன் வாழ்வின் நோக்கம் அவனுக்குத் தெளிவாக இருந்தது; ஆனால் அதற்கான பாதை தெளிவாக இல்லை. அதனால், அவன் முனிவனிடம் உதவி கோரினான்.
அதற்குத் துறவி பதிலளித்தார். “வாழ்க்கையின் நோக்கை அடைய, ஒருவன் தன் இயல்பான வலிமையைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே என் ஆலோசனை. உன் வலிமை அறிவு சேகரிப்பாக இருந்தால், நீ மல்யுத்த வீரனாக முடியாது. அது மிகக் கடினமானது. ஆனால் உன் வலிமை எது என்பதை நீ அறிய விரும்பினால், ஒரே ஒரு கேள்விக்குப் பதில் சொல். நீ என்ன செய்கிற போது நேரம் ஓடுவதையே உணராமல், மனம் சோராமல், பல மணிநேரங்களும் நாட்களும் தொடர்ச்சியாகச் செய்ய முடிகிறது? அந்தச் செயலே உன் இயல்பு. அதுவே உன் வலிமை. அதுவே, உன் வாழ்க்கை நோக்கை அடைய உனக்கு மிகத் தெளிவான பாதையாகும்.”
ஆசிரமத்தில் சில நாட்கள் தங்கி, தனது உடல்நலமும் மனவலிமையும் மீட்ட பின்பு, புருஷோத்தமன் மீண்டும் துறவியின் வழிகாட்டலும் ஆலோசனையும் நாடினான். துறவி அளித்த தெளிவான சிந்தனையும், வாழ்வில் ஒரு இலக்கை அமைக்க உதவிய உபதேசங்களும் அவனை ஆழமாகப் பாதித்தன. இருப்பினும், தற்போதைய நிலையும் எதிரியின் வலிமையும், அதே இலக்கை அடைவதற்குத் தடையாக இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
“நான் தனியன். என் இலக்கு மிகப் பெரியது. என்னுடைய நிலைக்கும் இலக்கிற்கும் இடையிலான இந்த இடைவெளியை நான் எப்படிச் சமாளிப்பேன்?” என்று புருஷோத்தமன் கேட்டான்.
துறவி அமைதியாகப் பதிலளித்தார்: “நீ தனியாக இல்லை; உன் பணி கடினமானதுமல்ல. தடையானது உன் மனதில்தான். நீயே உன் இலக்கைத் தெளிவாகக் கண்டு கொண்டால், அதை அடையும் பாதை உனக்குத் தெரியும். உன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்களில் பலர் உன் நோக்கத்தோடு உடன்பட்டு, உதவத் தயாராக இருப்பார்கள். அவர்களை அடையாளம் கண்டு ஒன்றிணைப்பதே உன் கடமை.
இலங்கைக்குப் பயணத்தைத் தொடங்கியபோது, ராமன் தன்னைத் தவிர லக்ஷ்மணன் ஒருவனையே உடனிருந்தவராகக் கொண்டிருந்தான். நீயும் விஜயனும் போலவே, அவனும் நாடு நீங்கிய நிலையில்தான் இருந்தான். ஆனால் சில ஆண்டுகளில், அவன் ஒரு சேனையையே உருவாக்கி, எதிரியை அவன் குகையிலேயே வீழ்த்தினான். நினைவில் கொள். உன் இலக்கில் நீ நேர்மை, திறன், விவேகம் ஆகியவற்றைக் காட்டினால், மக்கள் உன்னை நாடிச் சேர்வார்கள். ராமனும் அவ்வாறே செய்தான். சுக்ரீவனுடன் கூட்டணி அமைத்து, அவனது சேனையின் ஆதரவைப் பெற்றான். அதற்குப் பதிலாக, அவனைக் கிஷ்கிந்தையின் அரசனாக்கினான். நீயும் உன் கூட்டாளிகளைத் தேடி முன்னேறு.”
குருவின் வார்த்தைகளைச் சிந்தித்த புருஷோத்தமன், “இது ராமனால் மட்டுமே முடியும்; அவன் கடவுள். என்னைப் போன்ற சாதாரண மனிதனால் அது சாத்தியமில்லை” என்றான்.
அதற்குத் துறவி சிரித்து, இந்தத் தயக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டார். “இதுவே தர்மத்தின் அழகும் கதைகளின் வலிமையும். பக்தர்களிடம், கடவுள் மனித வடிவில் அவதரித்து, மனிதன் எதிர்கொள்ளும் எல்லாத் துன்பங்களையும் அனுபவித்து, அவற்றை எவ்வாறு வென்று வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறலாம் என்பதைக் காட்டுவான் என்று கூறப்படுகிறது. இந்தச் செயல்முறை கால இடைவெளிகளில் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்வதன் காரணம், மக்கள் கற்றுக் கொண்டு, பொருத்தி, செயல்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக.”
பின் அவர் மேலும் கேட்டார், “நந்தர்கள் யார், அவர்கள் எவ்வாறு அரசர்களானார்கள் என்று உனக்குத் தெரியுமா?” என்று அவன் கதையை விரிவாக எடுத்துரைத்தார்.
சிசுநாக வம்சத்தின் கடைசி அரசன் மகாநந்தி. அவனது அரண்மனையில் நியமிக்கப்பட்ட ஒரு நாவிதன் தான் பத்மநந்தன். அவன் அங்கிருந்த காலத்தில் ராணியுடன் மன்னன் இல்லாதிருந்த சமயங்களில் அவளுடன் நெருங்கிப் பழகினான். அரசன் மகாநந்தி, அரசுப் பணிகளில் மூழ்கி இருந்ததால், தனது மனைவியையும் அவள் தேவைகளையும் புறக்கணித்தான். இதை பத்மநந்தன் தனக்கு சாதகமாக்கிக் கொண்டான்.
ஒரு முறை மன்னன் போரில் இருந்து திரும்பியபோது, ராணியால் விஷம் கொடுக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டான். பின்னர் பத்மநந்தன், இளம் அரசனின் பாதுகாவலன் என்ற பெயரில் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றினான். அந்த இளவரசனும் சந்தேகத்திற்கிடமான சூழ்நிலையில் இறந்தபின், பத்மநந்தன் மகதத்தின் அரசனானான். அப்படி உருவானது தான் இந்த ந்த சாம்ரஜ்ஜ்ஜியம். அந்த பத்மந்தனின் புதல்வன் தான் தற்போதைய அரசன் தனநந்தன்.”
இந்தக் கதையைக் கேட்டதும், “ஆனால், நந்தர்கள் பற்றி நாங்கள் கேள்விப்பட்ட கதை வேறு விதமாக இருந்ததே?” என்று தனது சந்தேகத்தை வெளிப்படுத்தினான் புருஷோத்தமன்.
“பத்மநந்தன், மகாநந்திக்கும் ஒரு சேடிக்கும் பிறந்தவன் என்ற கதையெல்லாம் பின்னாளில் அவர்களது பெருமைக்குக் களங்கம் வந்து விடாமல் இருக்க வேண்டிப் புனையப்பட்ட கதை. உண்மை என்பது முற்றிலும் மாறுபட்டது” என்று சிரித்தார் துறவி.
