அத்தியாயம் -26
அலெக்சாண்டர் பௌரவப் படைவரிசைகளை நேராகக் கிழித்து முன்னேறினான். அவன் வாளிலிருந்து எவரும் தப்பவில்லை. வீரர்கள் குவியல்களாக வீழ்ந்தனர். இறுதியில், இரண்டு அரசர்கள் நேருக்கு நேர் சந்தித்தனர்.
அலெக்சாண்டரின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன. அலெக்சாண்டர் இதுவரை எதிர்கொண்ட எந்த மனிதனையும் விட புருஷோத்தமன் உயர்ந்து நின்றான். அவன் மாபெரும் உடல், சூரியஒளியைப் பிடித்து தீயின் வளையம்போல் பிரதிபலிக்கும் ஒளிரும் கவசத்தில் மூடப்பட்டிருந்தது. தன் யானையின் மேல் அமர்ந்த அவன், சாதாரண மனிதன் போல அல்ல, வானத்திலிருந்து இறங்கிய ஒரு தேவன் போலத் தோன்றினான்.
புருஷோத்தமன் செய்த ஒவ்வொரு அசைவும் வெறும் வலிமையை மட்டுமல்ல, ஆட்சி மற்றும் போரின் எண்ணற்ற சோதனைகளால் ஒரு அரசன் பெற்ற மாட்சியையும் வெளிப்படுத்தியது. ஆயுதங்களை வார்த்தைகளைப் போல இயல்பாகக் கையாள்வதில் ஒரு லாவகம் இருந்தது. அவன் கையில் இருந்த மாபெரும் வில் எளிதில் வளைந்தது; ஈட்டி எடை இல்லாதது போல் சமநிலையுடன் பிடிக்கப்பட்டிருந்தது; பக்கத்தில் தொங்கிய வாள் இரத்தத்தைச் சுவைக்க ஆவலுடன் பளபளத்தது. போர்க்களத்தின் புகையும் கொந்தளிப்பும் அவன் சக்தியை மறைக்கவில்லை , அதனை மேலும் பெருக்கின.
பதினாறு வயதில் வாளேந்தியவன், டேரியசின் படைகளை வீழ்த்தி பாரசீகத்தின் பெருமையை நசுக்கியவன், உலகத்தின் அறியப்பட்ட எல்லைகள் வரை எவருக்கும் தலைவணங்காமல் முன்னேறியவனாகிய அலெக்சாண்டர், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு முதன்முறையாக, வியப்பில் உறைந்தான்.
புருஷோத்தமனும்அவனை நோக்கினான்; ஒரு கணநேரத்தில் போர்க்களமே மங்கியது போலத் தோன்றியதுஅவன் கண்கள் மாசிடோனிய அரசனின் கண்களைச் சந்தித்தபோது, மனிதர்களின் அலறல்கள், எஃகின் மோதல், யானைகளும் குதிரைகளும் எழுப்பிய இடிமுழக்கம் கூட மங்கியது.
அலெக்சாண்டர் இளமையானவன்; ஆனால் அவன் பார்வை பழமையானது, வெற்றிகளாலும் தியாகங்களாலும் செதுக்கப்பட்டது. எண்ணற்ற மனிதர்கள் வருவதையும் போவதையும் கண்டவன், நம்பிக்கையையும் துரோகத்தையும் எதிர்கொண்டவன், தைரியத்தைவிட ஆசைகள் அதிகமாக இருந்த அரசர்களிடையே வாழ்ந்தவன் ஆகிய புருஷோத்தமன், அலெக்சாண்டரில் தன்னுடன் ஒத்த ஒரு ஆன்மாவை அடையாளம் கண்டான். தைரியமானவன். தளராதவன். போர் மனவலிமை இரண்டிலும் வல்லவன்.
பிறந்த உலகங்கள் வேறுபட்டிருந்தாலும், இரண்டு நதிகள் இறுதியில் ஒன்றிணைந்து மோதுவது போல அது இருந்தது.
பல வெற்றிகளால் உருவான கொந்தளிப்பின் வலிமையுடன், அலெக்சாண்டர் ஈட்டியை எறிந்தான். அது போர்க்களத்தின் ஆரவாரத்தையே அமைதிப்படுத்தும் ஒரு சீற்றத்துடன் காற்றைக் கிழித்துச் சென்றது. அது வெறும் ஆயுதமல் , விதியின் அம்பு,அந்த நாளை முடிவு செய்யும் இடிமின்னல்.
ஆனால் புருஷோத்தமன் சாதாரண எதிரி அல்ல. ஈட்டி அவன் மார்பை நோக்கிப் பாய்ந்தபோதும், அவன் கை மின்னல் வேகத்தில் உயர்ந்தது, பெரும் விரல்கள் மரத்தண்டைப் பற்றின. ஈட்டி பலமாக மோதி அந்த மாபெரும் அரசனின் கையை அதிரவைத்தது. இருந்தும் அவன் உறுதியாகப் பிடித்துக் கொண்டு, அந்த கொடிய ஈட்டியை அதன் பாதையிலிருந்து திருப்பினான்.
ஒரு துடிப்பு நேரம், அமைதி இறங்கியது. வீரர்கள் உறைந்தனர், அவர்களின் மூச்சு தொண்டையில் சிக்கியது. பௌரவ தேசத்தின் மலை போன்ற புருஷோத்தமன், அலெக்சாண்டரின் ஈட்டியை நடுவானில் பிடித்திருந்தான். பின்னர், இரு படைகளையும் நடுங்கச் செய்த ஒரு கர்ஜனையுடன், திரும்பினான்; தன் தசைகள் பதற, ஈட்டியை மீண்டும் இழுத்தான்.
ஒரே அசைவில், கோபத்துடன் மீண்டும் எறிந்தான். காற்று மீண்டும் பிளந்தது. இப்போது அந்த கொடிய ஈட்டி இரட்டிப்பு சீற்றத்துடன் பறந்தது. அலெக்சாண்டர் உடனடியாகப் பதிலளித்தான். பயிற்சியால் கூர்மையடைந்த துல்லியத்துடன் அவன் உடல் சுழன்றது. ஈட்டி அவன் பக்கத்தை நூலிழை அகலத்தில் கடந்து சென்றது. அவன் தோளிலிருந்து காற்றையே உரசியது. ஒரு கணம் அவன் தப்பித்துவிட்டதாக எண்ணினான்.
ஆனால் விதி வேறு திட்டங்களை வைத்திருந்தது.
தன் மாபெரும் யானையின் மேல் உயர்ந்து நின்ற புருஷோத்தமன், தன் வில்லின் மீது பிடியை இறுக்கினான். பியூசெபாலஸின் மேல் அமர்ந்த அலெக்சாண்டர் பதிலாக தன் ஈட்டியைத் தாழ்த்தினான். சொற்கள் எதுவும் பகிரப்படவில்லை, அவை தேவையுமில்லை. இருவரும் உண்மையை அறிந்திருந்தனர்: இது அந்நியர்களின் சந்திப்பு அல்ல; சமமானவர்களின் மோதல். முதல் பரிமாற்றம் வில்லால் நிகழ்ந்தது.
ஒரு மாபெரும் மனிதனின் வலிமையுடன் புருஷோத்தமன் வில்லை இழுத்தான்; புயலுக்கு முன் இடியும் மேகமென அது ஒலித்தது. அவன் விடுத்த ஒவ்வொரு அம்பும் இந்திரனின் கையிலிருந்து எறியப்பட்ட மின்னல் போல காற்றைக் கிழித்துச் சென்றது. அவை பேரழிவு போன்ற வலிமையுடன் மோதின, கேடயங்களைப் பிளந்தன, தரையைச் சிதைத்தன, அலெக்சாண்டரைச் சுற்றிய காற்றையே அதிரவைத்தன.
