அத்தியாயம் - 24
வானம் முழுமையாகக் கருமை பூசிக்கொண்டிருந்தது. கோபித்த தேவர்களைப் போல நிலப்பரப்பை கிழித்தெறியும் இடியுடன் கூடிய புயல்களை அவிழ்த்துவிட்டது. ஜீலம் நதி காட்டுத்தனமாகச் சுழன்றது; அதன் நீர் உயர்ந்து தாழ்ந்து, கணிக்க முடியாத தன்மையுடன், நதியை ஒரு கர்ஜிக்கும் மிருகமாக மாற்றியது. அதைப் பார்ப்பது மரணத்தின் முகத்தையே பார்ப்பதுபோல் இருந்தது.
கிழக்குக் கரையில், பௌரவ வீரர்கள் அசைக்க முடியாத உறுதியுடன் நின்றனர்; இப்படிப் புயல்களைப் பல காலங்களாக எதிர்கொண்ட அனுபவம் அவர்களுக்கு.
மழையில் நனைந்த தோல் கவசமும், சேற்றால் மூடப்பட்ட கால்களும் அவர்களுக்கு பரிச்சயமான எதிரிகள், அவர்களின் ஆவிகள், ஈட்டிகளின் இரும்பைப் போலக் கடினமடைந்திருந்தன. கவசம் பூண்ட யானைகள் அசையாமல், அலறும் காற்றை நோக்கி எதிர்ப்பை முழக்கின. வீரர்கள் வில்லிலும் வாள்களிலும் பிடியை இறுக்கினர்; புயலினிடையிலும் அவர்களின் கண்கள் கூர்மையுடன் பிரகாசித்தன
நதிக்கப்பால், அலெக்சாண்டரின் முகாம் அந்நிய வானத்தின் பாரத்தில் வாடியது. பழகாத ஈரம் உடலுக்கும் கவசத்துக்கும் ஒட்டிக்கொண்டு, வலிமையையும் மனஉறுதியையும் கேள்விக்குறியாக்கியது.வீரர்கள் விதம் விதமான உடல் தொந்தரவுகளுக்கு ஆளானார்கள். நோயாளிகளின் அலறல் இடியோசையின் மேலே எழுந்தது. கிரேக்கர்களிடையே மரணம் மெதுவாக தனது கணக்கைத் தொடங்கியது.
“நாம் தாமதிக்க முடியாது” அலெக்சாண்டர் அறிவித்தான்; புயலின் கர்ஜனையைத் தாண்டி அவனது குரல் மெல்ல ஒலித்தது. “ஜீலம் விலகாது; நாமும் விலக முடியாது. நேரம் நம் விரல்களுக்கிடையே வழுக்கி ஓடுகிறது; அதனுடன் உயிர்களும் போகின்றன. நாம் கடக்கும் வழியை கண்டுபிடிக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் நமது படை போரே இல்லாமல் அழியும்.”
எச்சரிக்கையுடன் இருந்தாலும் தந்திரத்தில் துணிச்சலான அம்பி மெதுவாகத் தலை அசைத்தான். “இங்கிருந்து சுமார் இருபது மைல் தொலைவில் ஒரு இடம் உள்ளது அங்கு நதி வளைந்து ஆழம் குறைகிறது; அதன் அகலம் சுருங்குகிறது. அங்கே நமது பாதையை அமைக்க முடியுமா என்று சோதித்துப் பார்க்கவேண்டும்.”
அலெக்சாண்டர் வேகமாகத் திரும்பினான். “ஆட்களை அனுப்புங்கள். அவர்கள் காட்டின் ஆழத்திலிருந்து, நதியின் ஓட்டத்திற்கு இணையாக நகரட்டும். இந்தப் பாதையையும், நாம் பயன்படுத்தக்கூடிய பிற வழிகளையும் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். நிழல்களைப் போலக் காணாமல் நகருங்கள். மூன்று நாட்கள். பின்னர் செய்தியுடன் இருந்தாலும் இல்லையெனினும் கூடாரத்திற்குத் திரும்புங்கள்,.”
தளபதிகள் கனமான பார்வைகளைப் பரிமாறிக்கொண்டு ஒப்புக்கொண்டனர். இவ்வாறு, கொட்டித் தீரும் மழையும் கிசுகிசுக்கும் இடியும் போர்வையாக, உளவுப் பிரிவுகள் காட்டின் ஒடுக்கமான பசுமைக்குள் மறைந்தன. மாசிடோனிய வீரர்களுக்கே வழி கண்டுபிடிக்க இயலாத அளவுக்கு அடர்ந்த வனாந்தரத்தில் விழுங்கப்பட்டார்கள்.
இதற்கிடையில், கிழக்குக் கரையில், பௌரவ தேசத்தின் முக்கியஸ்தர்காள் நதியின் கோபத்தை கனத்த மனத்துடன் கவனித்தனர். நதியின் கொந்தளிப்பு ஒரு சமயம் கவசமாகவும் மறு சமயம் சிறைச்சாலையாகவும் இருந்தது. உளவாளர்களிடமிருந்து தகவல்கள் அரிதாகவே வந்தன,காட்டும் புயலும் அவர்களின் பார்வையை மூடின. தொலைவில் இருந்து, அலெக்சாண்டரின் முகாமுக்குள் நிலவிய குழப்பம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. எந்த வாளையும் விடக் கடுமையான இயற்கையின் முற்றுகையில் வீரர்களின் ஆவிகள் சோர்ந்தன.
அவர்கள் எச்சரிக்கையுடன் காத்திருந்தனர். நேருக்கு நேர் போர் தங்களிடம் வந்து சேரும் என எதிர்பார்த்தனர். நதிக்கரையிலும் நகரத்திற்குள்ளும் பாதுகாப்புகளை வலுப்படுத்தினர்.
பல நாட்களாக, நதியின் குரல் இடியென முழங்கியது. ஆனால் எந்த அரசனும் வெளிப்படையாக நகரவில்லை. வரவிருக்கும் போரின் முடிவு, தைரியத்தால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படாது; புயலையே அடக்கக் கூடியவன் யார் என்பதால் தான் தீர்மானிக்கப்படும் என அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்.
அதிகாலை வேளையில், ஒவ்வொன்றும் ஐந்து பேர் கொண்ட நான்கு உளவுக் குழுக்கள் குதிரைகளில் ஏறின. மழையால் நனைந்த காட்டுக்குள் அவர்கள் நுழையவிருந்தனர்; கண்களில் தீர்மானத்தின் கனத்த ஒளி. அடர்ந்த மழைக்காடு அவர்களை மெதுவாக விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது. மண் ஒட்டிய பாதைகள், சிக்கலான வேர்கள். குதிரைகளின் ஒவ்வொரு அடியும் ஆழமாகச் சிக்கியது; பூமியே அவர்களை விழுங்க முயல்வதுபோல்.
தளராத நோக்கத்தால் இழுத்துச் செல்லப்பட்ட அவர்கள், நதியின் கொந்தளிக்கும் ஓட்டத்தின் ஒவ்வொரு வளைவையும் கவனித்துக்கொண்டு, பசுமையின் அடர்த்தியைத் துளைத்துச் சென்றனர். நாள் இரவாகவும் மீண்டும் நாளாகவும் மாறியது; காட்டில் காணாத உயிர்களின் ஒலிகளும், தூரத்தில் நீரின் கர்ஜனையும் முழங்கின.
ஒரு நாள் முழுவதும் நடந்த துயரமான பயணத்திற்குப் பின், அம்பி குறிப்பிட்ட இடத்தில் அவர்கள் ஒன்றுகூடினர். நதியின் கோபம் சற்றே அடங்கியதாகத் தோன்றிய குறுகிய பகுதி. அங்கு கூர்மையான கற்கள் மற்றும் சுழலும் மரவேர் சூழ்ந்த, ஆழமற்ற ஒரு கால்வாய் இருந்தது. நீர் ஆபத்தானது, இரக்கமற்றது தவறுபவரை இழுத்துச் செல்லத் தயங்காதது. அவர்கள் ஆழத்தை அளந்து பார்த்தனர்; மேற்பரப்புக்குக் கீழே நகரும் கற்களையும், ஓட்டத்தின் தளராத இழுப்பையும் கணித்தனர்.