அதன் பின்னர், புருஷோத்தமனின் நந்தர்களுக்கான வெறுப்பு மேலும் தீவிரமானது. “என் இலக்கை அடைய நான் இத்தகைய முறைகளை ஒருபோதும் ஏற்க மாட்டேன்” என்று அவன் உறுதியாகக் கூறினான்.
துறவி ஒப்புக் கொண்டார். “இவை எல்லாம் விஷ்ணு புராணத்தில் கூறப்படும் கலியுகத்தின் அறிகுறிகள். இன்றைக்கு உலகத்தை ஆண்டு கொண்டிருப்பவர்கள் மந்த அறிவும், வெறிச்சொல் நிறைந்த மனமும், வன்முறைக் கோபமும் கொண்டவர்கள். பாவத்துக்கும் தீமைக்கும் அடிமையானவர்கள். பெண்கள், குழந்தைகள், பசுக்கள் என்று யாரிடமும் கருணை காட்ட மாட்டார்கள். தங்கள் குடிகளைச் சொத்தாகவே கருதுவார்கள். அவர்களின் ஆட்சி குறுகிய காலமே நீடிக்கும்.
ஆனால், உன் தற்போதைய நிலைமை, நீ அடைய விரும்பும் இலக்குடன் தொடர்பற்றது. உன் நோக்கம் தெளிவாகவும், அதை நோக்கி நடக்க வலிமை இருந்தாலே, நீ சென்று சேர வேண்டிய இடத்துக்கான வழி உனக்குக் கிடைக்கும்.”
இந்த வார்த்தைகள் புருஷோத்தமனுக்குத் தேவைப்பட்ட தெளிவை அளித்தன. அவன் இதை விஜயனுடன் விவாதித்தான்; அவனும் முழு ஆதரவை வழங்கத் தயாராக இருந்தான். அவர்கள் நந்தர்களை அழிக்க வேறு ஒரு அரசை நோக்கி நகர்ந்து, வளங்களை ஒன்றிணைக்கத் திட்டமிட்ட இடத்திலேயே இருந்தனர்.
அவர்கள் புறப்படத் தயாராக இருந்த நாளில், ஒருவன் வந்து புருஷோத்தமனின் காலடியில் விழுந்து, அவர்களுடன் சேர அனுமதிக்குமாறு கேட்டான். எழும்பச் சொன்ன புருஷோத்தமன், அவனை நன்கு கவனித்தான். அவன் அந்த ஆசிரமத்தில் வசிப்பவர்களில் ஒருவன். சுத்தம் செய்தல், தோட்டப்பணிகள் போன்ற தினசரி செயல்களில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்ததை புருஷோத்தமன் முன்பே பார்த்திருந்தான். நாற்பது வயதிருக்கலாம். நல்ல உயரமும் வலிமையான உடலும் கொண்டவன்.
துறவியை நோக்கி புருஷோத்தமன் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான். துறவி மௌனமாகச் சிரித்தார்.
“எங்களுடன் சேர விரும்பும் காரணம் என்ன?” என்று புருஷோத்தமன் கேட்டான். அவன் பயணம் அநிச்சயமும் அபாயமும் நிறைந்ததாக இருக்கும் என்றும் எச்சரித்தான்.
“என் பெயர் பிரதாபன்,” என்றான் அந்த மனிதன். “நந்தரை நீங்கள் பழி வாங்கத் திட்டமிட்டிருப்பதை நான் கேள்வியுற்றேன். அதனால்தான் உங்களுடன் வர விரும்புகிறேன்.”
பிரதாபன், தான் மகத அரசின் சேனையில் ஒரு உயர்ந்த நிலையில் சேவையாற்றிய வீரன் எனக் கூறினான். போர் முறைகளில் முறையாகப் பயிற்சி பெற்றிருந்த அவன், அந்தக் காரியத்திற்காக உயிரளிக்கவும் தயாராக இருப்பதாகத் தெரிவித்தான்.
துறவியின் சொற்கள் புருஷோத்தமன் நினைவில் ஒலித்தன. “நீ உன் இலக்கில் உறுதியாக இருந்தால், பலர் உன்னோடு இணைவார்கள்”. அவன் வாழ்வில் அந்தக் கூற்று உண்மையாகி வந்தது.
பிரிவு நேரம் வந்ததும், துறவி அவர்களுக்கு பயணத்திற்குத் தேவையான சிறுசிறு உணவுப் பொருட்களையும் ஆடைகளையும் சுமையாக்கி வழங்கினார். மேலும், பிரியாவிடையாக இரண்டு குதிரைகளையும் அளித்தார். புருஷோத்தமனுக்கும் விஜயனுக்கும் தங்களுக்கென ஏற்கனவே குதிரைகள் இருந்தன; புதிய தோழர்களுக்காகவே அவை வழங்கப்பட்டன.
சத்யஜித்திற்குக் குதிரையேற்றத்தில் அனுபவம் இல்லாததால், அதற்கு அஞ்சினான். எளிதில் ஏறக்கூடிய, நன்றாகப் பயிற்சி பெற்ற குதிரை அளிக்கப்பட்டிருந்த போதிலும், அவன் முதன்முறையாக அதனை ஏற முயன்ற காட்சிகள் அனைவருக்கும் சிரிப்பை ஏற்படுத்தின.
புதிய நம்பிக்கையும் உறுதியும் மனதில் நிரம்ப, புருஷோத்தமன் தன் வாழ்வின் புதிய அத்தியாயத்தை நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தான்.
காடு, நால்வர் கொண்ட அந்தக் குழுவிற்கு ஒரு புதிய வாய்ப்பை அளித்தது. விரைவில், காடு வழியாக வியாபாரிகளும் அரசப் பணியாளர்களும் போதிய அளவில் பயணிக்கின்றனர் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். இத்தகைய பயணிகள் கொள்ளையர்கள், சட்டவிரோதிகள், வனக்குடிகளின் தாக்குதலுக்குள்ளாகும் அபாயம் இருந்ததால், தங்களைப் பாதுகாக்கச் சில சிப்பாய்களைக் கூலிக்கு அமர்த்திக் கொண்டனர். ஆனால் வியாபாரிகளுக்கு இது நடைமுறை சார்ந்ததாக இல்லை. காடு கடந்த பின் அந்தச் செலவு தேவையற்றதாக ஆகிவிடும். மேலும், கூலிச் சிப்பாய்கள் பெரும்பாலும் காடுகளின் திசை, மறைந்திருக்கும் ஆபத்துகள் பற்றி அறிந்தவர்களாக இருக்கவில்லை.