ஆனால் பியூசெபாலஸ், அமானுஷ்யமான வேகத்துடன் நகர்ந்தது. கடைசி கணத்தில் அது திரும்பி, பக்கமாக பாய்ந்து, அசாத்யமாகச் சிறிய இடைவெளிகளின் வழியே நழுவியது; அலெக்சாண்டர் முன் இருந்த இடத்தில் அம்புகள் தரையில் பாய்ந்து புதைந்தன. பார்ப்போருக்கு, குதிரையும் அதில் சவாரி செய்பவனும் ஒன்று போல் சிந்திப்பதாகத் தோன்றியது.
அலெக்சாண்டரின் அம்புகள் பாம்புகளைப் போல சீறின. வேகமும் கூர்மையும் கொண்டு, புருஷோத்தமனின் யானையின் கவசத்தில் உள்ள இடைவெளிகளைத் தேடி. ஆனால் இந்திய அரசன் தன் மாபெரும் கேடயத்தை உயர்த்தி, தன் பெரும் உடலமைப்பை மறைக்கும் எளிமையுடன் அம்புக்குப் பின் அம்பைத் திருப்பி விட்டான். வெண்கலமும் இரும்பும் மோதுவது போல் அம்புகள் மோதிக் கீழே விழுந்தன. புருஷொத்தமனிடம் பயம் எதுவும் இல்லை; அவன் திருப்பிய ஒவ்வொரு அம்புடன் அவன் கண்கள் மேலும் பிரகாசித்தன; அவன் கவனம் முழுவதும் அவன் முன் நின்ற மாசிடோனிய அரசன் மேல் மட்டும் இருந்தது.
அம்புகள் பறந்துகொண்டிருந்த போதே, அவர்களின் வாகனங்களும் போரில் சேர்ந்தன.
புருவஷோத்தமனின் யானை, அவனது பிரியத்திற்குரிய பவன் முன்னே பாய்ந்தது, அதன் கர்ஜனை பூமியே நடுங்கும் அளவுக்கு இருந்தது. அதன் தந்தங்கள் வனமான வளைவுகளில் காற்றைக் குத்தின. உயிருள்ள தந்தத்தால் செய்யப்பட்ட ஒவ்வொரு அசைவும் மனிதனையும் குதிரையையும் நசுக்கவே உருவானது போல் இருந்தது. அதன் பெரும் கால்கள் இரத்தம் கலந்த தரையில் மிதித்து, முன்னேறும்போது ஆழமான பள்ளங்களை விட்டுச் சென்றன.
பியூசெபாலஸ், பின்கால்களில் உயர்ந்து, மின்னல் போல அடி கொடுத்தன.
தந்தம் தரையைத் தொட்ட இடங்களில் தீப்பொறிகள் பறந்தன; அதே நேரத்தில் குதிரை பதிலடி கொடுத்தது . அது இடது, வலது என சுழன்றது.
அதன் குதிகால் யானையின் துதிக்கையில் மோதி, அதைச் சில நொடிகள் பின்னடையச் செய்தது.
மனிதன் மனிதனுக்கு எதிராக, மிருகம் மிருகத்துக்கு எதிராக நடந்த அந்த யுத்தம் முழுப் போரையும் ஒரே மையப் புள்ளியாகச் சுருக்கியது. அந்தச் சமவெளி முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கானோர் மோதிக்கொண்டிருந்தனர்; ஆனால் இங்கே, மையத்தில், ஒவ்வொரு அம்புவீச்சும், ஒவ்வொரு மிருகத்தின் கர்ஜனையும், ஒவ்வொரு இடிமுழக்க அடியெடுப்பும் தரையை அதிர வைத்தது. கிழக்கும் மேற்கும் ஒன்றோடொன்று மோதுவது போல.
யாரும் தளரவில்லை; யாரும் பின்வாங்கவில்லை. புருஷோத்தமனும் அலெக்சாண்டரும் தங்கள் கரங்களின் நுட்பத்தால் மட்டுமல்ல, தங்களின் முழு வலிமையாலும் போரிட்டனர். இந்தப் போராட்டம் தங்களை விடவும், தங்கள் படைகளை விடவும் பெரிதென்பதை இருவரும் அறிந்தனர்.
அப்போது திடீரென, அலெக்சாண்டரின் கூர்மையான பார்வைக்கு புரண்ட மண்ணில் பாதி புதைந்திருந்த ஒரு ஈட்டி தென்பட்டது. விதியே வழிநடத்துவது போல ஒரு உந்துதலுடன், அவன் அதை எடுத்தான். அதன் தண்டில் விரல்கள் இறுகப் பற்றின. பியூசெபாலஸின் மேல் எழுந்து, பல கண்டங்களைக் கடந்து வந்த வெற்றிப் பயணங்களில் இருந்து தேங்கிய கோபம், துயரம், தளராத மனவலிமை அனைத்தையும் அந்த ஒரே அசைவில் அவன் காட்டினான்.
மேற்கின் நம்பிக்கையான பியூசெபாலஸால், அலெக்ஸாண்டர் சற்றே விலகித் தவிர்த்த ஈட்டியத் தவிர்க்க முடியவில்லை. அந்த ஈட்டி துல்லியமாகத் தாக்கி, கருப்பு குதிரையின் மார்பில் ஆழமாகப் பாய்ந்தது. இரும்பு தசைகளை கிழித்து, சிறுவயதிலிருந்து அலெக்சாண்டரைச் சுமந்த அந்த இதயத்தைப் பிளந்தது.
அந்த மாபெரும் குதிரை வன்மையாக எழுந்தது; அதன் வேதனையான அலறல் யானைகளும் மனிதர்களும் மோதும் சத்தத்தைத் தாண்டி உயர்ந்தது. பூமியிலிருந்தே ஒரு ஆன்மா பிய்த்தெடுக்கப்படுவது போல எதிரொலித்தது. அதன் உதடுகளில் நுரை இரத்தத்துடன் கலந்தது; ஒருகாலத்தில் தீப்பற்றி எரிந்த பெருமையான கண்கள் வலியில் மங்கின. அந்த மிருகம் தளர்ந்து தடுமாறியது; அதன் பெரும் பாரத்தினால் கால்கள் நடுங்கின
“பியூசெபாலஸ்!”, அலெக்சாண்டர் தனது குதிரையின் பெயரை அலறிக் கூவி அழைத்தான். எதிலும் சிதையாத அவன் குரலில் எழுந்த முதல் வேதனையின் சாயல். ஆனால் அது மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது. பியூசெபாலஸ் ஒரே ஒரு இறுதி, நடுக்கமூட்டும் குரலை எழுப்பி, பின்னர் பேரழிவைப் போன்ற விசையுடன் சரிந்து விழுந்தது. அதன் வீழ்ச்சியில் நிலம் நடுங்கியது. தூசி வானில் மிதந்தது.
அலெக்சாண்டரை பாலைவனங்கள், மலைகள், நதிகள், ராஜ்யங்கள் கடந்து சுமந்த குதிரை அமைதியாக கிடந்தது. அதன் உடல், முழு எடையுடன், தன் தோழன் மீதே விழுந்தது. அலெக்சாண்டர் அதன் கீழ் சிக்கிக் கொண்டான்; குதிரையின் உடல் அவன் கால்களை தன் முழு பாரத்தால் அழுத்திப் பிடித்தது.