ஒவ்வொரு அபாயத்தையும் அவர்கள் எடையிட்டனர். இந்த இடத்திலிருந்தே தைரியமான உத்திகள் பிறந்தன.
முன்னால் ஒரு அபாயகரமான கடத்தல்—நதியின் உறுதியைப் போலவே கடினமான தைரியத்தை வேண்டியது. உளவாளர்கள் கோணங்களை வரைந்தனர், மறைந்த சுழல்களை குறித்தனர், விழுந்த பெரும் மரத்துண்டுகளைப் பயன்படுத்தி ஆழமற்ற பாலம் அமைக்கக் கூடிய இடங்களை சுட்டிக்காட்டினர்.குதிரைகளின் பாரத்திற்கோ, பெரிய படையின் நடைப்பயணத்திற்கோ தகாதது. ஒரு கைப்பிடி வீரர்களே அந்தப் பாலம் இடிந்து விழுவதற்கு முன் கடக்க முடியும். படிக்கட்டுக் கற்களும் தற்காலிகத் துடுப்புப் படகுகளும் கூட அங்கே பயன்படக்கூடும் சாத்தியம் இருந்தது..
இந்த நுண்மையான நம்பிக்கையை அவர்கள் மனவரைபடங்களிலும் மறைமொழிகளிலும் மீண்டும் காட்டின் வழியே திரும்பினர். நதியை எப்படிக் கடப்பது என்றபது மட்டுமே அவர்களது கவனத்தில் இருந்தது. அதனால் ஆற்றின் மறு கரையில் இவர்களை எதிர்நோக்கித் தயார் நிலையில் இருந்த பௌரவப் படையைப் பார்க்க மறந்தார்கள். அங்கே புருஷோத்தமன் தன் மைந்தன் சகாதேவனின் தொலைனோக்குப்பார்வையை மெச்சியபடி நின்றிருந்தான். அருகில் நிறிருந்த சகாதேவனின் முகம் பெருமையில் ஜொலித்தது.
அடுத்த விடியற்காலையில், வீரர்கள் தங்கள் அரசனின் முன் நின்றனர்; குரல்கள் கனமாக இருந்தாலும், வெற்றியின் நம்பிக்கையால் நிரம்பியவை.
கூடாரத்தின் கனமான திரைகளின் கீழ், அரசனும் தளபதிகளும் உளவாளர்களின் கண்டுபிடிப்புகளின் அடிப்படையில் புதிதாக வரையப்பட்ட வரைபடங்களில் கவனம் வைத்துப் பார்துக்கொண்டிருந்தனர்.
ஹெபஸ்டின் குறுகிய பாதையை விரலால் சுட்டிக்காட்டினார். “இங்கே துடுப்புப் படகுகளையும் பாலங்களையும் கட்டலாம்..”
மற்றொருவர் தலை அசைத்தார். “கீழோட்டத்தில் உள்ள ஆழமற்ற பகுதி, படையின் ஒரு பகுதியைத் தாங்கும். ஆனால் அது பிரதான தாக்குதலுக்குப் பயபடாது”
செல்யூகஸ் முகம் சுளித்தார். “குதிரைகள் திணறும். முதலில் இலகு குதிரைப்படையை அனுப்ப வேண்டும்.”
பெர்டிக்காஸ் சேர்த்தார். “பொறியியல் குழுக்கள் வேகமாகச் செயல்பட வேண்டும். மழைக்காலத்தின் பிடியில் நமக்கு ஒவ்வொரு நிமிடமும் முக்கியம்.”
உத்திகள் திட்டங்களாகச் சுழன்றது “இந்தத் தயாரிப்புகள் முடிந்தவுடன் நாம் முன்னேறுவோம்,” என்று அலெக்ஸாண்டர் அறிவித்தான். “நதியால் நம் விதியை கைப்பற்ற முடியாது.”
ஜீலம் நதியின் கரைகளில் பல வாரங்களாகப் பதற்றம் குவிந்திருந்தது; அலெக்சாண்டரின் மனது மட்டும் புதிய தெளிவுடன் இருந்தது.
புருஷோத்தமனின் வீரர்கள் கழுகைப் போல கூர்மையான விழிப்புடன் கண்காணித்தனர். எதிர்கரையின் ஒவ்வொரு அசைவையும் எண்ணற்ற கண்கள் பின்தொடர்ந்தன.
கனமான திரைகளால் மூடப்பட்ட கூடாரத்தின் கீழ், அலெக்சாண்டரின் தளபதிகள் ஒன்று கூடியனர்.
“நாம் நீண்ட காலம் காத்திருக்கிறோம்,” என்று அலெக்சாண்டர் தொடங்கினான்.
உளவாளர்களின் வரைபடங்களையும் அறிக்கைகளையும் விரித்தபடி, அவர் நதியின் பாம்பைப் போல வளைந்த ஓட்டத்தை விரலால் பின்தொடர்ந்தார். “மேலோட்டத்தில் நமது பாதை உள்ளது. மரங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு தீவைக் கடந்து செல்லும் குறுகிய கால்வாய். இங்கே குதிரைகளும் மனிதர்களும் வேகத்துடனும் மறைவுடனும் கடக்க முடியும். இங்கே, நான் ஒரு பிரிவை வழிநடத்தி, அப்புறக் கரையை கைப்பற்றுவேன்.”
“கீழோட்டத்தில், இன்னொரு படை கடக்கும். போரஸின் வரிசையை அச்சுறுத்தி, அவனது கவனத்தைப் பிளக்க. இந்த உண்மையான தாக்குதல்களிலிருந்து எதிரியைத் திசை திருப்ப சிறிய பிரிவுகள், ஒவ்வொன்றும் ஐநூறு பேருக்கு மீறாமல் தாக்குதல்களை நடத்தவேண்டும். அவர்கள் குழம்பிய நேரத்தில் நாம் முழுமையாகச் செயல் படுவோம்..”
தளபதிகள் ஒப்புதலுடன் தலை அசைத்தனர். ஆணைகள், முகாமெங்கும் பறந்தன. சிறிய படைகள், துடுப்புப் படகுகளை அமைக்கவும், அவசரமாக கட்டப்பட்ட படகுகளைச் சீரமைக்கவும், காட்டின் ஈரமான பசுமைக்குள் மறைந்தன. வில்லாளர்கள் நிலைப்பாடுகளை ஏற்று, போரஸின் தூர காவலர்களை நோக்கி இடையறாத அம்புவீச்சுகளைப் பொழிந்தனர். அந்தச் சத்தமும் பரபரப்பான செயற்பாடுகளும், உண்மையான போருக்கான தயாரிப்பு என எதிரிகள் நம்பி விடுபவார்கள் என்பது அவர்களுக்கு உறுதி.
மாபெரும் அரசன், ஏமாற்று முயற்சிகளை முழுமையாகத் தன் திறமையான அதிகாரிகளிடம் ஒப்படைத்து, போலித் தாக்குதல்களைத் தொடர உத்தரவிட்டான். தேவைப்படும் இடங்களில் துணிச்சலைக் காட்டவும், அழுத்தம் வந்தால் சாமர்த்தியமாகப் பின்னடைவதற்கும். போரஸை எப்போதும் ஈடுபாட்டிலேயே வைத்திருக்க. அலெக்சாண்டர் தானே, மேலோட்டத்தில் உள்ள முக்கியப் பிரிவை வழிநடத்தத் தயாரானான்; அங்கு நதி மரங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு தீவைச் சுற்றி இரண்டாகப் பிரிந்தது.
அதே நேரத்தில், கீழோட்டத்திலும் ஒரு பெரிய படையணியை அனுப்பி, போரஸின் கவனத்தை உடைக்கும் அளவிற்கு இழுக்க அவன் திட்டமிட்டான்.
ஜீலம் நதியின் கரைகளோரம், அலெக்சாண்டரின் வீரர்கள் தீவிரமாக உழைத்தனர். மரத்தையும் மூங்கிலையும் நதிக்கரைக்கு இழுத்து வந்தனர்.. நதியைத் தாண்டும் கருவிகளை உருவாக்கும் பணிகள் தீவிரமாக நடைபெற்றன.