இரண்டாவது வழியாக, காட்டு வழிகாட்டிகளைப் பயன்படுத்துவது சிறந்த தீர்வாக இருந்தது. அவர்கள் காட்டில் வசிப்பவர்கள். வனக்குடிகளின் வழக்கங்கள், திசைகள் அனைத்தையும் நன்கு அறிந்தவர்கள். அவர்களால் காடு முழுவதையும் எந்தத் தடையுமின்றி பயணிகளைப் பாதுகாப்பாகக் கடத்த முடிந்தது.
இந்தப் பணி புருஷோத்தமனுக்கும் அவனது குழுவிற்கும் பொருத்தமாயிருந்தது. விரைவில், அவர்கள் தங்களுக்கென ஒரு நிலையான தொழிலை உருவாக்கிக் கொண்டனர். அந்தப் பணியால், அவர்கள் கொள்ளையர்களாக மாறாமல் காடுகளிலேயே வாழ முடிந்தது.
சத்யஜித் அந்தக் குழுவிற்குத் தேவையான தொடர்புப் பணிகளில் உதவிகரமாக இருந்தான். காடு கடந்த சிறு ராஜ்யங்களில் நுழைந்து, வியாபாரிகளைச் சந்தித்து, அடுத்த பயணத்திற்கு அவர்களின் பாதுகாப்பு சேவையை ஒப்பந்தம் செய்வான். இந்தத் தொழில் லாபகரமானதாக இருந்தது.
சட்டவிரோதிகளிடமிருந்து வாடிக்கையாளர்களைப் பாதுகாப்பதில், பிரதாபனின் போர்த்திறனை புருஷோத்தமன் நன்றாகக் கவனித்தான். அவன் வாளில் மிகுந்த திறன் கொண்டவன். அவர்கள் காடுகளில் அதிக நேரம் கழித்ததால், வனக்குடிகள், கொள்ளையர்கள், காட்டு விலங்குகள் அடையும் பகுதிகள் குறித்த முக்கியமான தகவல்களைச் சேகரித்தனர். அவர்களின் செயல்களில் தலையிடாமல் காடுகளை எவ்வாறு கடக்கலாம் என்பதையும் கற்றனர்.
காலப்போக்கில், இந்தத் தொழில் செழித்தது. புருஷோத்தமன் தனது குழுவில் மேலும் வீரர்களைச் சேர்த்தான். திறமை மிக்க போராளிகளைத் தேர்வு செய்வதில் பிரதாபன் மிகுந்த திறன் கொண்டவன். அவர்களின் முதல் பணியிலேயே, ஒரு கொள்ளையர் குழுவால் தாக்கப்பட்டனர். ஆனால் புருஷோத்தமன், விஜயன் மற்றும் பிரதாபன், மூவரும் இணைந்து விரைவில் அவர்களை வீழ்த்தினர்.
அந்தச் சண்டையில், பிரதாபன் ஒரு கொள்ளையனைப் பிடித்தான். அவனுள் ஒரு உண்மையான போராளியைப் பார்த்ததால், அவனுடைய உயிரைக் காக்க புருஷோத்தமனைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றான். மேலும் அவனை அணியில் சேர்க்க வேண்டும் எனக் கூறினான். ஆனால் புருஷோத்தமன் தயங்கினான்.
“ஒருமுறை குற்றவாளி என்றால், என்றைக்கும் குற்றவாளிதான். தூங்கும்போது அவன் நம்மைக்
பார்பதியிலிருந்து தப்பிய பின்னர், புருஷோத்தமும் விஜயனும் சம்பல் நதிக்கரையைப் பின்பற்றி பயணம் தொடர்ந்தனர். சத்யஜித்தைச் சந்தித்த பின், மகதத்தின் பிடியிலிருந்து விலக மேற்குத் திசை நோக்கி நகர்ந்தனர். மேற்குப் பகுதிகளில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்த சத்யஜித், அவர்களின் பயணத்தை ஊக்குவித்தான். அந்தப் பாதையில்தான் அவர்கள் காட்டுப் பழங்குடிகளின் எல்லைக்குள் நுழைந்தனர்.
நதியில் நீராடிக் கொண்டிருந்தபோது, சீடர்களில் ஒருவரிடம் இந்நதி சம்பல் நதிதானா என்று கேட்டனர். அவர்களுக்கு ஆச்சரியமாக, அது பனாஸ் நதியே என்று அவன் கூறினான். புருஷோத்தமனின் புரிதலின்படி, அவர்கள் இப்போது மகத எல்லைக்குள் இருந்தார்கள். அதைச் சீடன் உறுதிப்படுத்தினான். ஆயினும், நதியின் மறுகரை மகதத்தின் செல்வாக்கில் இருந்து விடுபட்டதாகக் கருதப்பட்டது.
அன்று நள்ளிரவை நெருங்கியிருந்த சமயம், புருஷோத்தமன் நதியின் மறுபுறம் நோக்கி வெறித்துப் பார்த்தான். அது தன் விதி இருக்கும் திசையா அல்லது வேறொரு பாதையா என்று அவனே தன்னிடம் கேள்வி எழுப்பிக் கொண்டது போல். திரும்பிச் சென்று பழி தீர்க்க வேண்டுமா? அல்லது முன்னேறி எதிர்காலத்தை அணைத்துக் கொள்ள வேண்டுமா? கடினமான கேள்வி அது. அதற்கான பதிலே அவனது விதியைத் தீர்மானிக்கவிருந்தது.
நீண்ட நாள்களுக்கு பின், மூவருக்கும் ஓரளவு நிம்மதி கிடைத்தது. அடுத்த நாள் விழித்தபோது, சூரியன் உயர்ந்து விட்டது. இவ்வளவு நேரம் தூங்கியதற்கே புருஷோத்தமன் ஆச்சரியமடைந்தான். தினசரி சடங்குகளை முடித்தபின், மூவரும் துறவியைச் சந்திக்க விரும்பினர். ஆசிரமம் சிறியது என்பதால், அவரைத் தேடுவது சிரமமாக இல்லை.
கௌதமன், மூங்கில் கம்புகளாலும் புல்லாலும் ஆன மையக் குடிலில் அமர்ந்திருந்தார். சில சீடர்களுடன் காலை இளஞ்சூடான வெயிலை ரசித்துக் கொண்டிருந்தார். புருஷோத்தமன் நெருங்குவதைப் பார்த்தவுடன், சீடர்களை அனுப்பி விட்டு அவனை அருகில் வரவேற்றார்.
“நீங்கள் எங்களை ஏன் காப்பாற்றினீர்கள் என்பது எனக்கு இன்னும் தெளிவாகவில்லை” என்று மனதை உறுத்திய கேள்வியை புருஷோத்தமன் கேட்டான்.
“நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?” என்று துறவி அமைதியான புன்னகையுடன் எதிர்க் கேள்வி கேட்டார்.
புருஷோத்தமன் குழம்பினான். அது மகதத்திற்கு ஒப்புவிக்கத் திட்டமிட்ட சூழ்ச்சியாய் இருக்கலாம். அல்லது தமக்கும் குடும்பத்துக்கும் நேர்ந்த அநீதியை மனதில் வைத்துக் கொண்ட மனிதநேயச் செயலாக இருக்கலாம். அவன் ஒன்றும் பேசாமல் தோள் குலுக்கினான்.