பேரரசுகளை தன் சித்தத்துக்குள் வளைத்த வெற்றியாளர், இப்போது தன் தோழனின் இறுதி இதயத் துடிப்பின் கீழ் சிக்கி கிடந்தான்.
அலெக்சாண்டரின் அலறல் களத்தைப் பிளந்து சென்றது. கவசங்கள் மோதும் ஒலியைவிடவும், யானைகளின் கொம்பொலி விடவும் சத்தமாக. பியூசெபாலஸ் அவன் மீது சரிந்து விழுந்தபோது, அதன் பெரும் விலா எலும்புகள் சிதறின; அதன் ரத்தம் தூசியை நனைத்தது. மாசிடோனியாவின் மன்னன் தன் மிகப் பழைய தோழனின் பாரத்தின் கீழ் சிக்கிக் கிடந்தான். அவன் கால்கள் நசுங்கின, தசைகள் அந்த பெரும் பாரத்தின் கீழ் கிழிந்தன. ஆனாலும் அவன் ஆழமான வேதனையால் உடைந்ந்தது.
“பியூசெபாலஸ்!” என்று அவன் அழைத்தான்; குழந்தையின் அழுகையைப் போல அவன் சொற்கள் உடைந்தன. “என் சகோதரா, என் நிழலே!”
அவன் முகத்தில் கண்ணீர் வழிந்தது, ஒரு கணத்தில் வெற்றியாளனின் முகமூடி அகற்றப்பட்டது. அவன் கைகள் தன் குதிரையின் இருண்ட, வியர்வையால் வழுக்கும் உடலைப் பிடித்து ஏங்கின. அசைய முடியாததை நகர்த்த முயன்றபோது அவன் விரல்கள் கிழிந்து இரத்தம் வழிந்தன. இறக்கும் அந்த பெருஞ்சக்திக்கு உயிர் ஊத முடியும் என எண்ணி அவன் இழுத்தான். பியூசெபாலஸின் மார்புக் காயத்திலிருந்து சூடான இரத்தம் வெள்ளமாகப் பொங்கி, அலெக்சாண்டரின் கரங்களை நனைத்து, அவன் உள்ளங்கைகளை நிரப்பி, அவன் கவசத்தை சிவப்பு நதிகளால் கறையாக்கியது.
அது ஒரு சாதாரண மிருகத்தின் இரத்தமல்ல, அவனது மிக விசுவாசமான துணையின் ரத்தம் அது. பாலைவனங்கள், மலைகள், நதிகள் கடந்து ஈட்டிகளின் புயல்களிலும், அம்புகளின் மழையிலும்; எண்ணற்ற அரசர்களின் எழுச்சி, வீழ்ச்சியினூடாக அவனைத் தோற்கடிக்கப்படாதவனாகச் சுமந்த ஒரே ஆன்மா அது. பியூசெபாலஸ் ஒருபோதும் துரோகம் செய்யவில்லை. ஒருபோதும் தளரவில்லை. ஒருபோதும் அஞ்சவில்லை. இப்போது, தெய்வங்களும் மனிதர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, ஒரு உலக வெற்றியாளனைச் சுமந்த அந்த குதிரை அவன் மீது தனது இறுதி மூச்சை விட்டது.
காலமே அந்தக் காட்சியில் பின்வாங்கியது போல அந்தப் போர்க்களமே அதைக் கண்டு திகைத்து நின்றது. மாசிடோனியர்கள் ஆச்சரியத்தில் மூச்சை இழுத்தனர். கடினமான வீரர்கள்கூட அலெக்சாண்டர் தன் இறக்கும் குதிரையின் உடலின் கீழ் நசுங்கிக் கிடப்பதைப் பார்த்து தங்கள் தடுமாறினர். இரு படைகளிலும் ஒரு அலை பரவியது அதிர்ச்சி, இரக்கம், வியப்பு. முதன்முறையாக, மாசிடோனிய அரசன், உதவியற்றவனாகக் கிடந்தான்.
அவனது தளபதிகள் பதற்றத்தில் முன்னே பாய்ந்தனர். அவனைச் சுற்றி எஃகுக் கோட்டையாக கவசங்கள் மோதின. அம்புகள் அவர்களின் அமைப்பில் தீங்கின்றி தட்டித் திரும்பின. தங்கள் அரசன் முற்றுகையடையாமல் காக்க அவர்கள் ஒவ்வொரு தாக்குதலையும் தடுத்தனர். ஆனால் அவர்களின் பாதுகாப்பு வட்டம் முழுமையாக மூடுவதற்குமுன்பே, விதி மீண்டும் தாக்கியது.
குழப்பத்திலிருந்து, எங்கோ தெரியாத இடத்திலிருந்து, ஒரு அம்பு சீறி வந்தது. அது புகையைப் பிளந்து அலெக்சாண்டரின் தோளில் பாய்ந்தது. அவன் நொந்து குமுறினான்; தலை பக்கமாகச் சாய்ந்தது. காயத்திலிருந்து தடித்த ஓடைகளாக ரத்தம் சிந்தியது. வலி கூர்மையாகக் குத்தும் போல் இருந்தது. ஆனால் அவன் கவனம் அவனில் இல்லை. அவன் கை இன்னும் பியூசெபாலஸின் தடித்த மேனியைப் பற்றிக் கொண்டிருந்தது; இறக்கும் பெற்றோரை விட அஞ்சும் குழந்தையைப் போல அவன் விரல்கள் அந்தக் கரடுமுரடான முடியில் சுருண்டிருந்தன.
அவனிடமிருந்து கோபக் கூச்சல் எதுவும் வெடிக்கவில்லை; போருக்கான கட்டளையும் அவன் உதடுகளிலிருந்து இடியாய் வெளிவரவில்லை. அவனைச் சூழ்ந்த போரின் அலறல்களையும், வாள்களின் ஒலியையும் அவன் பொருட்படுத்தவில்லை. அவன் குரல் ஒரு அரசனின் குரலாக அல்ல, அது துயரத்தில் மூழ்கிய மனிதனின் குரலாக ஒலித்தது. மற்ற யாரும் கேட்க முடியாத உடைந்த சொற்களை மெளனமாகச் சொன்னது, இளமை முதல் அவன் இரகசியங்களை அறிந்திருந்த அந்தக் குதிரையின் காதுகளுக்காக மட்டுமே உச்சரிக்கப்பட்டது.
பாரசீகத்தை வென்றவன். நகரங்களை நசுக்கியவன். கிரேக்கர்கள் தெய்வீகன் என்று அழைத்த மனிதன். ஆனல், இந்தக் கணத்தில், அவன் இ அலெக்சாண்டர் மட்டுமே. குழந்தையாக இருந்தபோது ஒரு காட்டுக் குதிரையை அடக்கியவன்; தளபதிகள், நண்பர்கள், காதலர்கள் எல்லோரையும் விட நீண்ட காலம் நிலைத்திருந்த ஒரு பந்தம். இப்போது அவன் தோற்கடிக்கப்பட்டது தோல்வியால் அல்ல, துயரத்தால்.
தன் உயர்ந்த யானையின் மீது இருந்து, புருஷோத்தமன் தன் முன் இருந்த காட்சியை நோக்கினான். உயிரற்ற பியூசெபாலஸின் உடலின் கீழ் சிக்கிய அலெக்சாண்டர், இரத்தத்தில் மூழ்கி உடைந்த நிலையில், போரின் சத்தங்களை மீறி அவன் வேதனைக் குரல்கள் ஒலித்தன. அந்தக் கணத்தில், கோபமும் தீயும் நிரம்பிய போரஸின் இதயம் நிலைபெற்றது. ஒரு நொடிக் கூட தயங்காமல், தன் கையை உயர்த்தினான். அவன் இடியென முழங்கிய குரல் போரின் இடியைக் கடந்து ஒலித்தது:
“நிறுத்துங்கள்.”