“ம், செலுத்துங்கள் படகுகளை.” கரையைப் பத்திரமாகக் கடந்ததும் படைகள் இரண்டு திசைகளில் பிரிந்துவிடுவது. பிறகு தாக்குதல் நடத்துவது. இதுதான் திட்டம் என்று அலெக்சாண்டர் தெளிவாகக் கூறியிருந்தான்.
இரவு இறங்கியபோது, மாசிடோனியப் படைகள் தீவின் காடுகள் நிறைந்த கரைகளில் அமைதியாக முகாமிட்டன. புத்திசாலித்தனமான ஏற்பாடுகள் நடைமுறைக்கு வந்தன. இரு கரைகளிலும் மரங்களுக்கும் பெரிய கற்களுக்கும் கயிறுகள் கட்டப்பட்டன. குதிரைகளையும் துடுப்புகளையும் பாதுகாக்க மூங்கில்தண்டுகளாலும் நெய்த கயிறுகளாலும் குறுகிய, தற்காலிகப் பாலங்கள் கட்டப்பட்டன. கொந்தளிக்கும் நதியின் மேல் ஆடும் மெலிந்த இணைப்புகள். இந்தப் பணி மிகுந்த ஆபத்தானதான ஒன்றாக இருந்தது.
மிகுந்த பொறுமையுடனும் உழைப்புடனும், மாசிடோனிய முன்னணிப் படை, மாலைக்குள் தங்கள் படையின் பாதியை நதிக்கப்பால் கொண்டு செல்ல முடியும் என்ற தெளிவு பிறந்தது.
இதற்கிடையில், கீழோட்டத்தில், அலெக்சாண்டரின் மற்றொரு படைப்பிரிவு இயற்கையான பாதையைக் கண்டுபிடித்தது. கூர்மையான கரைகளுக்கிடையில், நீர் சற்றே ஆழம் குறைந்து தங்கிய இடம். விழுந்த கிளைகளை ஒன்றோடொன்று கட்டி கரையைக்கடக்க முயன்றனர்.மரப் பாலம் இடிந்து விழாமல் இருக்க, வீரர்களை கட்டுக்கோப்பான அலைகளாக கவனமாக அனுப்பினர். விடியற்காலைக்கு முன்பே முகாம் அமைக்கப்பட்டது; போரஸின் பக்கவாட்டில் திடீர் தாக்குதலுக்குத் தயாராக.
அக்கரையில் பார்த்த போது தங்கள் திட்டங்கள் வெளிப்பட்டு விட்டதோ என்ற சந்தேகமும் அவ்வப்போது வந்தது
-----------------------------------
புருஷோத்தமன் தனது கூடாரத்தில், தலைமைத் தளபதிகளால் சூழப்பட்டபடி நின்றான். மறுகரையிலிருந்து வந்த சமீபத்திய அறிக்கைகள் சிறிதும் ஆறுதலளிக்கவில்லை: சிறிய கிரேக்கப் பிரிவுகள் திரண்டு, பின்னர் காட்டுக்குள் மறைந்து, கீழோட்டத்தில் மீண்டும் தோன்றி, புதிய துடுப்புகளை கட்டவோ அல்லது வேறு ஒரு திசைதிருப்புச் சண்டையைத் தூண்டவோ செய்தன. பின்னர் அந்தப் போலித் தாக்குதல்கள் மந்தமானது; ஒரு அசாதாரண அமைதி நிலவியது. புருஷோத்தமன் புருவம் சுருங்க அதை ஆழமாக யோசித்தான்.
“இந்த தாக்குதல்கள்,” என்று அவன் முணுமுணுத்தான், “நம்மை இரத்தம் சிந்த வைக்கின்றன, ஆம்; ஆனால் அவற்றின் உண்மையான நோக்கம் கவனத் திசைதிருப்பல்தான். அலெக்சாண்டர் இன்னும் பெரிய ஒன்றைத் திட்டமிடுகிறான்.”
அவனது தலைவர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர். பல நாட்களாக மனிதவளம் நிழல்களைத் துரத்துவதில் வீணானது; பாதுகாப்புக் கோடுகள் மெலிந்தன. இப்போது புருஷோத்தமன் கட்டளையிட்டான். மேலும் வீரர்கள் வீணாகப் “பேய்”களைத் துரத்தக் கூடாது. அதற்கு பதிலாக, படையின் முதன்மைப் பகுதியை மையத்தில் உறுதிப்படுத்தி, வரவிருக்கும் எந்தப் புயலையும் எதிர்கொள்ள வலிமையைத் திரட்ட வேண்டும்.
போரஸின் படைகள் ஒருங்கிணைந்தபோது, கிரேக்கர்கள் தங்கள் சூழ்ச்சி கண்டு பிடிக்கப்பட்டதை உணர்ந்தனர். ஆனால் அலெக்சாண்டர் இதற்காகவே தயாராக இருந்தான். போர் எனும் நுண்ணிய மொழிகளில் தேர்ச்சி பெற்ற அவனது தளபதிகள், அந்த இரவு சிக்னல் தீப்பந்தங்களை ஏற்றினர். அந்தத் தீ, மூடுபனியில் கரகரத்தபடி எரிந்து, மைல்களுக்குப் புலப்பட்டு, அனைத்து மகடோனியப் பிரிவுகளுக்கும் குறியீட்டு செய்தியாய் பரவியது: தருணம் வந்துவிட்டது.
பெரிய நதியின் இரு கரைகளிலும், தலைவர்கள் அந்தத் தீப்பிழம்புகளைப் பார்த்து புரிந்துகொண்டனர்—அலெக்சாண்டரின் தாக்குதல் தொடங்கப் போகிறது.
நதியைக் கடக்க ஆவலுடன் இருக்கும் எதிரியை வரவேற்க மலையகேதுவின் தலைமையில் படைகள் காத்திருந்தன. அவன் நதிக்கரையோரமாக அவன் படைகளை அலைகளாக நகர்த்தினான், அவனது குதிரைப்படை தயாராக் காத்திருந்தது. சகாதேவனும், சகோதரர்களுடன் போரை எதிநோக்கிக் காத்திருந்தான். அவன் எதிகொள்ளும் முதல் போர் என்பதால் அவனுக்கு படையை வழிநடத்திச் செல்லும் பொறுப்பு எதுவும் வழங்கப்படவில்லை. சாதாரணப் படை வீரனாகவே போரில் இணைந்தான்.
அலெக்சாண்டரின் செயல்களை, இடைவிடாது கண்காணித்தான் புருஷோத்தமன். அவனது படை தேசத்தின் அனைத்து இடங்களிலும் பரவி எதிரி எங்கிருந்து வந்தாலும் தாக்கத் தயார் நிலையில் இருந்தது. பாஞ்சாலம், மத்ஸ்யா போன்ற நட்பு தேசங்கள் தங்கள் படையுடன் அலெக்ஸாண்டரை எதிகொள்ளத் தயாரக இருந்தனர். உதவி கேட்டு அனுப்பிய ஓலைக்குப் பதிலாக நந்தன்,” எனது வாழ்நாள் எதிரி அழியும் நாளை எதிநொக்கிக் காத்திருக்கிறேன்” என்று ஓலை அனுப்பி இருந்தான்..
விஜயன், பிரதாபன் போன்றோர், “அவனுக்கு ஒரு அழிவு வரவில்லையே?” என்றுகொதித்தனர்
“விட்டு விடுங்கள். அவன் உதவமாட்டான் என்று நமக்குத் தெரிந்த விஷயம் தானே. அதை விடுத்து நமது கண் முன்னால் இருக்கும் எதிரியை கவனத்தில் கொள்வோம்” என்றான் புருஷோத்தமன்.
வரலாற்றுக்கான மேடை அமைக்கப்பட்டது.
புருஷோத்தமன் எதிர்பார்த்ததைப் போலவே அலெக்ஸாண்டரின் படையின் ஒரு பகுதி ஜீலம் நதியின் ஆழம் குறைவான பகுதியைக் கடக்க முயன்று வெற்றியும் பெற்றது.