“உன் மீது நீ அதிக அழுத்தம் போடாதே” என்றார் துறவி. “சில செயல்களுக்கு விளக்கம் கிடையாது. உனக்கு வேறொரு நோக்கம் விதிக்கப்பட்டிருக்கலாம். அதனால் இறைவன் உன்னைக் காப்பாற்றினார். அவர் செய்பவர், நான் ஒரு கருவி மட்டுமே.”
புருஷோத்தமன் இன்னும் குழப்பத்திலேயே இருந்தான். சிறிது நேரம் கழித்து, “அந்த வன்முறையாளர்கள் உமது பேச்சைக் கேட்பது ஏன்?” என்று கேட்டான்.
“அவர்கள் வன்முறையாளர்கள் இல்லை என்று நேற்றே சொன்னேன். இச்சமயத்தில் அவர்கள் கேட்டது உண்மை. நாங்கள் இருவரும் இந்தக் காட்டின் பிள்ளைகள். ஒரே நிலத்தில் குடியிருப்பவர்கள். அதிலும் முக்கியமாக நான் உங்களுக்காக வேண்டிய கட்டணத்தையும் முறையாகக் கொடுத்து விட்டேன்” என்று அமைதியாகச் சொன்னான்.
துறவியின் உண்மையான நோக்கத்தைப் புரிந்து கொள்வது எளிதல்ல என்பதைப் புருஷோத்தமன் உணர்ந்தான். அவர் அதிகம் பேசப் பேச, அது நல்ல நோக்கத்திலிருந்தே வந்தது என்ற நம்பிக்கை அவனுள் வலுத்தது. ஆனாலும், எச்சரிக்கையுடனிருக்க வேண்டிய அவசியத்தையும் அவன் உணர்ந்தான்.
“புருஷோத்தமா!” என்றார் துறவி. “முக்கியமான ஒன்றில் மட்டும் கவனம் செலுத்து. இப்போது, நீ உயிருடன் இருக்கிறாய். நான் உனது இடத்தில் இருந்தால், ‘அடுத்தபடி என்ன?’ என்பதையே எண்ணுவேன்.”
“நான் உங்களைக் காப்பாற்றியதன் காரணம். நந்தனின் ஆட்சி நீதியற்றது. மக்களை அசிங்கமாக வரிப்பணியில் நசுக்கி, அவ்வளவு செல்வத்தையும் சொகுசுக்காகச் செலவழிக்கிறார்கள். வெளிநாட்டு ஆடம்பரங்கள், பொழுதுபோக்குகள். இதற்காக மக்களின் கடின உழைப்புப் பணம் வீணடிக்கப்படுகிறது.”
“நீங்களும் உங்கள் குடும்பமும் தண்டிக்கப்பட்டது அநியாயம். சத்யரதன் செய்தது வீரச்செயல். அதற்குப் பதிலாக கபடமும் துரோகமும் திரும்ப வந்தது. குற்றமில்லாத முழுக்குடும்பமே அழிக்கப்பட்டது.”
“இந்தக் கடனை நான் எவ்வாறு தீர்ப்பது?” என்று புருஷோத்தமன் தாழ்ந்த குரலில் சொன்னான்.
“அப்படி ஒன்றும் தேவையில்லை. நான் செய்தது என் தர்மம். இப்போது நீ உன் தர்மத்தைச் செய்,” என்று துறவி அமைதியாகப் பதிலளித்தார்.
காட்டிற்குத் தப்பி வந்தபோது புருஷோத்தமனை ஆட்கொண்டிருந்த கோபமும் பழிவாங்கும் வேட்கையும், பின்னர் வந்த வறுமையும் போராட்டமும், அவன் உறுதியைச் சிதைத்திருந்தன. அவனது எதிரி மிகப் பெரியவன். எந்த நேரத்திலும் அவனை நசுக்கக் கூடிய ஆற்றல் பெற்றவன்.
அந்நேரமே துறவி அவனது விதியையும் எதிர்காலத்தையும் தீர்மானிக்கக் கூடிய ஒரு எளிய கேள்வியைக் கேட்டார்.
“உன் வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன?”
புருஷோத்தமன் தலை வணங்கி, தன் வாழ்வின் நோக்கத்தைக் கண்டறிய அவரது வழிகாட்டலை வேண்டினான்.
“இந்தக் கேள்விக்கு ஒருவரே பதில் சொல்ல முடியும். அது நீயே” என்றார் துறவி.
“நோக்கத்தைக் கற்றுத் தர முடியாது. தேட வேண்டும்.”
புருஷோத்தமன், அவன் எதிர்காலம், அவன் பாதை இரண்டையும் சிந்தித்துப் பார்த்தான். “உங்கள் வாழ்வின் நோக்கம் என்ன?” என்று அவன் துறவியைக் கேட்டான்.
“மனிதர்களின் சேவையிலே நான் என்னை அர்ப்பணித்துள்ளேன். பல இடங்களுக்குச் செல்கிறேன். மனிதர்களுக்குச் சேவை செய்யும் பல வழிகளைத் தேடுகிறேன். பெரும்பாலானோர்க்குப் பணம் போதும். சிலருக்குத் தேவை உடல் நலம். பிறகு, உன்னைப் போன்ற சிலருக்கு ஆலோசனை தேவைப்படுகிறது. என்னால் உடனடியாகத் தீர்வு அளிக்க முடியாத தருணங்களும் உண்டு. அதனால் எனக்கே அசௌகரியம் ஏற்படுகிறது. ஆனாலும் சரியான வழியை நான் தொடர்ந்து தேடுகிறேன். அதை அடையும் போது கிடைக்கும் மனநிறைவே என் பரிசு” என்றார் துறவி.
“அதுவே உங்கள் உண்மையான நோக்கமா?”
“எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அது எனக்கு மன அமைதியைத் தருகிறது. நான் வாழ்விலும் மரணத்திலும் முக்தியை அடைந்தால், அதுவே என் உண்மையான நோக்கம் என எண்ணுவேன்.”
“அது எப்படி சாத்தியம்? பாவமற்ற, பிறரின் நலனுக்காக தன் வாழ்வை அர்ப்பணித்துள்ள துறவி ஒருவர் முக்தியை அடையாமலிருக்க முடியுமா?”
“நீ சொல்வது சரியாக இருக்கலாம். ஆனால் அது என் நோக்கமென்றால் மட்டுமே. இதோ வேறொரு நிலையை எண்ணிப் பார். ஒரு மனிதன் நேர்மையாக வாழ்கிறான். தன் வயலில் உழைத்துப் பயிர் செய்கிறான். குடும்பத்துக்கும் சமுதாயத்திற்கும் விசுவாசமாக இருக்கிறான். மனைவியை நேசிக்கிறான். பிள்ளைகளோடு நேரம் செலவிடுகிறான். அவனுக்கு முக்தி கிடைக்கத் தகுதி இல்லையா? அவன் காட்டிற்கு ஓடி வராததற்காக மறுக்கப்பட வேண்டுமா?”