அந்தப் பெரும் யானை கட்டளைக்கு உடன்பட்டது; தன் அரசனின் ஆணையை அது புரிந்துகொண்டது போல, தந்தங்களைத் தாழ்த்தி நின்றது. பௌரவ அரசன் மெதுவாகக் கீழிறங்கினான்; அவன் பெரும் செருப்புகள் பூமியைத் தாக்கிய ஒலி, போர் முழங்கும் மேளங்களின் தாளத்தைப் போல கனமாக இருந்தது. மிருகம் இல்லாமல்கூட உயர்ந்து நிற்கும் அவன் உருவம் குழப்பத்தின் ஊடே நேராக நடந்தது. அம்புகள் அவனைத் தாண்டி சீறின, வாள் விளிம்புகளில் மின்னின, ஆனால் புருஷோத்தமன் தளரவில்லை. அவன் இருப்பின் வலிமையால் மெய்சிலிர்த்த வீரர்கள் தன்னிச்சையாக வழிவிட்டனர்.
சிறிது நேரத்தில், அவன் அலெக்சாண்டரின் முன் நின்றான். பதற்றமடைந்த மாசிடோனிய தளபதிகள் எச்சரிக்கையுடன் தங்கள் ஈட்டிகளைத் தாழ்த்தினர்; அவர்களின் கண்களில் பயமும் பக்தியும் எரிந்தன. ஆனால் புருஷோத்தமனின் நடையில் தயக்கம் இல்லை, அவன் தலை குனியவும் இல்லை. நூறு சொற்களைவிட அதிகமாகப் பேசும் பார்வையுடன் அவர்களை நோக்கினான், விதியையே கட்டளையிடும் ஒரு அரசனின் பார்வை அது.
இறுதியாக, அவன் ஒரு நடை தூரத்தில் நின்றபடி தன் உள்ளங்கையை உயர்த்தினான். அவன் குரல் கனமாக, அசைக்க முடியாததாக ஒலித்தது. கோபத்தைவிட மரியாதையை மேலோங்க வைத்த அரசனின் குரல்:
“ஆயுதமில்லாத, சிக்குண்டு உடைந்திருக்கும் எதிரியை நான் கொல்ல மாட்டேன்.”
அந்தச் சொற்கள் அரசாணையைப் போல உருண்டு வெளிவந்து, காவலர்களின் வட்டத்தைத் தாண்டி தொலை தூரம் வரை சென்றன. அமைதி அலைபாய்ந்து பரவி, போரின் முழக்கத்தையே தன் சுழலில் அடக்கியது.
“உங்கள் அரசன் இரத்தம் சிந்துகிறார். ஆனால் வாள் சுழற்றவில்லை. நசுங்கிய நிலையில், துக்கத்தில் கிடக்கிறார், போரிடவில்லை. இப்போது அவனைத் தாக்குவது வெற்றியைப் போஷிப்பதாயினும் மரியாதையைப் பறிக்கும். இப்படிப்பட்ட இரத்தத்தால் என் கிரீடத்தை நான் களங்கப்படுத்த மாட்டேன்.”
அவன் குரல் தாழ்ந்தது, ஆனால் அதில் இத்தனை அதிகாரம் இருந்ததால் யாரும் அசையத் துணியவில்லை. அவன் கை விழுந்து கிடந்த அலெக்சாண்டரைச் சுட்டியது.
“அவனை அழைத்துச் செல்லுங்கள். அவனைப் பராமரியுங்கள். அவன் குணமடையட்டும். அவன் குணமடைந்து தன் கால்களில் நின்றபின், எங்கள் விதி மீண்டும் எங்களுக்கிடையில் பேசட்டும்.”
இதயத் துடிப்புக்குத் திகைத்து காலம் உறைந்தது. மாசிடோனிய காவலர்கள் நம்பமுடியாத அதிர்ச்சியும் வியப்பும் கலந்த நிலையில் நின்றனர். தெய்வங்களே உடைத்து அவர்களின் கைகளில் ஒப்படைத்த எதிரியைக் கொல்வது எளிய வெற்றியாக இருக்கும். ஆனால் இங்கே, அவர்கள் அஞ்சிய எதிரி, வாளை அல்ல ,கருணையை நீட்டினான். போர்க்களமெங்கும் ஏதோ ஒன்று மாறியது; வாள்களின் மோதல்கூட தளர்ந்தது; அந்தக் கணத்தின் பாரத்தால் கட்டுப்பட்ட மனிதர்கள் தடைப்பட்டு நின்றனர்.
புருஷோத்தமன் தன் யானையை நோக்கி மீண்டும் நடந்தான். அந்தக் கணத்தில், பௌரவ அரசன் எந்த வெற்றியாளனையும் விட உயர்ந்தவனாகத் தோன்றினான். ஏனெனில் அவன் தன் எதிரியை மட்டும் அல்ல, தன் கோபத்தையும் வென்றிருந்தான். தர்மத்தின் முத்திரையுடன் கூடிய அந்தச் செயல், ஜீலத்தின் கரைகளைத் தாண்டி நீண்ட காலம் ஒலிக்கும். வெற்றி தன் காலடியில் இருந்தபோதும், ஒரு அரசன் இன்னொரு அரசனை அவமதிக்க மறுத்த நாள்.
தாங்கள் கொல்ல வந்த மனிதனின் கருணையால் மெய்சிலிர்த்த மாசிடோனிய காவலர்கள், பியூசெபாலஸின் உடலின் கீழிருந்து அலெக்சாண்டரை உயர்த்தினர். அவன் உணர்விழந்த உடல், அவன் குதிரையின் உடலுடன் சேர்த்து, ஜீலத்தை கடந்து மீண்டும் கொண்டு செல்லப்பட்டது. செய்தி போர்க்களமெங்கும் வேகமாகப் பரவியது. அலெக்சாண்டர் வீழ்ந்தான்; போரஸ் அவனை உயிருடன் விட்டான்.
போர் அமைதியானது. கருணையின் காட்சியால் அதிர்ந்த இருபுறமும் பின்வாங்கின. மாசிடோனியர்கள் தங்கள் முகாமுக்கு பின்சென்று, இழப்புகளுக்காக இரங்கி, இறந்தவர்களை அடக்கம் செய்தனர். பௌரவர்கள் தங்கள் முகாமுக்கு திரும்பி, காயமடைந்தவர்களைப் பராமரித்து, தங்கள் உயிரிழந்தவர்களுக்கான இறுதி சடங்குகளை நிறைவேற்றினர்.
அலெக்சாண்டரின் கூடாரத்தில் அமைதி ஆட்சி செய்தது. அரசன் உணர்விழந்த நிலையில் கிடந்தான்; அவன் காயம் சிகிச்சை செய்யப்பட்டது; உடல் ஓய்வெடுத்தது. வெளியே, அவன் மனிதர்கள் பியூசெபாலஸை அடக்கம் செய்தனர். உலகின் பாதியை வென்றவனைச் சுமந்த குதிரையை மரியாதையுடன் குழி தோண்டி, கண்ணீருடன் அவன் பெயரை உச்சரித்தனர்.
அந்த இரவு ஜீலம் நதி அமைதியாக ஓடியது. முழுமையான வெற்றியை எந்தப் படையும் கோராத ஒரு போரின் எதிரொலிகளை அது தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றது. இரண்டு அரசர்களுக்கிடையிலான ஒரு மோதல் தடைப்பட்டிருந்தது இன்னும் முற்றுப்பெறவில்லை.