அங்கே பார்த்த காட்சி அனைவரையும் மிரள வைத்தது.
கருமலைகளைப் போல அக்கரை முழுவதும் யானைப் படைகள். அதன் பின்னால் தேர்ப்படை. அதன் பின்னே குதிரைப்படை. காலாட்படை.
யானைகள் ஒவ்வொன்றும் தும்பிக்கைகளை அசைத்தும், தூக்கிக் கொண்டும் இருப்பதை விநோதமாகப் பார்த்தனர் அலெக்சாண்டரும் அவரது படையினரும்.
திடீரென்று ஒரு பயங்கர விநோதமான சப்தம். மிரண்டு போயிற்று மாசிடோனியப் படைகள்!
“என்ன சப்தம் இது?” வியப்பு தாளாமல் கேட்டான் அலெக்சாண்டர்.
“இது யானையின் பிளிறல் சப்தம்!” என்றார் அம்பி படைத்தளபதி.
மீண்டும் அதேபோல யானையின் பிளிறல் சப்தம்.
இப்போது அலெக்சாண்டரின் குதிரைகள் மிரண்டு பின்வாங்கத் தொடங்கின.
மீண்டும் மீண்டும் யானைகள் தொடர்ந்து ஒருசேர பிளிறவே, குதிரைகள் பின்வாங்கி ஓடத் துவங்கின.
“மன்னா! நம்மை விடவும் ரொம்பவே பயப்படுகின்றன நம் குதிரைகள். இந்நிலையில் இந்த யானைப் படைகளை எதிர்த்து எவ்வாறு போரிடுவது?” என்று சந்தேகம் எழுப்பினார் தளபதி ஹெபஸ்டின்.
அலெக்சாண்டருக்கும் இதே சந்தேகம் எழத்தான் செய்தது. ஆனாலும் சமாளித்தான். “நம்மைப் போலவே முதல் முறையாக யானைகளைப் பார்ப்பதால் நம் குதிரைகள் மிரள்கின்றன. சில நாட்களில் அனைத்தும் சரியாகிவிடும். ஏனென்றால் நாம் வெற்றி பெறுவதற்காகவே பிறந்தவர்கள்!” என்று உறுதியாகக் கூறினான்.
அன்றைய தாக்குதல் அலெக்ஸாண்டர் எதிர்பார்த்தது போல் அமையவில்லை. குதிரைகள் ஒத்துழைக்காததால் அவனது படை பின்வாங்க வேண்டியதாயிற்று.
அம்பியை அழைத்து யானைகளைப் பற்றிய விவரங்களைக் கேட்டான். “தீப்பந்தங்களைப் பார்த்தால் யானைகள் பயந்து ஓடும். மேலும் அதன் முக்கிய பலமே தும்பிக்கைகள்தான். அதனை வெட்டி எறிந்துவிட்டால் யானைப் படையை வென்றுவிடலாம்” என்றான் அவன்.
இப்போது அலெக்சாண்டரின் அறிவுக்குள் ஒரு புதிய ஒளி வீசியது.நெருப்பைக் கண்டால் மட்டுமே யானை பயப்படும்!
அப்படியானால் இரவில் மட்டுமே நெருப்புப் பந்தங்களைக் காண்பிக்க முடியும். அப்போதுதான் யானைப் படையை வெல்ல முடியும்!
உள்ளுக்குள் இப்போது புதிய நம்பிக்கை புகுந்தது. போரில் வெல்வதற்கான புதிய இரகசியம் பிடிபட்டது.
உற்சாகத்துடன் ஹெபஸ்டினைப் பார்த்தான் அலெக்சாண்டர். “நாம் இன்றிரவு போரைத் தொடங்கப் போகிறோம்”.
“இரவா?! நாம் இதற்கு முன்பும் போர் விதிகளை மீறி இரவில் தாக்கி இருக்கிரோம். ,ஆனால் இந்திய அரசர்கள் சூரிய அஸ்தமனத்திற்குப் பிறகு போர் செய்வதில்லை என்ற கோட்பாடு உடையவர்கள் ஆயிற்றே, மன்னா!”
“அதனைப் பற்றி யோசிக்க இப்போது நேரமில்லை. நம்மைப் பொருத்தமட்டில் எப்படியாவது வெற்றி பெற்றே தீரவேண்டும். அதுதான் முக்கியம். ஹெபஸ்டின்! இந்த விவாதத்தை இத்துடன் நிறுத்திக் கொள்வதே நல்லது என்று நினைக்கிறேன்” என்றான் அலெக்சாண்டர் சற்று மிதமான கோபத்துடன்.
இதற்கு மேலும் இதைப் பற்றி விவாதிப்பது பயன்தராது என்பதை ஹெபஸ்டினும் புரிந்து கொண்டார். “சரி மன்னா! தங்கள் திட்டத்தைக் கூறுங்கள்” என்றார்
“நமது படையணிகள் இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட வேண்டும். நமது வீரர்கள் கைகளில் தீப்பந்தங்கள் இருக்க வேண்டும். போரஸ் படைகளின் இருபுறத்திலும் குவிந்திருக்கும் நமது படைகள் பந்தங்களில் நெருப்பைப் பற்ற வைத்து யானைப் படையின் மீது வீசி அவற்றைக் கலங்கடிக்க வேண்டும். அப்போது நமது ஈட்டிகள் யானைகளின் தும்பிக்கைகளைக் குறிவைத்து தாக்கி வெட்டி எறிய வேண்டும். இதனை ஒழுங்காகவும் சரியாகவும் செய்து முடித்துவிட்டால் நமது வெற்றிப் பயணம் உறுதி செய்யப்பட்டு விடும்” என்று தன் வியூகத்தை விவரித்தான் அலெக்சாண்டர்.
அதன் படியே புருஷோத்தமனின் படைகள் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்த சமயத்தில் தீப்பந்தங்களை ஏற்றி திடீர்த் தாக்குதலில் ஈடுபட்டன மாசிடோனியப் படைகள்.
பௌரவப் படையின் ஒரு பகுதி ஒரு நாளின் இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் தாக்குதலுக்குத் தயாரகவே இருந்து. அலெக்ஸாண்டர் போர் விதிகளைக் கண்டுகொள்வதில்லை என்று அவர்காள் அறிந்திருந்தார்கள். அதனால் இப்போது திடீர் தாக்குதலாக இருந்தாலும், சமாளிக்கவே முயன்றனர். எதிராளியின் நோக்கம் யானைகளைக் குறி வைப்பது என்பதை அறிந்தவுடன் அவர்களது திட்டத்தில் அவசரமாக மாறுதல்களைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. படையில் குழப்பம் நிலவியது. மலையகேது முன்னே நின்று கடுமையாகப் போரிட்டான். அலெக்ஸாண்டரின் தளபதிகள் இருவர் தங்கள் உயிரை இழந்தனர். இரவு விடிந்தபோது மலையகேது மரணத்தைத் தழுவி இருந்தான்.
விஷயத்தை கேள்விப்பட்ட புருஷோத்தமன் ஒரு கணம் செயல் இழந்துபோனான். இழப்புகள் அவனுக்குப் புதிதல்ல. கொடூரமான மரணத்தைச் சந்தித்த உறவுகளோடு ஒப்பிடுகையில் தன் மைந்தன் வீரமரணம் அடைந்தான் என்பது பெருமை மிகு விஷயம் அல்லவா? ஒவ்வொரு வீரனின் லட்சியமும் அது தானே.
ஒரேயொரு வருத்தம் மட்டுமே அவனுக்கு, “இந்த தேசம் தலைமக்களை விரும்புவதில்லை போலும். இளையவருக்கே ஆட்சி பீடத்தை அளிக்கிறது” என்றான் விஜயனிடம்.
விஜயனும் அதை அமோதித்துத் தலை அசைத்தான். இருவரும் நீண்ட காலப் பழக்கமாய் துக்கத்தை மறைத்துப் போருக்குத் தயாரானார்கள்.