புருஷோத்தமன் இன்னும் குழப்பத்திலேயே இருந்தான். அதை உணர்ந்த துறவி தொடர்ந்தார்.
“ஒருவரின் வெற்றிக்கும் தோல்விக்கும் இரண்டு காரணங்கள் தான். வாய்ப்பு மற்றும் தேர்வு. அனைவருக்கும் பெரியதாக எதையோ ஒன்றைச் சாதிக்கும் வாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை. கிடைத்தாலும் அதை உருவாக்கிக் கொள்வோர் மிகச் சிலர். இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு ஸ்ரீராமன். அவருடைய பெருமை வாய்ப்பால் மட்டுமே வந்ததல்ல. தசரதனின் அனைத்து மகன்களும் வீரமும் துணிவும் கொண்டவர்களே. ஆனால் ராமனுக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பு, அந்தத் தருணத்தில் அவன் எடுத்த முடிவுகள், அவனை மற்றவர்களை விட உயர்த்தின.
லட்சுமணன் தேர்வின் உதாரணம். அவனுக்குக் கட்டாயம் இல்லை. ஆனாலும் ராமனைப் பின்பற்றத் தேர்வு செய்தான். அதுவே அவனையும் பெருமைக்குக் கொண்டு சென்றது.
இது எல்லோருக்கும் பொருந்தும். நான் விரும்பினால், காட்டை விட்டு வெளியேறி உலக சுகங்களில் மூழ்கி வாழலாம். ஆனால் தவமே என் தேர்வு. அதனால் நான் இங்கே இருக்கிறேன். நீ இன்று எதையாவது அடைந்திருந்தால், அது நீ எடுத்த முடிவுகளின் விளைவே.”
புருஷோத்தமன் விதி மற்றும் அதிர்ஷ்டம் பற்றிக் கேட்டான். தன் துன்பங்களுக்குக் காரணம் துரதிர்ஷ்டமே என்று அவன் இன்னும் நம்பினான். கோட்டை, வாழ்க்கை, குடும்பம் என்று எல்லாம் கைவிட்டுப் போனதே.
“காட்டிலிருந்து அன்று திரும்பியபோது, ஊரும் இல்லமும் தாக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்ட போது உனக்கு என்னென்ன தேர்வுகள் இருந்தன?” என்று துறவி அமைதியாகக் கேட்டார்.
புருஷோத்தமன் சிந்தித்தான்.
“நீ உடனடியாகத் தாக்கியிருக்கலாம். ஆனால் நினைத்துப் பார்த்தாய். அதுவே உன் தேர்வு.”
“அன்று தாக்கியிருந்தால், இன்று இங்கே நீ இருந்திருக்க மாட்டாய்,” என்றார் துறவி.
“பல தருணங்களில் நீ பழிவாங்க நினைத்திருக்கலாம். ஆனாலும் நீ இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறாய். இந்த உரையாடலில் தொடர்ந்திருக்கிறாய். ஒவ்வொரு தருணமும் நீ ஒரு தேர்வைச் செய்கிறாய். மாணவன் தேர்ச்சி பெற படிக்க முடிவு செய்கிறான். வீரன் போரில் வீழ்ந்தாலும், அதற்கு முன் பயிற்சி செய்த தேர்வின் விளைவே அது. நோயால் இறந்தவன் கூட வாழ்க்கையை ஆரோக்கியமாக நடத்த முடிவு செய்திருக்கலாம். விதியும் இறையும் நம்மால் புரியாதவை. ஆனால் மனிதன் முன்னேற விரும்பும்போது, விதியின் பங்கு குறைகிறது.”
“அப்படியானால், இப்போது எனது தேர்வு என்ன?” என்று புருஷோத்தமன் கேட்டான்.
“அதை நீயே தீர்மானிக்க வேண்டும். நான் வழியைச் சுட்டிக் காட்ட முடியும்; நடப்பது நீதான்,” என்றார் துறவி.
புருஷோத்தமன் நீண்ட நேரம் மௌனத்தில் இருந்தான். அவன் என்ன விரும்புகிறான் என்பதை அவன் அறிவான். அவன் மனதில் ஒரு எண்ணம் மட்டும் உறைந்திருந்தது, பழி வாங்குதல்.
நந்தனை எதிர்த்துப் பழிவாங்க வேண்டும் என்ற எண்ணம், பார்பதியை விட்டுக் கிளம்பிய நாளிலிருந்தே அவனில் எரிந்தது. அந்த உணர்வுகள் சரியா என்று அவன் துறவியிடம் கேட்டான்.
துறவி புன்னகைத்தார்.
“நீதியை மதிப்பது உன் குணம்,” என்றார். “மஹாபாரதம் கேட்டிருக்கிறாயா?”
“பாண்டவர்கள் என்ன செய்தார்கள்? கௌரவர்களின் அநீதிக்கும் கொடூரத்திற்கும் பழி வாங்கினார்கள். கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனுக்குச் சொன்னது இதுதான், நியாயமானதைச் செய்; உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்து. பழிவாங்கும் உணர்ச்சி மிகப் பெரிய சக்தி. அதை அடக்கி வளர்த்தால், மனிதனை மகத்தான செயல்களுக்குக் கொண்டு செல்லும்.”
பின் துறவி விஸ்வாமித்திரரின் கதையைக் கூறத் தொடங்கினார்.
“கௌசிகன் கோபத்தால் தோற்றான். தவத்தால் வென்றான். அதுவே வேறுபாடு,” என்று சொன்னார். தான் அனுபவித்த அவமதிப்புக்குப் பழி வாங்க வேண்டும் என்ற தீயில் எரிந்த கௌசிகன், அதே வல்லமைகளை அடையத் தீர்மானித்தான். அவனை அவமதித்த வலியை வெல்ல, காட்டுக்குள் நுழைந்து கடுந்தவமும் துறவும் மேற்கொண்டான். நூற்றாண்டுகள் நீண்ட அவன் தியானமும் தவமும், பிரம்மா முதலான தேவர்களின் அருளால் தெய்வீக ஆயுதங்களையும் அபார சக்திகளையும் அவனுக்குப் பெற்றுத் தந்தன. புதிதாகப் பெற்ற அந்த வல்லமைகளால் வலிமை பெற்ற கௌசிகன், வசிஷ்டரை நோக்கி நேரடியாகச் சவால் விடுத்தான்.
போர் நீண்டதும் கொடியதுமானதாக இருந்தது. இறுதியில், பிரம்மனால் அருளப்பட்ட உச்ச ஆயுதத்தின் துணையால் வசிஷ்டர் கௌசிகனை வீழ்த்தினார். கௌசிகன் தோற்றான். அவமானத்தோடு திரும்பினான்.