போருக்குப் பிந்தைய நாட்கள் கனமான அமைதியால் நிரம்பியிருந்தன. ஒருகாலத்தில் தடுக்க முடியாத சக்தியாக இருந்த அலெக்சாண்டரின் பெருமைமிக்க உருவம், இப்போது தோல்களால் விரிக்கப்பட்ட படுக்கையில் அசைவின்றி கிடந்தது. துயரமும் காயங்களும் அவன் உடலை உடைத்திருந்தன. எந்த வாளும் அம்பும் செய்யாத அளவுக்கு, பியூசெபாலஸின் மரணம் அவன் ஆவியைச் சிதைத்திருந்தது. தோளில் ஆழமாகப் பாய்ந்த அம்பின் எரிச்சல், நசுக்கும் பாரத்தின் நினைவில் வலிக்கும் கால்கள் இவை அனைத்தையும் விட ஆழமான காயம் அவன் இதயத்திலேயே இருந்தது. பாரசீகத்தின் வெற்றியாளர், இப்போது அமைதியாகக் கிடந்தான். சுவாசம் இருந்தாலும் அசைவில்லை. அவனுடைய விருப்பமே அவன் நேசித்த குதிரையுடன் சேர்த்து அடக்கம் செய்யப்பட்டதுபோல்.
அலெக்சாண்டர் பௌரவப் படைவரிசைகளை நேராகக் கிழித்து முன்னேறினான். அவன் வாளிலிருந்து எவரும் தப்பவில்லை. வீரர்கள் குவியல்களாக வீழ்ந்தனர். இறுதியில், இரண்டு அரசர்கள் நேருக்கு நேர் சந்தித்தனர்.
அலெக்சாண்டரின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன. அலெக்சாண்டர் இதுவரை எதிர்கொண்ட எந்த மனிதனையும் விட புருஷோத்தமன் உயர்ந்து நின்றான். அவன் மாபெரும் உடல், சூரியஒளியைப் பிடித்து தீயின் வளையம்போல் பிரதிபலிக்கும் ஒளிரும் கவசத்தில் மூடப்பட்டிருந்தது. தன் யானையின் மேல் அமர்ந்த அவன், சாதாரண மனிதன் போல அல்ல, வானத்திலிருந்து இறங்கிய ஒரு தேவன் போலத் தோன்றினான்.
புருஷோத்தமன் செய்த ஒவ்வொரு அசைவும் வெறும் வலிமையை மட்டுமல்ல, ஆட்சி மற்றும் போரின் எண்ணற்ற சோதனைகளால் ஒரு அரசன் பெற்ற மாட்சியையும் வெளிப்படுத்தியது. ஆயுதங்களை வார்த்தைகளைப் போல இயல்பாகக் கையாள்வதில் ஒரு லாவகம் இருந்தது. அவன் கையில் இருந்த மாபெரும் வில் எளிதில் வளைந்தது; ஈட்டி எடை இல்லாதது போல் சமநிலையுடன் பிடிக்கப்பட்டிருந்தது; பக்கத்தில் தொங்கிய வாள் இரத்தத்தைச் சுவைக்க ஆவலுடன் பளபளத்தது. போர்க்களத்தின் புகையும் கொந்தளிப்பும் அவன் சக்தியை மறைக்கவில்லை , அதனை மேலும் பெருக்கின.
பதினாறு வயதில் வாளேந்தியவன், டேரியசின் படைகளை வீழ்த்தி பாரசீகத்தின் பெருமையை நசுக்கியவன், உலகத்தின் அறியப்பட்ட எல்லைகள் வரை எவருக்கும் தலைவணங்காமல் முன்னேறியவனாகிய அலெக்சாண்டர், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு முதன்முறையாக, வியப்பில் உறைந்தான்.
புருஷோத்தமனும்அவனை நோக்கினான்; ஒரு கணநேரத்தில் போர்க்களமே மங்கியது போலத் தோன்றியதுஅவன் கண்கள் மாசிடோனிய அரசனின் கண்களைச் சந்தித்தபோது, மனிதர்களின் அலறல்கள், எஃகின் மோதல், யானைகளும் குதிரைகளும் எழுப்பிய இடிமுழக்கம் கூட மங்கியது.
அலெக்சாண்டர் இளமையானவன்; ஆனால் அவன் பார்வை பழமையானது, வெற்றிகளாலும் தியாகங்களாலும் செதுக்கப்பட்டது. எண்ணற்ற மனிதர்கள் வருவதையும் போவதையும் கண்டவன், நம்பிக்கையையும் துரோகத்தையும் எதிர்கொண்டவன், தைரியத்தைவிட ஆசைகள் அதிகமாக இருந்த அரசர்களிடையே வாழ்ந்தவன் ஆகிய புருஷோத்தமன், அலெக்சாண்டரில் தன்னுடன் ஒத்த ஒரு ஆன்மாவை அடையாளம் கண்டான். தைரியமானவன். தளராதவன். போர் மனவலிமை இரண்டிலும் வல்லவன்.
பிறந்த உலகங்கள் வேறுபட்டிருந்தாலும், இரண்டு நதிகள் இறுதியில் ஒன்றிணைந்து மோதுவது போல அது இருந்தது.
பல வெற்றிகளால் உருவான கொந்தளிப்பின் வலிமையுடன், அலெக்சாண்டர் ஈட்டியை எறிந்தான். அது போர்க்களத்தின் ஆரவாரத்தையே அமைதிப்படுத்தும் ஒரு சீற்றத்துடன் காற்றைக் கிழித்துச் சென்றது. அது வெறும் ஆயுதமல் , விதியின் அம்பு,அந்த நாளை முடிவு செய்யும் இடிமின்னல்.
ஆனால் புருஷோத்தமன் சாதாரண எதிரி அல்ல. ஈட்டி அவன் மார்பை நோக்கிப் பாய்ந்தபோதும், அவன் கை மின்னல் வேகத்தில் உயர்ந்தது, பெரும் விரல்கள் மரத்தண்டைப் பற்றின. ஈட்டி பலமாக மோதி அந்த மாபெரும் அரசனின் கையை அதிரவைத்தது. இருந்தும் அவன் உறுதியாகப் பிடித்துக் கொண்டு, அந்த கொடிய ஈட்டியை அதன் பாதையிலிருந்து திருப்பினான்.
ஒரு துடிப்பு நேரம், அமைதி இறங்கியது. வீரர்கள் உறைந்தனர், அவர்களின் மூச்சு தொண்டையில் சிக்கியது. பௌரவ தேசத்தின் மலை போன்ற புருஷோத்தமன், அலெக்சாண்டரின் ஈட்டியை நடுவானில் பிடித்திருந்தான். பின்னர், இரு படைகளையும் நடுங்கச் செய்த ஒரு கர்ஜனையுடன், திரும்பினான்; தன் தசைகள் பதற, ஈட்டியை மீண்டும் இழுத்தான்.
ஒரே அசைவில், கோபத்துடன் மீண்டும் எறிந்தான். காற்று மீண்டும் பிளந்தது. இப்போது அந்த கொடிய ஈட்டி இரட்டிப்பு சீற்றத்துடன் பறந்தது. அலெக்சாண்டர் உடனடியாகப் பதிலளித்தான். பயிற்சியால் கூர்மையடைந்த துல்லியத்துடன் அவன் உடல் சுழன்றது. ஈட்டி அவன் பக்கத்தை நூலிழை அகலத்தில் கடந்து சென்றது. அவன் தோளிலிருந்து காற்றையே உரசியது. ஒரு கணம் அவன் தப்பித்துவிட்டதாக எண்ணினான்.