வானம் முழுமையாகக் கருமை பூசிக்கொண்டிருந்தது. கோபித்த தேவர்களைப் போல நிலப்பரப்பை கிழித்தெறியும் இடியுடன் கூடிய புயல்களை அவிழ்த்துவிட்டது. ஜீலம் நதி காட்டுத்தனமாகச் சுழன்றது; அதன் நீர் உயர்ந்து தாழ்ந்து, கணிக்க முடியாத தன்மையுடன், நதியை ஒரு கர்ஜிக்கும் மிருகமாக மாற்றியது. அதைப் பார்ப்பது மரணத்தின் முகத்தையே பார்ப்பதுபோல் இருந்தது.
கிழக்குக் கரையில், பௌரவ வீரர்கள் அசைக்க முடியாத உறுதியுடன் நின்றனர்; இப்படிப் புயல்களைப் பல காலங்களாக எதிர்கொண்ட அனுபவம் அவர்களுக்கு.
மழையில் நனைந்த தோல் கவசமும், சேற்றால் மூடப்பட்ட கால்களும் அவர்களுக்கு பரிச்சயமான எதிரிகள், அவர்களின் ஆவிகள், ஈட்டிகளின் இரும்பைப் போலக் கடினமடைந்திருந்தன. கவசம் பூண்ட யானைகள் அசையாமல், அலறும் காற்றை நோக்கி எதிர்ப்பை முழக்கின. வீரர்கள் வில்லிலும் வாள்களிலும் பிடியை இறுக்கினர்; புயலினிடையிலும் அவர்களின் கண்கள் கூர்மையுடன் பிரகாசித்தன
நதிக்கப்பால், அலெக்சாண்டரின் முகாம் அந்நிய வானத்தின் பாரத்தில் வாடியது. பழகாத ஈரம் உடலுக்கும் கவசத்துக்கும் ஒட்டிக்கொண்டு, வலிமையையும் மனஉறுதியையும் கேள்விக்குறியாக்கியது.வீரர்கள் விதம் விதமான உடல் தொந்தரவுகளுக்கு ஆளானார்கள். நோயாளிகளின் அலறல் இடியோசையின் மேலே எழுந்தது. கிரேக்கர்களிடையே மரணம் மெதுவாக தனது கணக்கைத் தொடங்கியது.
“நாம் தாமதிக்க முடியாது” அலெக்சாண்டர் அறிவித்தான்; புயலின் கர்ஜனையைத் தாண்டி அவனது குரல் மெல்ல ஒலித்தது. “ஜீலம் விலகாது; நாமும் விலக முடியாது. நேரம் நம் விரல்களுக்கிடையே வழுக்கி ஓடுகிறது; அதனுடன் உயிர்களும் போகின்றன. நாம் கடக்கும் வழியை கண்டுபிடிக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் நமது படை போரே இல்லாமல் அழியும்.”
எச்சரிக்கையுடன் இருந்தாலும் தந்திரத்தில் துணிச்சலான அம்பி மெதுவாகத் தலை அசைத்தான். “இங்கிருந்து சுமார் இருபது மைல் தொலைவில் ஒரு இடம் உள்ளது அங்கு நதி வளைந்து ஆழம் குறைகிறது; அதன் அகலம் சுருங்குகிறது. அங்கே நமது பாதையை அமைக்க முடியுமா என்று சோதித்துப் பார்க்கவேண்டும்.”
அலெக்சாண்டர் வேகமாகத் திரும்பினான். “ஆட்களை அனுப்புங்கள். அவர்கள் காட்டின் ஆழத்திலிருந்து, நதியின் ஓட்டத்திற்கு இணையாக நகரட்டும். இந்தப் பாதையையும், நாம் பயன்படுத்தக்கூடிய பிற வழிகளையும் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். நிழல்களைப் போலக் காணாமல் நகருங்கள். மூன்று நாட்கள். பின்னர் செய்தியுடன் இருந்தாலும் இல்லையெனினும் கூடாரத்திற்குத் திரும்புங்கள்,.”
தளபதிகள் கனமான பார்வைகளைப் பரிமாறிக்கொண்டு ஒப்புக்கொண்டனர். இவ்வாறு, கொட்டித் தீரும் மழையும் கிசுகிசுக்கும் இடியும் போர்வையாக, உளவுப் பிரிவுகள் காட்டின் ஒடுக்கமான பசுமைக்குள் மறைந்தன. மாசிடோனிய வீரர்களுக்கே வழி கண்டுபிடிக்க இயலாத அளவுக்கு அடர்ந்த வனாந்தரத்தில் விழுங்கப்பட்டார்கள்.
இதற்கிடையில், கிழக்குக் கரையில், பௌரவ தேசத்தின் முக்கியஸ்தர்காள் நதியின் கோபத்தை கனத்த மனத்துடன் கவனித்தனர். நதியின் கொந்தளிப்பு ஒரு சமயம் கவசமாகவும் மறு சமயம் சிறைச்சாலையாகவும் இருந்தது. உளவாளர்களிடமிருந்து தகவல்கள் அரிதாகவே வந்தன,காட்டும் புயலும் அவர்களின் பார்வையை மூடின. தொலைவில் இருந்து, அலெக்சாண்டரின் முகாமுக்குள் நிலவிய குழப்பம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. எந்த வாளையும் விடக் கடுமையான இயற்கையின் முற்றுகையில் வீரர்களின் ஆவிகள் சோர்ந்தன.
அவர்கள் எச்சரிக்கையுடன் காத்திருந்தனர். நேருக்கு நேர் போர் தங்களிடம் வந்து சேரும் என எதிர்பார்த்தனர். நதிக்கரையிலும் நகரத்திற்குள்ளும் பாதுகாப்புகளை வலுப்படுத்தினர்.
பல நாட்களாக, நதியின் குரல் இடியென முழங்கியது. ஆனால் எந்த அரசனும் வெளிப்படையாக நகரவில்லை. வரவிருக்கும் போரின் முடிவு, தைரியத்தால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படாது; புயலையே அடக்கக் கூடியவன் யார் என்பதால் தான் தீர்மானிக்கப்படும் என அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்.
அதிகாலை வேளையில், ஒவ்வொன்றும் ஐந்து பேர் கொண்ட நான்கு உளவுக் குழுக்கள் குதிரைகளில் ஏறின. மழையால் நனைந்த காட்டுக்குள் அவர்கள் நுழையவிருந்தனர்; கண்களில் தீர்மானத்தின் கனத்த ஒளி. அடர்ந்த மழைக்காடு அவர்களை மெதுவாக விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது. மண் ஒட்டிய பாதைகள், சிக்கலான வேர்கள். குதிரைகளின் ஒவ்வொரு அடியும் ஆழமாகச் சிக்கியது; பூமியே அவர்களை விழுங்க முயல்வதுபோல்.
தளராத நோக்கத்தால் இழுத்துச் செல்லப்பட்ட அவர்கள், நதியின் கொந்தளிக்கும் ஓட்டத்தின் ஒவ்வொரு வளைவையும் கவனித்துக்கொண்டு, பசுமையின் அடர்த்தியைத் துளைத்துச் சென்றனர். நாள் இரவாகவும் மீண்டும் நாளாகவும் மாறியது; காட்டில் காணாத உயிர்களின் ஒலிகளும், தூரத்தில் நீரின் கர்ஜனையும் முழங்கின.
ஒரு நாள் முழுவதும் நடந்த துயரமான பயணத்திற்குப் பின், அம்பி குறிப்பிட்ட இடத்தில் அவர்கள் ஒன்றுகூடினர். நதியின் கோபம் சற்றே அடங்கியதாகத் தோன்றிய குறுகிய பகுதி. அங்கு கூர்மையான கற்கள் மற்றும் சுழலும் மரவேர் சூழ்ந்த, ஆழமற்ற ஒரு கால்வாய் இருந்தது. நீர் ஆபத்தானது, இரக்கமற்றது தவறுபவரை இழுத்துச் செல்லத் தயங்காதது. அவர்கள் ஆழத்தை அளந்து பார்த்தனர்; மேற்பரப்புக்குக் கீழே நகரும் கற்களையும், ஓட்டத்தின் தளராத இழுப்பையும் கணித்தனர்.