ஆனால் கௌசிகன் மனம் உடையவில்லை. பழிவாங்கும் விருப்பத்தில் உறுதியாக இருந்த அவன், மீண்டும் கடுந்தவத்தைத் தொடங்கினான். இம்முறை அவன் இமாலய மலைச்சாரல்களுக்குச் சென்று, தீவிரமான தவமும் தியானமும் செய்தான். எதிரியை முற்றிலும் வீழ்த்தும் உச்ச சக்தியை அடைவதே அவன் இலக்கு. உணவும் நீரும் தவிர்த்து, சுவாசத்தைக் கூடக் கட்டுப்படுத்தி, உயிரையே துறக்கும் நிலையை எட்டினான். அவன் தியானம், தேவர்களே அஞ்சி நிற்கும் அளவிற்குத் தீவிரமானது. தொடர்ந்திருந்தால், தேவர்களையும் வெல்லும் வல்லமையை அவன் அடைந்திருப்பான்.
அதைத் தடுக்க தேவேந்திரன், மேனகா என்ற அப்சரஸை அனுப்பினான். அவனது தவத்தைச் சிதைக்க, மனித மனதின் பலவீனங்கள் அனைத்தையும் அவள் பயன்படுத்தினாள். அந்த முயற்சியில், மேனகா உண்மையாகவே கௌசிகனை நேசிக்கத் தொடங்கினாள், அவனும் அவளிடம் காதல் கொண்டான். அவர்கள் திருமணம் செய்து கொண்டனர். இதன் மூலம் கௌசிகனின் தவம் முறிந்தது, இந்திரனின் திட்டம் வெற்றி பெற்றது.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கௌசிகன் அந்த ஏமாற்றத்தை உணர்ந்தான். மீண்டும் தனது தவத்தையும் தியானத்தையும் தொடங்கினான். இம்முறை இந்திரன் அனுப்பிய ரம்பா அப்சரஸும் தோல்வியுற்றாள். பல ஆண்டுகள் கடந்த பின்னர், பிரம்மா கௌசிகனை ஆசீர்வதித்து, சகல ஞானத்தையும் வல்லமையையும் வழங்கினார். அதோடு, ‘விஸ்வாமித்ரர்’, அதாவது அனைவருக்கும் நண்பன் என்ற பட்டத்தையும் பிரம்மா வழங்கினார். அந்த அறிவும் அகப்பக்குவமும் பெற்றபின், வசிஷ்டரை வெல்ல வேண்டும் என்ற ஆசையை கௌசிகன் கைவிட்டான். அவரது வாயால் பிரம்மரிஷியாகவே மாறி விட்டான்.
புருஷோத்தமன் அந்தக் கதையை ஆழ்ந்த கவனத்தோடு கேட்டான். அவன் நிற்கும் இடம், நந்தனின் வல்லமையுடன் நேரடியாக மோத வேண்டிய நிலை. அவனுக்குப் பொருத்தமான வழி, விஸ்வாமித்ரரின் பாதையைப் பின்பற்றி தவமும் துறவும் மூலமாக இலக்கை அடைவதாயிருக்கலாம்.
“நான் முன்பே உன்னிடம் சொன்னதையே மீண்டும் சொல்கிறேன்” என்று முனிவன் கூறினான். “தேர்வு உன்னுடையது. விஸ்வாமித்ரரின் பாதையைப் பின்பற்றி என் ஆசிரமத்தில் இருந்து தொடங்க விரும்பினால், அது முழுவதும் உன் விருப்பம். உன்னையே புதிதாகக் கட்டியெழுப்ப, ஆழ்ந்த காட்டில் வாழத் தொடங்க விரும்பினால், அதுவும் உன் தேர்வே.”
புருஷோத்தமன் நீண்ட நேரம் சிந்தித்தான். அவன் வாழ்வின் நோக்கம் அவனுக்குத் தெளிவாக இருந்தது; ஆனால் அதற்கான பாதை தெளிவாக இல்லை. அதனால், அவன் முனிவனிடம் உதவி கோரினான்.
அதற்குத் துறவி பதிலளித்தார். “வாழ்க்கையின் நோக்கை அடைய, ஒருவன் தன் இயல்பான வலிமையைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே என் ஆலோசனை. உன் வலிமை அறிவு சேகரிப்பாக இருந்தால், நீ மல்யுத்த வீரனாக முடியாது. அது மிகக் கடினமானது. ஆனால் உன் வலிமை எது என்பதை நீ அறிய விரும்பினால், ஒரே ஒரு கேள்விக்குப் பதில் சொல். நீ என்ன செய்கிற போது நேரம் ஓடுவதையே உணராமல், மனம் சோராமல், பல மணிநேரங்களும் நாட்களும் தொடர்ச்சியாகச் செய்ய முடிகிறது? அந்தச் செயலே உன் இயல்பு. அதுவே உன் வலிமை. அதுவே, உன் வாழ்க்கை நோக்கை அடைய உனக்கு மிகத் தெளிவான பாதையாகும்.”
ஆசிரமத்தில் சில நாட்கள் தங்கி, தனது உடல்நலமும் மனவலிமையும் மீட்ட பின்பு, புருஷோத்தமன் மீண்டும் துறவியின் வழிகாட்டலும் ஆலோசனையும் நாடினான். துறவி அளித்த தெளிவான சிந்தனையும், வாழ்வில் ஒரு இலக்கை அமைக்க உதவிய உபதேசங்களும் அவனை ஆழமாகப் பாதித்தன. இருப்பினும், தற்போதைய நிலையும் எதிரியின் வலிமையும், அதே இலக்கை அடைவதற்குத் தடையாக இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
“நான் தனியன். என் இலக்கு மிகப் பெரியது. என்னுடைய நிலைக்கும் இலக்கிற்கும் இடையிலான இந்த இடைவெளியை நான் எப்படிச் சமாளிப்பேன்?” என்று புருஷோத்தமன் கேட்டான்.
துறவி அமைதியாகப் பதிலளித்தார்: “நீ தனியாக இல்லை; உன் பணி கடினமானதுமல்ல. தடையானது உன் மனதில்தான். நீயே உன் இலக்கைத் தெளிவாகக் கண்டு கொண்டால், அதை அடையும் பாதை உனக்குத் தெரியும். உன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்களில் பலர் உன் நோக்கத்தோடு உடன்பட்டு, உதவத் தயாராக இருப்பார்கள். அவர்களை அடையாளம் கண்டு ஒன்றிணைப்பதே உன் கடமை.
இலங்கைக்குப் பயணத்தைத் தொடங்கியபோது, ராமன் தன்னைத் தவிர லக்ஷ்மணன் ஒருவனையே உடனிருந்தவராகக் கொண்டிருந்தான். நீயும் விஜயனும் போலவே, அவனும் நாடு நீங்கிய நிலையில்தான் இருந்தான். ஆனால் சில ஆண்டுகளில், அவன் ஒரு சேனையையே உருவாக்கி, எதிரியை அவன் குகையிலேயே வீழ்த்தினான். நினைவில் கொள். உன் இலக்கில் நீ நேர்மை, திறன், விவேகம் ஆகியவற்றைக் காட்டினால், மக்கள் உன்னை நாடிச் சேர்வார்கள். ராமனும் அவ்வாறே செய்தான். சுக்ரீவனுடன் கூட்டணி அமைத்து, அவனது சேனையின் ஆதரவைப் பெற்றான். அதற்குப் பதிலாக, அவனைக் கிஷ்கிந்தையின் அரசனாக்கினான். நீயும் உன் கூட்டாளிகளைத் தேடி முன்னேறு.”