ஆனால் விதி வேறு திட்டங்களை வைத்திருந்தது.
தன் மாபெரும் யானையின் மேல் உயர்ந்து நின்ற புருஷோத்தமன், தன் வில்லின் மீது பிடியை இறுக்கினான். பியூசெபாலஸின் மேல் அமர்ந்த அலெக்சாண்டர் பதிலாக தன் ஈட்டியைத் தாழ்த்தினான். சொற்கள் எதுவும் பகிரப்படவில்லை, அவை தேவையுமில்லை. இருவரும் உண்மையை அறிந்திருந்தனர்: இது அந்நியர்களின் சந்திப்பு அல்ல; சமமானவர்களின் மோதல். முதல் பரிமாற்றம் வில்லால் நிகழ்ந்தது.
ஒரு மாபெரும் மனிதனின் வலிமையுடன் புருஷோத்தமன் வில்லை இழுத்தான்; புயலுக்கு முன் இடியும் மேகமென அது ஒலித்தது. அவன் விடுத்த ஒவ்வொரு அம்பும் இந்திரனின் கையிலிருந்து எறியப்பட்ட மின்னல் போல காற்றைக் கிழித்துச் சென்றது. அவை பேரழிவு போன்ற வலிமையுடன் மோதின, கேடயங்களைப் பிளந்தன, தரையைச் சிதைத்தன, அலெக்சாண்டரைச் சுற்றிய காற்றையே அதிரவைத்தன.
ஆனால் பியூசெபாலஸ், அமானுஷ்யமான வேகத்துடன் நகர்ந்தது. கடைசி கணத்தில் அது திரும்பி, பக்கமாக பாய்ந்து, அசாத்யமாகச் சிறிய இடைவெளிகளின் வழியே நழுவியது; அலெக்சாண்டர் முன் இருந்த இடத்தில் அம்புகள் தரையில் பாய்ந்து புதைந்தன. பார்ப்போருக்கு, குதிரையும் அதில் சவாரி செய்பவனும் ஒன்று போல் சிந்திப்பதாகத் தோன்றியது.
அலெக்சாண்டரின் அம்புகள் பாம்புகளைப் போல சீறின. வேகமும் கூர்மையும் கொண்டு, புருஷோத்தமனின் யானையின் கவசத்தில் உள்ள இடைவெளிகளைத் தேடி. ஆனால் இந்திய அரசன் தன் மாபெரும் கேடயத்தை உயர்த்தி, தன் பெரும் உடலமைப்பை மறைக்கும் எளிமையுடன் அம்புக்குப் பின் அம்பைத் திருப்பி விட்டான். வெண்கலமும் இரும்பும் மோதுவது போல் அம்புகள் மோதிக் கீழே விழுந்தன. புருஷொத்தமனிடம் பயம் எதுவும் இல்லை; அவன் திருப்பிய ஒவ்வொரு அம்புடன் அவன் கண்கள் மேலும் பிரகாசித்தன; அவன் கவனம் முழுவதும் அவன் முன் நின்ற மாசிடோனிய அரசன் மேல் மட்டும் இருந்தது.
அம்புகள் பறந்துகொண்டிருந்த போதே, அவர்களின் வாகனங்களும் போரில் சேர்ந்தன.
புருவஷோத்தமனின் யானை, அவனது பிரியத்திற்குரிய பவன் முன்னே பாய்ந்தது, அதன் கர்ஜனை பூமியே நடுங்கும் அளவுக்கு இருந்தது. அதன் தந்தங்கள் வனமான வளைவுகளில் காற்றைக் குத்தின. உயிருள்ள தந்தத்தால் செய்யப்பட்ட ஒவ்வொரு அசைவும் மனிதனையும் குதிரையையும் நசுக்கவே உருவானது போல் இருந்தது. அதன் பெரும் கால்கள் இரத்தம் கலந்த தரையில் மிதித்து, முன்னேறும்போது ஆழமான பள்ளங்களை விட்டுச் சென்றன.
பியூசெபாலஸ், பின்கால்களில் உயர்ந்து, மின்னல் போல அடி கொடுத்தன.
தந்தம் தரையைத் தொட்ட இடங்களில் தீப்பொறிகள் பறந்தன; அதே நேரத்தில் குதிரை பதிலடி கொடுத்தது . அது இடது, வலது என சுழன்றது.
அதன் குதிகால் யானையின் துதிக்கையில் மோதி, அதைச் சில நொடிகள் பின்னடையச் செய்தது.
மனிதன் மனிதனுக்கு எதிராக, மிருகம் மிருகத்துக்கு எதிராக நடந்த அந்த யுத்தம் முழுப் போரையும் ஒரே மையப் புள்ளியாகச் சுருக்கியது. அந்தச் சமவெளி முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கானோர் மோதிக்கொண்டிருந்தனர்; ஆனால் இங்கே, மையத்தில், ஒவ்வொரு அம்புவீச்சும், ஒவ்வொரு மிருகத்தின் கர்ஜனையும், ஒவ்வொரு இடிமுழக்க அடியெடுப்பும் தரையை அதிர வைத்தது. கிழக்கும் மேற்கும் ஒன்றோடொன்று மோதுவது போல.
யாரும் தளரவில்லை; யாரும் பின்வாங்கவில்லை. புருஷோத்தமனும் அலெக்சாண்டரும் தங்கள் கரங்களின் நுட்பத்தால் மட்டுமல்ல, தங்களின் முழு வலிமையாலும் போரிட்டனர். இந்தப் போராட்டம் தங்களை விடவும், தங்கள் படைகளை விடவும் பெரிதென்பதை இருவரும் அறிந்தனர்.
அப்போது திடீரென, அலெக்சாண்டரின் கூர்மையான பார்வைக்கு புரண்ட மண்ணில் பாதி புதைந்திருந்த ஒரு ஈட்டி தென்பட்டது. விதியே வழிநடத்துவது போல ஒரு உந்துதலுடன், அவன் அதை எடுத்தான். அதன் தண்டில் விரல்கள் இறுகப் பற்றின. பியூசெபாலஸின் மேல் எழுந்து, பல கண்டங்களைக் கடந்து வந்த வெற்றிப் பயணங்களில் இருந்து தேங்கிய கோபம், துயரம், தளராத மனவலிமை அனைத்தையும் அந்த ஒரே அசைவில் அவன் காட்டினான்.
மேற்கின் நம்பிக்கையான பியூசெபாலஸால், அலெக்ஸாண்டர் சற்றே விலகித் தவிர்த்த ஈட்டியத் தவிர்க்க முடியவில்லை. அந்த ஈட்டி துல்லியமாகத் தாக்கி, கருப்பு குதிரையின் மார்பில் ஆழமாகப் பாய்ந்தது. இரும்பு தசைகளை கிழித்து, சிறுவயதிலிருந்து அலெக்சாண்டரைச் சுமந்த அந்த இதயத்தைப் பிளந்தது.