ஒவ்வொரு அபாயத்தையும் அவர்கள் எடையிட்டனர். இந்த இடத்திலிருந்தே தைரியமான உத்திகள் பிறந்தன.
முன்னால் ஒரு அபாயகரமான கடத்தல்—நதியின் உறுதியைப் போலவே கடினமான தைரியத்தை வேண்டியது. உளவாளர்கள் கோணங்களை வரைந்தனர், மறைந்த சுழல்களை குறித்தனர், விழுந்த பெரும் மரத்துண்டுகளைப் பயன்படுத்தி ஆழமற்ற பாலம் அமைக்கக் கூடிய இடங்களை சுட்டிக்காட்டினர்.குதிரைகளின் பாரத்திற்கோ, பெரிய படையின் நடைப்பயணத்திற்கோ தகாதது. ஒரு கைப்பிடி வீரர்களே அந்தப் பாலம் இடிந்து விழுவதற்கு முன் கடக்க முடியும். படிக்கட்டுக் கற்களும் தற்காலிகத் துடுப்புப் படகுகளும் கூட அங்கே பயன்படக்கூடும் சாத்தியம் இருந்தது..
இந்த நுண்மையான நம்பிக்கையை அவர்கள் மனவரைபடங்களிலும் மறைமொழிகளிலும் மீண்டும் காட்டின் வழியே திரும்பினர். நதியை எப்படிக் கடப்பது என்றபது மட்டுமே அவர்களது கவனத்தில் இருந்தது. அதனால் ஆற்றின் மறு கரையில் இவர்களை எதிர்நோக்கித் தயார் நிலையில் இருந்த பௌரவப் படையைப் பார்க்க மறந்தார்கள். அங்கே புருஷோத்தமன் தன் மைந்தன் சகாதேவனின் தொலைனோக்குப்பார்வையை மெச்சியபடி நின்றிருந்தான். அருகில் நிறிருந்த சகாதேவனின் முகம் பெருமையில் ஜொலித்தது.
அடுத்த விடியற்காலையில், வீரர்கள் தங்கள் அரசனின் முன் நின்றனர்; குரல்கள் கனமாக இருந்தாலும், வெற்றியின் நம்பிக்கையால் நிரம்பியவை.
கூடாரத்தின் கனமான திரைகளின் கீழ், அரசனும் தளபதிகளும் உளவாளர்களின் கண்டுபிடிப்புகளின் அடிப்படையில் புதிதாக வரையப்பட்ட வரைபடங்களில் கவனம் வைத்துப் பார்துக்கொண்டிருந்தனர்.
ஹெபஸ்டின் குறுகிய பாதையை விரலால் சுட்டிக்காட்டினார். “இங்கே துடுப்புப் படகுகளையும் பாலங்களையும் கட்டலாம்..”
மற்றொருவர் தலை அசைத்தார். “கீழோட்டத்தில் உள்ள ஆழமற்ற பகுதி, படையின் ஒரு பகுதியைத் தாங்கும். ஆனால் அது பிரதான தாக்குதலுக்குப் பயபடாது”
செல்யூகஸ் முகம் சுளித்தார். “குதிரைகள் திணறும். முதலில் இலகு குதிரைப்படையை அனுப்ப வேண்டும்.”
பெர்டிக்காஸ் சேர்த்தார். “பொறியியல் குழுக்கள் வேகமாகச் செயல்பட வேண்டும். மழைக்காலத்தின் பிடியில் நமக்கு ஒவ்வொரு நிமிடமும் முக்கியம்.”
உத்திகள் திட்டங்களாகச் சுழன்றது “இந்தத் தயாரிப்புகள் முடிந்தவுடன் நாம் முன்னேறுவோம்,” என்று அலெக்ஸாண்டர் அறிவித்தான். “நதியால் நம் விதியை கைப்பற்ற முடியாது.”
ஜீலம் நதியின் கரைகளில் பல வாரங்களாகப் பதற்றம் குவிந்திருந்தது; அலெக்சாண்டரின் மனது மட்டும் புதிய தெளிவுடன் இருந்தது.
புருஷோத்தமனின் வீரர்கள் கழுகைப் போல கூர்மையான விழிப்புடன் கண்காணித்தனர். எதிர்கரையின் ஒவ்வொரு அசைவையும் எண்ணற்ற கண்கள் பின்தொடர்ந்தன.
கனமான திரைகளால் மூடப்பட்ட கூடாரத்தின் கீழ், அலெக்சாண்டரின் தளபதிகள் ஒன்று கூடியனர்.
“நாம் நீண்ட காலம் காத்திருக்கிறோம்,” என்று அலெக்சாண்டர் தொடங்கினான்.
உளவாளர்களின் வரைபடங்களையும் அறிக்கைகளையும் விரித்தபடி, அவர் நதியின் பாம்பைப் போல வளைந்த ஓட்டத்தை விரலால் பின்தொடர்ந்தார். “மேலோட்டத்தில் நமது பாதை உள்ளது. மரங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு தீவைக் கடந்து செல்லும் குறுகிய கால்வாய். இங்கே குதிரைகளும் மனிதர்களும் வேகத்துடனும் மறைவுடனும் கடக்க முடியும். இங்கே, நான் ஒரு பிரிவை வழிநடத்தி, அப்புறக் கரையை கைப்பற்றுவேன்.”
“கீழோட்டத்தில், இன்னொரு படை கடக்கும். போரஸின் வரிசையை அச்சுறுத்தி, அவனது கவனத்தைப் பிளக்க. இந்த உண்மையான தாக்குதல்களிலிருந்து எதிரியைத் திசை திருப்ப சிறிய பிரிவுகள், ஒவ்வொன்றும் ஐநூறு பேருக்கு மீறாமல் தாக்குதல்களை நடத்தவேண்டும். அவர்கள் குழம்பிய நேரத்தில் நாம் முழுமையாகச் செயல் படுவோம்..”
தளபதிகள் ஒப்புதலுடன் தலை அசைத்தனர். ஆணைகள், முகாமெங்கும் பறந்தன. சிறிய படைகள், துடுப்புப் படகுகளை அமைக்கவும், அவசரமாக கட்டப்பட்ட படகுகளைச் சீரமைக்கவும், காட்டின் ஈரமான பசுமைக்குள் மறைந்தன. வில்லாளர்கள் நிலைப்பாடுகளை ஏற்று, போரஸின் தூர காவலர்களை நோக்கி இடையறாத அம்புவீச்சுகளைப் பொழிந்தனர். அந்தச் சத்தமும் பரபரப்பான செயற்பாடுகளும், உண்மையான போருக்கான தயாரிப்பு என எதிரிகள் நம்பி விடுபவார்கள் என்பது அவர்களுக்கு உறுதி.
மாபெரும் அரசன், ஏமாற்று முயற்சிகளை முழுமையாகத் தன் திறமையான அதிகாரிகளிடம் ஒப்படைத்து, போலித் தாக்குதல்களைத் தொடர உத்தரவிட்டான். தேவைப்படும் இடங்களில் துணிச்சலைக் காட்டவும், அழுத்தம் வந்தால் சாமர்த்தியமாகப் பின்னடைவதற்கும். போரஸை எப்போதும் ஈடுபாட்டிலேயே வைத்திருக்க. அலெக்சாண்டர் தானே, மேலோட்டத்தில் உள்ள முக்கியப் பிரிவை வழிநடத்தத் தயாரானான்; அங்கு நதி மரங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு தீவைச் சுற்றி இரண்டாகப் பிரிந்தது.
அதே நேரத்தில், கீழோட்டத்திலும் ஒரு பெரிய படையணியை அனுப்பி, போரஸின் கவனத்தை உடைக்கும் அளவிற்கு இழுக்க அவன் திட்டமிட்டான்.
ஜீலம் நதியின் கரைகளோரம், அலெக்சாண்டரின் வீரர்கள் தீவிரமாக உழைத்தனர். மரத்தையும் மூங்கிலையும் நதிக்கரைக்கு இழுத்து வந்தனர்.. நதியைத் தாண்டும் கருவிகளை உருவாக்கும் பணிகள் தீவிரமாக நடைபெற்றன.