குருவின் வார்த்தைகளைச் சிந்தித்த புருஷோத்தமன், “இது ராமனால் மட்டுமே முடியும்; அவன் கடவுள். என்னைப் போன்ற சாதாரண மனிதனால் அது சாத்தியமில்லை” என்றான்.
அதற்குத் துறவி சிரித்து, இந்தத் தயக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டார். “இதுவே தர்மத்தின் அழகும் கதைகளின் வலிமையும். பக்தர்களிடம், கடவுள் மனித வடிவில் அவதரித்து, மனிதன் எதிர்கொள்ளும் எல்லாத் துன்பங்களையும் அனுபவித்து, அவற்றை எவ்வாறு வென்று வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறலாம் என்பதைக் காட்டுவான் என்று கூறப்படுகிறது. இந்தச் செயல்முறை கால இடைவெளிகளில் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்வதன் காரணம், மக்கள் கற்றுக் கொண்டு, பொருத்தி, செயல்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக.”
பின் அவர் மேலும் கேட்டார், “நந்தர்கள் யார், அவர்கள் எவ்வாறு அரசர்களானார்கள் என்று உனக்குத் தெரியுமா?” என்று அவன் கதையை விரிவாக எடுத்துரைத்தார்.
சிசுநாக வம்சத்தின் கடைசி அரசன் மகாநந்தி. அவனது அரண்மனையில் நியமிக்கப்பட்ட ஒரு நாவிதன் தான் பத்மநந்தன். அவன் அங்கிருந்த காலத்தில் ராணியுடன் மன்னன் இல்லாதிருந்த சமயங்களில் அவளுடன் நெருங்கிப் பழகினான். அரசன் மகாநந்தி, அரசுப் பணிகளில் மூழ்கி இருந்ததால், தனது மனைவியையும் அவள் தேவைகளையும் புறக்கணித்தான். இதை பத்மநந்தன் தனக்கு சாதகமாக்கிக் கொண்டான்.
ஒரு முறை மன்னன் போரில் இருந்து திரும்பியபோது, ராணியால் விஷம் கொடுக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டான். பின்னர் பத்மநந்தன், இளம் அரசனின் பாதுகாவலன் என்ற பெயரில் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றினான். அந்த இளவரசனும் சந்தேகத்திற்கிடமான சூழ்நிலையில் இறந்தபின், பத்மநந்தன் மகதத்தின் அரசனானான். அப்படி உருவானது தான் இந்த ந்த சாம்ரஜ்ஜ்ஜியம். அந்த பத்மந்தனின் புதல்வன் தான் தற்போதைய அரசன் தனநந்தன்.”
இந்தக் கதையைக் கேட்டதும், “ஆனால், நந்தர்கள் பற்றி நாங்கள் கேள்விப்பட்ட கதை வேறு விதமாக இருந்ததே?” என்று தனது சந்தேகத்தை வெளிப்படுத்தினான் புருஷோத்தமன்.
“பத்மநந்தன், மகாநந்திக்கும் ஒரு சேடிக்கும் பிறந்தவன் என்ற கதையெல்லாம் பின்னாளில் அவர்களது பெருமைக்குக் களங்கம் வந்து விடாமல் இருக்க வேண்டிப் புனையப்பட்ட கதை. உண்மை என்பது முற்றிலும் மாறுபட்டது” என்று சிரித்தார் துறவி.
அதன் பின்னர், புருஷோத்தமனின் நந்தர்களுக்கான வெறுப்பு மேலும் தீவிரமானது. “என் இலக்கை அடைய நான் இத்தகைய முறைகளை ஒருபோதும் ஏற்க மாட்டேன்” என்று அவன் உறுதியாகக் கூறினான்.
துறவி ஒப்புக் கொண்டார். “இவை எல்லாம் விஷ்ணு புராணத்தில் கூறப்படும் கலியுகத்தின் அறிகுறிகள். இன்றைக்கு உலகத்தை ஆண்டு கொண்டிருப்பவர்கள் மந்த அறிவும், வெறிச்சொல் நிறைந்த மனமும், வன்முறைக் கோபமும் கொண்டவர்கள். பாவத்துக்கும் தீமைக்கும் அடிமையானவர்கள். பெண்கள், குழந்தைகள், பசுக்கள் என்று யாரிடமும் கருணை காட்ட மாட்டார்கள். தங்கள் குடிகளைச் சொத்தாகவே கருதுவார்கள். அவர்களின் ஆட்சி குறுகிய காலமே நீடிக்கும்.
ஆனால், உன் தற்போதைய நிலைமை, நீ அடைய விரும்பும் இலக்குடன் தொடர்பற்றது. உன் நோக்கம் தெளிவாகவும், அதை நோக்கி நடக்க வலிமை இருந்தாலே, நீ சென்று சேர வேண்டிய இடத்துக்கான வழி உனக்குக் கிடைக்கும்.”
இந்த வார்த்தைகள் புருஷோத்தமனுக்குத் தேவைப்பட்ட தெளிவை அளித்தன. அவன் இதை விஜயனுடன் விவாதித்தான்; அவனும் முழு ஆதரவை வழங்கத் தயாராக இருந்தான். அவர்கள் நந்தர்களை அழிக்க வேறு ஒரு அரசை நோக்கி நகர்ந்து, வளங்களை ஒன்றிணைக்கத் திட்டமிட்ட இடத்திலேயே இருந்தனர்.
அவர்கள் புறப்படத் தயாராக இருந்த நாளில், ஒருவன் வந்து புருஷோத்தமனின் காலடியில் விழுந்து, அவர்களுடன் சேர அனுமதிக்குமாறு கேட்டான். எழும்பச் சொன்ன புருஷோத்தமன், அவனை நன்கு கவனித்தான். அவன் அந்த ஆசிரமத்தில் வசிப்பவர்களில் ஒருவன். சுத்தம் செய்தல், தோட்டப்பணிகள் போன்ற தினசரி செயல்களில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்ததை புருஷோத்தமன் முன்பே பார்த்திருந்தான். நாற்பது வயதிருக்கலாம். நல்ல உயரமும் வலிமையான உடலும் கொண்டவன்.
துறவியை நோக்கி புருஷோத்தமன் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான். துறவி மௌனமாகச் சிரித்தார்.
“எங்களுடன் சேர விரும்பும் காரணம் என்ன?” என்று புருஷோத்தமன் கேட்டான். அவன் பயணம் அநிச்சயமும் அபாயமும் நிறைந்ததாக இருக்கும் என்றும் எச்சரித்தான்.