அந்த மாபெரும் குதிரை வன்மையாக எழுந்தது; அதன் வேதனையான அலறல் யானைகளும் மனிதர்களும் மோதும் சத்தத்தைத் தாண்டி உயர்ந்தது. பூமியிலிருந்தே ஒரு ஆன்மா பிய்த்தெடுக்கப்படுவது போல எதிரொலித்தது. அதன் உதடுகளில் நுரை இரத்தத்துடன் கலந்தது; ஒருகாலத்தில் தீப்பற்றி எரிந்த பெருமையான கண்கள் வலியில் மங்கின. அந்த மிருகம் தளர்ந்து தடுமாறியது; அதன் பெரும் பாரத்தினால் கால்கள் நடுங்கின
“பியூசெபாலஸ்!”, அலெக்சாண்டர் தனது குதிரையின் பெயரை அலறிக் கூவி அழைத்தான். எதிலும் சிதையாத அவன் குரலில் எழுந்த முதல் வேதனையின் சாயல். ஆனால் அது மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது. பியூசெபாலஸ் ஒரே ஒரு இறுதி, நடுக்கமூட்டும் குரலை எழுப்பி, பின்னர் பேரழிவைப் போன்ற விசையுடன் சரிந்து விழுந்தது. அதன் வீழ்ச்சியில் நிலம் நடுங்கியது. தூசி வானில் மிதந்தது.
அலெக்சாண்டரை பாலைவனங்கள், மலைகள், நதிகள், ராஜ்யங்கள் கடந்து சுமந்த குதிரை அமைதியாக கிடந்தது. அதன் உடல், முழு எடையுடன், தன் தோழன் மீதே விழுந்தது. அலெக்சாண்டர் அதன் கீழ் சிக்கிக் கொண்டான்; குதிரையின் உடல் அவன் கால்களை தன் முழு பாரத்தால் அழுத்திப் பிடித்தது.
பேரரசுகளை தன் சித்தத்துக்குள் வளைத்த வெற்றியாளர், இப்போது தன் தோழனின் இறுதி இதயத் துடிப்பின் கீழ் சிக்கி கிடந்தான்.
அலெக்சாண்டரின் அலறல் களத்தைப் பிளந்து சென்றது. கவசங்கள் மோதும் ஒலியைவிடவும், யானைகளின் கொம்பொலி விடவும் சத்தமாக. பியூசெபாலஸ் அவன் மீது சரிந்து விழுந்தபோது, அதன் பெரும் விலா எலும்புகள் சிதறின; அதன் ரத்தம் தூசியை நனைத்தது. மாசிடோனியாவின் மன்னன் தன் மிகப் பழைய தோழனின் பாரத்தின் கீழ் சிக்கிக் கிடந்தான். அவன் கால்கள் நசுங்கின, தசைகள் அந்த பெரும் பாரத்தின் கீழ் கிழிந்தன. ஆனாலும் அவன் ஆழமான வேதனையால் உடைந்ந்தது.
“பியூசெபாலஸ்!” என்று அவன் அழைத்தான்; குழந்தையின் அழுகையைப் போல அவன் சொற்கள் உடைந்தன. “என் சகோதரா, என் நிழலே!”
அவன் முகத்தில் கண்ணீர் வழிந்தது, ஒரு கணத்தில் வெற்றியாளனின் முகமூடி அகற்றப்பட்டது. அவன் கைகள் தன் குதிரையின் இருண்ட, வியர்வையால் வழுக்கும் உடலைப் பிடித்து ஏங்கின. அசைய முடியாததை நகர்த்த முயன்றபோது அவன் விரல்கள் கிழிந்து இரத்தம் வழிந்தன. இறக்கும் அந்த பெருஞ்சக்திக்கு உயிர் ஊத முடியும் என எண்ணி அவன் இழுத்தான். பியூசெபாலஸின் மார்புக் காயத்திலிருந்து சூடான இரத்தம் வெள்ளமாகப் பொங்கி, அலெக்சாண்டரின் கரங்களை நனைத்து, அவன் உள்ளங்கைகளை நிரப்பி, அவன் கவசத்தை சிவப்பு நதிகளால் கறையாக்கியது.
அது ஒரு சாதாரண மிருகத்தின் இரத்தமல்ல, அவனது மிக விசுவாசமான துணையின் ரத்தம் அது. பாலைவனங்கள், மலைகள், நதிகள் கடந்து ஈட்டிகளின் புயல்களிலும், அம்புகளின் மழையிலும்; எண்ணற்ற அரசர்களின் எழுச்சி, வீழ்ச்சியினூடாக அவனைத் தோற்கடிக்கப்படாதவனாகச் சுமந்த ஒரே ஆன்மா அது. பியூசெபாலஸ் ஒருபோதும் துரோகம் செய்யவில்லை. ஒருபோதும் தளரவில்லை. ஒருபோதும் அஞ்சவில்லை. இப்போது, தெய்வங்களும் மனிதர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, ஒரு உலக வெற்றியாளனைச் சுமந்த அந்த குதிரை அவன் மீது தனது இறுதி மூச்சை விட்டது.
காலமே அந்தக் காட்சியில் பின்வாங்கியது போல அந்தப் போர்க்களமே அதைக் கண்டு திகைத்து நின்றது. மாசிடோனியர்கள் ஆச்சரியத்தில் மூச்சை இழுத்தனர். கடினமான வீரர்கள்கூட அலெக்சாண்டர் தன் இறக்கும் குதிரையின் உடலின் கீழ் நசுங்கிக் கிடப்பதைப் பார்த்து தங்கள் தடுமாறினர். இரு படைகளிலும் ஒரு அலை பரவியது அதிர்ச்சி, இரக்கம், வியப்பு. முதன்முறையாக, மாசிடோனிய அரசன், உதவியற்றவனாகக் கிடந்தான்.
அவனது தளபதிகள் பதற்றத்தில் முன்னே பாய்ந்தனர். அவனைச் சுற்றி எஃகுக் கோட்டையாக கவசங்கள் மோதின. அம்புகள் அவர்களின் அமைப்பில் தீங்கின்றி தட்டித் திரும்பின. தங்கள் அரசன் முற்றுகையடையாமல் காக்க அவர்கள் ஒவ்வொரு தாக்குதலையும் தடுத்தனர். ஆனால் அவர்களின் பாதுகாப்பு வட்டம் முழுமையாக மூடுவதற்குமுன்பே, விதி மீண்டும் தாக்கியது.
குழப்பத்திலிருந்து, எங்கோ தெரியாத இடத்திலிருந்து, ஒரு அம்பு சீறி வந்தது. அது புகையைப் பிளந்து அலெக்சாண்டரின் தோளில் பாய்ந்தது. அவன் நொந்து குமுறினான்; தலை பக்கமாகச் சாய்ந்தது. காயத்திலிருந்து தடித்த ஓடைகளாக ரத்தம் சிந்தியது. வலி கூர்மையாகக் குத்தும் போல் இருந்தது. ஆனால் அவன் கவனம் அவனில் இல்லை. அவன் கை இன்னும் பியூசெபாலஸின் தடித்த மேனியைப் பற்றிக் கொண்டிருந்தது; இறக்கும் பெற்றோரை விட அஞ்சும் குழந்தையைப் போல அவன் விரல்கள் அந்தக் கரடுமுரடான முடியில் சுருண்டிருந்தன.
அவனிடமிருந்து கோபக் கூச்சல் எதுவும் வெடிக்கவில்லை; போருக்கான கட்டளையும் அவன் உதடுகளிலிருந்து இடியாய் வெளிவரவில்லை. அவனைச் சூழ்ந்த போரின் அலறல்களையும், வாள்களின் ஒலியையும் அவன் பொருட்படுத்தவில்லை. அவன் குரல் ஒரு அரசனின் குரலாக அல்ல, அது துயரத்தில் மூழ்கிய மனிதனின் குரலாக ஒலித்தது. மற்ற யாரும் கேட்க முடியாத உடைந்த சொற்களை மெளனமாகச் சொன்னது, இளமை முதல் அவன் இரகசியங்களை அறிந்திருந்த அந்தக் குதிரையின் காதுகளுக்காக மட்டுமே உச்சரிக்கப்பட்டது.