“ம், செலுத்துங்கள் படகுகளை.” கரையைப் பத்திரமாகக் கடந்ததும் படைகள் இரண்டு திசைகளில் பிரிந்துவிடுவது. பிறகு தாக்குதல் நடத்துவது. இதுதான் திட்டம் என்று அலெக்சாண்டர் தெளிவாகக் கூறியிருந்தான்.
இரவு இறங்கியபோது, மாசிடோனியப் படைகள் தீவின் காடுகள் நிறைந்த கரைகளில் அமைதியாக முகாமிட்டன. புத்திசாலித்தனமான ஏற்பாடுகள் நடைமுறைக்கு வந்தன. இரு கரைகளிலும் மரங்களுக்கும் பெரிய கற்களுக்கும் கயிறுகள் கட்டப்பட்டன. குதிரைகளையும் துடுப்புகளையும் பாதுகாக்க மூங்கில்தண்டுகளாலும் நெய்த கயிறுகளாலும் குறுகிய, தற்காலிகப் பாலங்கள் கட்டப்பட்டன. கொந்தளிக்கும் நதியின் மேல் ஆடும் மெலிந்த இணைப்புகள். இந்தப் பணி மிகுந்த ஆபத்தானதான ஒன்றாக இருந்தது.
மிகுந்த பொறுமையுடனும் உழைப்புடனும், மாசிடோனிய முன்னணிப் படை, மாலைக்குள் தங்கள் படையின் பாதியை நதிக்கப்பால் கொண்டு செல்ல முடியும் என்ற தெளிவு பிறந்தது.
இதற்கிடையில், கீழோட்டத்தில், அலெக்சாண்டரின் மற்றொரு படைப்பிரிவு இயற்கையான பாதையைக் கண்டுபிடித்தது. கூர்மையான கரைகளுக்கிடையில், நீர் சற்றே ஆழம் குறைந்து தங்கிய இடம். விழுந்த கிளைகளை ஒன்றோடொன்று கட்டி கரையைக்கடக்க முயன்றனர்.மரப் பாலம் இடிந்து விழாமல் இருக்க, வீரர்களை கட்டுக்கோப்பான அலைகளாக கவனமாக அனுப்பினர். விடியற்காலைக்கு முன்பே முகாம் அமைக்கப்பட்டது; போரஸின் பக்கவாட்டில் திடீர் தாக்குதலுக்குத் தயாராக.
அக்கரையில் பார்த்த போது தங்கள் திட்டங்கள் வெளிப்பட்டு விட்டதோ என்ற சந்தேகமும் அவ்வப்போது வந்தது
-----------------------------------
புருஷோத்தமன் தனது கூடாரத்தில், தலைமைத் தளபதிகளால் சூழப்பட்டபடி நின்றான். மறுகரையிலிருந்து வந்த சமீபத்திய அறிக்கைகள் சிறிதும் ஆறுதலளிக்கவில்லை: சிறிய கிரேக்கப் பிரிவுகள் திரண்டு, பின்னர் காட்டுக்குள் மறைந்து, கீழோட்டத்தில் மீண்டும் தோன்றி, புதிய துடுப்புகளை கட்டவோ அல்லது வேறு ஒரு திசைதிருப்புச் சண்டையைத் தூண்டவோ செய்தன. பின்னர் அந்தப் போலித் தாக்குதல்கள் மந்தமானது; ஒரு அசாதாரண அமைதி நிலவியது. புருஷோத்தமன் புருவம் சுருங்க அதை ஆழமாக யோசித்தான்.
“இந்த தாக்குதல்கள்,” என்று அவன் முணுமுணுத்தான், “நம்மை இரத்தம் சிந்த வைக்கின்றன, ஆம்; ஆனால் அவற்றின் உண்மையான நோக்கம் கவனத் திசைதிருப்பல்தான். அலெக்சாண்டர் இன்னும் பெரிய ஒன்றைத் திட்டமிடுகிறான்.”
அவனது தலைவர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர். பல நாட்களாக மனிதவளம் நிழல்களைத் துரத்துவதில் வீணானது; பாதுகாப்புக் கோடுகள் மெலிந்தன. இப்போது புருஷோத்தமன் கட்டளையிட்டான். மேலும் வீரர்கள் வீணாகப் “பேய்”களைத் துரத்தக் கூடாது. அதற்கு பதிலாக, படையின் முதன்மைப் பகுதியை மையத்தில் உறுதிப்படுத்தி, வரவிருக்கும் எந்தப் புயலையும் எதிர்கொள்ள வலிமையைத் திரட்ட வேண்டும்.
போரஸின் படைகள் ஒருங்கிணைந்தபோது, கிரேக்கர்கள் தங்கள் சூழ்ச்சி கண்டு பிடிக்கப்பட்டதை உணர்ந்தனர். ஆனால் அலெக்சாண்டர் இதற்காகவே தயாராக இருந்தான். போர் எனும் நுண்ணிய மொழிகளில் தேர்ச்சி பெற்ற அவனது தளபதிகள், அந்த இரவு சிக்னல் தீப்பந்தங்களை ஏற்றினர். அந்தத் தீ, மூடுபனியில் கரகரத்தபடி எரிந்து, மைல்களுக்குப் புலப்பட்டு, அனைத்து மகடோனியப் பிரிவுகளுக்கும் குறியீட்டு செய்தியாய் பரவியது: தருணம் வந்துவிட்டது.
பெரிய நதியின் இரு கரைகளிலும், தலைவர்கள் அந்தத் தீப்பிழம்புகளைப் பார்த்து புரிந்துகொண்டனர்—அலெக்சாண்டரின் தாக்குதல் தொடங்கப் போகிறது.
நதியைக் கடக்க ஆவலுடன் இருக்கும் எதிரியை வரவேற்க மலையகேதுவின் தலைமையில் படைகள் காத்திருந்தன. அவன் நதிக்கரையோரமாக அவன் படைகளை அலைகளாக நகர்த்தினான், அவனது குதிரைப்படை தயாராக் காத்திருந்தது. சகாதேவனும், சகோதரர்களுடன் போரை எதிநோக்கிக் காத்திருந்தான். அவன் எதிகொள்ளும் முதல் போர் என்பதால் அவனுக்கு படையை வழிநடத்திச் செல்லும் பொறுப்பு எதுவும் வழங்கப்படவில்லை. சாதாரணப் படை வீரனாகவே போரில் இணைந்தான்.
அலெக்சாண்டரின் செயல்களை, இடைவிடாது கண்காணித்தான் புருஷோத்தமன். அவனது படை தேசத்தின் அனைத்து இடங்களிலும் பரவி எதிரி எங்கிருந்து வந்தாலும் தாக்கத் தயார் நிலையில் இருந்தது. பாஞ்சாலம், மத்ஸ்யா போன்ற நட்பு தேசங்கள் தங்கள் படையுடன் அலெக்ஸாண்டரை எதிகொள்ளத் தயாரக இருந்தனர். உதவி கேட்டு அனுப்பிய ஓலைக்குப் பதிலாக நந்தன்,” எனது வாழ்நாள் எதிரி அழியும் நாளை எதிநொக்கிக் காத்திருக்கிறேன்” என்று ஓலை அனுப்பி இருந்தான்..
விஜயன், பிரதாபன் போன்றோர், “அவனுக்கு ஒரு அழிவு வரவில்லையே?” என்றுகொதித்தனர்
“விட்டு விடுங்கள். அவன் உதவமாட்டான் என்று நமக்குத் தெரிந்த விஷயம் தானே. அதை விடுத்து நமது கண் முன்னால் இருக்கும் எதிரியை கவனத்தில் கொள்வோம்” என்றான் புருஷோத்தமன்.
வரலாற்றுக்கான மேடை அமைக்கப்பட்டது.
புருஷோத்தமன் எதிர்பார்த்ததைப் போலவே அலெக்ஸாண்டரின் படையின் ஒரு பகுதி ஜீலம் நதியின் ஆழம் குறைவான பகுதியைக் கடக்க முயன்று வெற்றியும் பெற்றது.
அங்கே பார்த்த காட்சி அனைவரையும் மிரள வைத்தது.