“என் பெயர் பிரதாபன்,” என்றான் அந்த மனிதன். “நந்தரை நீங்கள் பழி வாங்கத் திட்டமிட்டிருப்பதை நான் கேள்வியுற்றேன். அதனால்தான் உங்களுடன் வர விரும்புகிறேன்.”
பிரதாபன், தான் மகத அரசின் சேனையில் ஒரு உயர்ந்த நிலையில் சேவையாற்றிய வீரன் எனக் கூறினான். போர் முறைகளில் முறையாகப் பயிற்சி பெற்றிருந்த அவன், அந்தக் காரியத்திற்காக உயிரளிக்கவும் தயாராக இருப்பதாகத் தெரிவித்தான்.
துறவியின் சொற்கள் புருஷோத்தமன் நினைவில் ஒலித்தன. “நீ உன் இலக்கில் உறுதியாக இருந்தால், பலர் உன்னோடு இணைவார்கள்”. அவன் வாழ்வில் அந்தக் கூற்று உண்மையாகி வந்தது.
பிரிவு நேரம் வந்ததும், துறவி அவர்களுக்கு பயணத்திற்குத் தேவையான சிறுசிறு உணவுப் பொருட்களையும் ஆடைகளையும் சுமையாக்கி வழங்கினார். மேலும், பிரியாவிடையாக இரண்டு குதிரைகளையும் அளித்தார். புருஷோத்தமனுக்கும் விஜயனுக்கும் தங்களுக்கென ஏற்கனவே குதிரைகள் இருந்தன; புதிய தோழர்களுக்காகவே அவை வழங்கப்பட்டன.
சத்யஜித்திற்குக் குதிரையேற்றத்தில் அனுபவம் இல்லாததால், அதற்கு அஞ்சினான். எளிதில் ஏறக்கூடிய, நன்றாகப் பயிற்சி பெற்ற குதிரை அளிக்கப்பட்டிருந்த போதிலும், அவன் முதன்முறையாக அதனை ஏற முயன்ற காட்சிகள் அனைவருக்கும் சிரிப்பை ஏற்படுத்தின.
புதிய நம்பிக்கையும் உறுதியும் மனதில் நிரம்ப, புருஷோத்தமன் தன் வாழ்வின் புதிய அத்தியாயத்தை நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தான்.
காடு, நால்வர் கொண்ட அந்தக் குழுவிற்கு ஒரு புதிய வாய்ப்பை அளித்தது. விரைவில், காடு வழியாக வியாபாரிகளும் அரசப் பணியாளர்களும் போதிய அளவில் பயணிக்கின்றனர் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். இத்தகைய பயணிகள் கொள்ளையர்கள், சட்டவிரோதிகள், வனக்குடிகளின் தாக்குதலுக்குள்ளாகும் அபாயம் இருந்ததால், தங்களைப் பாதுகாக்கச் சில சிப்பாய்களைக் கூலிக்கு அமர்த்திக் கொண்டனர். ஆனால் வியாபாரிகளுக்கு இது நடைமுறை சார்ந்ததாக இல்லை. காடு கடந்த பின் அந்தச் செலவு தேவையற்றதாக ஆகிவிடும். மேலும், கூலிச் சிப்பாய்கள் பெரும்பாலும் காடுகளின் திசை, மறைந்திருக்கும் ஆபத்துகள் பற்றி அறிந்தவர்களாக இருக்கவில்லை.
இரண்டாவது வழியாக, காட்டு வழிகாட்டிகளைப் பயன்படுத்துவது சிறந்த தீர்வாக இருந்தது. அவர்கள் காட்டில் வசிப்பவர்கள். வனக்குடிகளின் வழக்கங்கள், திசைகள் அனைத்தையும் நன்கு அறிந்தவர்கள். அவர்களால் காடு முழுவதையும் எந்தத் தடையுமின்றி பயணிகளைப் பாதுகாப்பாகக் கடத்த முடிந்தது.
இந்தப் பணி புருஷோத்தமனுக்கும் அவனது குழுவிற்கும் பொருத்தமாயிருந்தது. விரைவில், அவர்கள் தங்களுக்கென ஒரு நிலையான தொழிலை உருவாக்கிக் கொண்டனர். அந்தப் பணியால், அவர்கள் கொள்ளையர்களாக மாறாமல் காடுகளிலேயே வாழ முடிந்தது.
சத்யஜித் அந்தக் குழுவிற்குத் தேவையான தொடர்புப் பணிகளில் உதவிகரமாக இருந்தான். காடு கடந்த சிறு ராஜ்யங்களில் நுழைந்து, வியாபாரிகளைச் சந்தித்து, அடுத்த பயணத்திற்கு அவர்களின் பாதுகாப்பு சேவையை ஒப்பந்தம் செய்வான். இந்தத் தொழில் லாபகரமானதாக இருந்தது.
சட்டவிரோதிகளிடமிருந்து வாடிக்கையாளர்களைப் பாதுகாப்பதில், பிரதாபனின் போர்த்திறனை புருஷோத்தமன் நன்றாகக் கவனித்தான். அவன் வாளில் மிகுந்த திறன் கொண்டவன். அவர்கள் காடுகளில் அதிக நேரம் கழித்ததால், வனக்குடிகள், கொள்ளையர்கள், காட்டு விலங்குகள் அடையும் பகுதிகள் குறித்த முக்கியமான தகவல்களைச் சேகரித்தனர். அவர்களின் செயல்களில் தலையிடாமல் காடுகளை எவ்வாறு கடக்கலாம் என்பதையும் கற்றனர்.
காலப்போக்கில், இந்தத் தொழில் செழித்தது. புருஷோத்தமன் தனது குழுவில் மேலும் வீரர்களைச் சேர்த்தான். திறமை மிக்க போராளிகளைத் தேர்வு செய்வதில் பிரதாபன் மிகுந்த திறன் கொண்டவன். அவர்களின் முதல் பணியிலேயே, ஒரு கொள்ளையர் குழுவால் தாக்கப்பட்டனர். ஆனால் புருஷோத்தமன், விஜயன் மற்றும் பிரதாபன், மூவரும் இணைந்து விரைவில் அவர்களை வீழ்த்தினர்.
அந்தச் சண்டையில், பிரதாபன் ஒரு கொள்ளையனைப் பிடித்தான். அவனுள் ஒரு உண்மையான போராளியைப் பார்த்ததால், அவனுடைய உயிரைக் காக்க புருஷோத்தமனைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றான். மேலும் அவனை அணியில் சேர்க்க வேண்டும் எனக் கூறினான். ஆனால் புருஷோத்தமன் தயங்கினான்.
“ஒருமுறை குற்றவாளி என்றால், என்றைக்கும் குற்றவாளிதான். தூங்கும்போது அவன் நம்மைக்
Author: SudhaSri
Article Title: அத்தியாயம் -16
Source URL: Nectar Novels-https://nectarnovels.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: அத்தியாயம் -16
Source URL: Nectar Novels-https://nectarnovels.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.