கருமலைகளைப் போல அக்கரை முழுவதும் யானைப் படைகள். அதன் பின்னால் தேர்ப்படை. அதன் பின்னே குதிரைப்படை. காலாட்படை.
யானைகள் ஒவ்வொன்றும் தும்பிக்கைகளை அசைத்தும், தூக்கிக் கொண்டும் இருப்பதை விநோதமாகப் பார்த்தனர் அலெக்சாண்டரும் அவரது படையினரும்.
திடீரென்று ஒரு பயங்கர விநோதமான சப்தம். மிரண்டு போயிற்று மாசிடோனியப் படைகள்!
“என்ன சப்தம் இது?” வியப்பு தாளாமல் கேட்டான் அலெக்சாண்டர்.
“இது யானையின் பிளிறல் சப்தம்!” என்றார் அம்பி படைத்தளபதி.
மீண்டும் அதேபோல யானையின் பிளிறல் சப்தம்.
இப்போது அலெக்சாண்டரின் குதிரைகள் மிரண்டு பின்வாங்கத் தொடங்கின.
மீண்டும் மீண்டும் யானைகள் தொடர்ந்து ஒருசேர பிளிறவே, குதிரைகள் பின்வாங்கி ஓடத் துவங்கின.
“மன்னா! நம்மை விடவும் ரொம்பவே பயப்படுகின்றன நம் குதிரைகள். இந்நிலையில் இந்த யானைப் படைகளை எதிர்த்து எவ்வாறு போரிடுவது?” என்று சந்தேகம் எழுப்பினார் தளபதி ஹெபஸ்டின்.
அலெக்சாண்டருக்கும் இதே சந்தேகம் எழத்தான் செய்தது. ஆனாலும் சமாளித்தான். “நம்மைப் போலவே முதல் முறையாக யானைகளைப் பார்ப்பதால் நம் குதிரைகள் மிரள்கின்றன. சில நாட்களில் அனைத்தும் சரியாகிவிடும். ஏனென்றால் நாம் வெற்றி பெறுவதற்காகவே பிறந்தவர்கள்!” என்று உறுதியாகக் கூறினான்.
அன்றைய தாக்குதல் அலெக்ஸாண்டர் எதிர்பார்த்தது போல் அமையவில்லை. குதிரைகள் ஒத்துழைக்காததால் அவனது படை பின்வாங்க வேண்டியதாயிற்று.
அம்பியை அழைத்து யானைகளைப் பற்றிய விவரங்களைக் கேட்டான். “தீப்பந்தங்களைப் பார்த்தால் யானைகள் பயந்து ஓடும். மேலும் அதன் முக்கிய பலமே தும்பிக்கைகள்தான். அதனை வெட்டி எறிந்துவிட்டால் யானைப் படையை வென்றுவிடலாம்” என்றான் அவன்.
இப்போது அலெக்சாண்டரின் அறிவுக்குள் ஒரு புதிய ஒளி வீசியது.நெருப்பைக் கண்டால் மட்டுமே யானை பயப்படும்!
அப்படியானால் இரவில் மட்டுமே நெருப்புப் பந்தங்களைக் காண்பிக்க முடியும். அப்போதுதான் யானைப் படையை வெல்ல முடியும்!
உள்ளுக்குள் இப்போது புதிய நம்பிக்கை புகுந்தது. போரில் வெல்வதற்கான புதிய இரகசியம் பிடிபட்டது.
உற்சாகத்துடன் ஹெபஸ்டினைப் பார்த்தான் அலெக்சாண்டர். “நாம் இன்றிரவு போரைத் தொடங்கப் போகிறோம்”.
“இரவா?! நாம் இதற்கு முன்பும் போர் விதிகளை மீறி இரவில் தாக்கி இருக்கிரோம். ,ஆனால் இந்திய அரசர்கள் சூரிய அஸ்தமனத்திற்குப் பிறகு போர் செய்வதில்லை என்ற கோட்பாடு உடையவர்கள் ஆயிற்றே, மன்னா!”
“அதனைப் பற்றி யோசிக்க இப்போது நேரமில்லை. நம்மைப் பொருத்தமட்டில் எப்படியாவது வெற்றி பெற்றே தீரவேண்டும். அதுதான் முக்கியம். ஹெபஸ்டின்! இந்த விவாதத்தை இத்துடன் நிறுத்திக் கொள்வதே நல்லது என்று நினைக்கிறேன்” என்றான் அலெக்சாண்டர் சற்று மிதமான கோபத்துடன்.
இதற்கு மேலும் இதைப் பற்றி விவாதிப்பது பயன்தராது என்பதை ஹெபஸ்டினும் புரிந்து கொண்டார். “சரி மன்னா! தங்கள் திட்டத்தைக் கூறுங்கள்” என்றார்
“நமது படையணிகள் இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட வேண்டும். நமது வீரர்கள் கைகளில் தீப்பந்தங்கள் இருக்க வேண்டும். போரஸ் படைகளின் இருபுறத்திலும் குவிந்திருக்கும் நமது படைகள் பந்தங்களில் நெருப்பைப் பற்ற வைத்து யானைப் படையின் மீது வீசி அவற்றைக் கலங்கடிக்க வேண்டும். அப்போது நமது ஈட்டிகள் யானைகளின் தும்பிக்கைகளைக் குறிவைத்து தாக்கி வெட்டி எறிய வேண்டும். இதனை ஒழுங்காகவும் சரியாகவும் செய்து முடித்துவிட்டால் நமது வெற்றிப் பயணம் உறுதி செய்யப்பட்டு விடும்” என்று தன் வியூகத்தை விவரித்தான் அலெக்சாண்டர்.
அதன் படியே புருஷோத்தமனின் படைகள் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்த சமயத்தில் தீப்பந்தங்களை ஏற்றி திடீர்த் தாக்குதலில் ஈடுபட்டன மாசிடோனியப் படைகள்.
பௌரவப் படையின் ஒரு பகுதி ஒரு நாளின் இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் தாக்குதலுக்குத் தயாரகவே இருந்து. அலெக்ஸாண்டர் போர் விதிகளைக் கண்டுகொள்வதில்லை என்று அவர்காள் அறிந்திருந்தார்கள். அதனால் இப்போது திடீர் தாக்குதலாக இருந்தாலும், சமாளிக்கவே முயன்றனர். எதிராளியின் நோக்கம் யானைகளைக் குறி வைப்பது என்பதை அறிந்தவுடன் அவர்களது திட்டத்தில் அவசரமாக மாறுதல்களைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. படையில் குழப்பம் நிலவியது. மலையகேது முன்னே நின்று கடுமையாகப் போரிட்டான். அலெக்ஸாண்டரின் தளபதிகள் இருவர் தங்கள் உயிரை இழந்தனர். இரவு விடிந்தபோது மலையகேது மரணத்தைத் தழுவி இருந்தான்.
விஷயத்தை கேள்விப்பட்ட புருஷோத்தமன் ஒரு கணம் செயல் இழந்துபோனான். இழப்புகள் அவனுக்குப் புதிதல்ல. கொடூரமான மரணத்தைச் சந்தித்த உறவுகளோடு ஒப்பிடுகையில் தன் மைந்தன் வீரமரணம் அடைந்தான் என்பது பெருமை மிகு விஷயம் அல்லவா? ஒவ்வொரு வீரனின் லட்சியமும் அது தானே.
ஒரேயொரு வருத்தம் மட்டுமே அவனுக்கு, “இந்த தேசம் தலைமக்களை விரும்புவதில்லை போலும். இளையவருக்கே ஆட்சி பீடத்தை அளிக்கிறது” என்றான் விஜயனிடம்.
விஜயனும் அதை அமோதித்துத் தலை அசைத்தான். இருவரும் நீண்ட காலப் பழக்கமாய் துக்கத்தை மறைத்துப் போருக்குத் தயாரானார்கள்.
Author: SudhaSri
Article Title: அத்தியாயம் - 24
Source URL: Nectar Novels-https://nectarnovels.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: அத்தியாயம் - 24
Source URL: Nectar Novels-https://nectarnovels.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.