பாரசீகத்தை வென்றவன். நகரங்களை நசுக்கியவன். கிரேக்கர்கள் தெய்வீகன் என்று அழைத்த மனிதன். ஆனல், இந்தக் கணத்தில், அவன் இ அலெக்சாண்டர் மட்டுமே. குழந்தையாக இருந்தபோது ஒரு காட்டுக் குதிரையை அடக்கியவன்; தளபதிகள், நண்பர்கள், காதலர்கள் எல்லோரையும் விட நீண்ட காலம் நிலைத்திருந்த ஒரு பந்தம். இப்போது அவன் தோற்கடிக்கப்பட்டது தோல்வியால் அல்ல, துயரத்தால்.
தன் உயர்ந்த யானையின் மீது இருந்து, புருஷோத்தமன் தன் முன் இருந்த காட்சியை நோக்கினான். உயிரற்ற பியூசெபாலஸின் உடலின் கீழ் சிக்கிய அலெக்சாண்டர், இரத்தத்தில் மூழ்கி உடைந்த நிலையில், போரின் சத்தங்களை மீறி அவன் வேதனைக் குரல்கள் ஒலித்தன. அந்தக் கணத்தில், கோபமும் தீயும் நிரம்பிய போரஸின் இதயம் நிலைபெற்றது. ஒரு நொடிக் கூட தயங்காமல், தன் கையை உயர்த்தினான். அவன் இடியென முழங்கிய குரல் போரின் இடியைக் கடந்து ஒலித்தது:
“நிறுத்துங்கள்.”
அந்தப் பெரும் யானை கட்டளைக்கு உடன்பட்டது; தன் அரசனின் ஆணையை அது புரிந்துகொண்டது போல, தந்தங்களைத் தாழ்த்தி நின்றது. பௌரவ அரசன் மெதுவாகக் கீழிறங்கினான்; அவன் பெரும் செருப்புகள் பூமியைத் தாக்கிய ஒலி, போர் முழங்கும் மேளங்களின் தாளத்தைப் போல கனமாக இருந்தது. மிருகம் இல்லாமல்கூட உயர்ந்து நிற்கும் அவன் உருவம் குழப்பத்தின் ஊடே நேராக நடந்தது. அம்புகள் அவனைத் தாண்டி சீறின, வாள் விளிம்புகளில் மின்னின, ஆனால் புருஷோத்தமன் தளரவில்லை. அவன் இருப்பின் வலிமையால் மெய்சிலிர்த்த வீரர்கள் தன்னிச்சையாக வழிவிட்டனர்.
சிறிது நேரத்தில், அவன் அலெக்சாண்டரின் முன் நின்றான். பதற்றமடைந்த மாசிடோனிய தளபதிகள் எச்சரிக்கையுடன் தங்கள் ஈட்டிகளைத் தாழ்த்தினர்; அவர்களின் கண்களில் பயமும் பக்தியும் எரிந்தன. ஆனால் புருஷோத்தமனின் நடையில் தயக்கம் இல்லை, அவன் தலை குனியவும் இல்லை. நூறு சொற்களைவிட அதிகமாகப் பேசும் பார்வையுடன் அவர்களை நோக்கினான், விதியையே கட்டளையிடும் ஒரு அரசனின் பார்வை அது.
இறுதியாக, அவன் ஒரு நடை தூரத்தில் நின்றபடி தன் உள்ளங்கையை உயர்த்தினான். அவன் குரல் கனமாக, அசைக்க முடியாததாக ஒலித்தது. கோபத்தைவிட மரியாதையை மேலோங்க வைத்த அரசனின் குரல்:
“ஆயுதமில்லாத, சிக்குண்டு உடைந்திருக்கும் எதிரியை நான் கொல்ல மாட்டேன்.”
அந்தச் சொற்கள் அரசாணையைப் போல உருண்டு வெளிவந்து, காவலர்களின் வட்டத்தைத் தாண்டி தொலை தூரம் வரை சென்றன. அமைதி அலைபாய்ந்து பரவி, போரின் முழக்கத்தையே தன் சுழலில் அடக்கியது.
“உங்கள் அரசன் இரத்தம் சிந்துகிறார். ஆனால் வாள் சுழற்றவில்லை. நசுங்கிய நிலையில், துக்கத்தில் கிடக்கிறார், போரிடவில்லை. இப்போது அவனைத் தாக்குவது வெற்றியைப் போஷிப்பதாயினும் மரியாதையைப் பறிக்கும். இப்படிப்பட்ட இரத்தத்தால் என் கிரீடத்தை நான் களங்கப்படுத்த மாட்டேன்.”
அவன் குரல் தாழ்ந்தது, ஆனால் அதில் இத்தனை அதிகாரம் இருந்ததால் யாரும் அசையத் துணியவில்லை. அவன் கை விழுந்து கிடந்த அலெக்சாண்டரைச் சுட்டியது.
“அவனை அழைத்துச் செல்லுங்கள். அவனைப் பராமரியுங்கள். அவன் குணமடையட்டும். அவன் குணமடைந்து தன் கால்களில் நின்றபின், எங்கள் விதி மீண்டும் எங்களுக்கிடையில் பேசட்டும்.”
இதயத் துடிப்புக்குத் திகைத்து காலம் உறைந்தது. மாசிடோனிய காவலர்கள் நம்பமுடியாத அதிர்ச்சியும் வியப்பும் கலந்த நிலையில் நின்றனர். தெய்வங்களே உடைத்து அவர்களின் கைகளில் ஒப்படைத்த எதிரியைக் கொல்வது எளிய வெற்றியாக இருக்கும். ஆனால் இங்கே, அவர்கள் அஞ்சிய எதிரி, வாளை அல்ல ,கருணையை நீட்டினான். போர்க்களமெங்கும் ஏதோ ஒன்று மாறியது; வாள்களின் மோதல்கூட தளர்ந்தது; அந்தக் கணத்தின் பாரத்தால் கட்டுப்பட்ட மனிதர்கள் தடைப்பட்டு நின்றனர்.
புருஷோத்தமன் தன் யானையை நோக்கி மீண்டும் நடந்தான். அந்தக் கணத்தில், பௌரவ அரசன் எந்த வெற்றியாளனையும் விட உயர்ந்தவனாகத் தோன்றினான். ஏனெனில் அவன் தன் எதிரியை மட்டும் அல்ல, தன் கோபத்தையும் வென்றிருந்தான். தர்மத்தின் முத்திரையுடன் கூடிய அந்தச் செயல், ஜீலத்தின் கரைகளைத் தாண்டி நீண்ட காலம் ஒலிக்கும். வெற்றி தன் காலடியில் இருந்தபோதும், ஒரு அரசன் இன்னொரு அரசனை அவமதிக்க மறுத்த நாள்.
தாங்கள் கொல்ல வந்த மனிதனின் கருணையால் மெய்சிலிர்த்த மாசிடோனிய காவலர்கள், பியூசெபாலஸின் உடலின் கீழிருந்து அலெக்சாண்டரை உயர்த்தினர். அவன் உணர்விழந்த உடல், அவன் குதிரையின் உடலுடன் சேர்த்து, ஜீலத்தை கடந்து மீண்டும் கொண்டு செல்லப்பட்டது. செய்தி போர்க்களமெங்கும் வேகமாகப் பரவியது. அலெக்சாண்டர் வீழ்ந்தான்; போரஸ் அவனை உயிருடன் விட்டான்.
போர் அமைதியானது. கருணையின் காட்சியால் அதிர்ந்த இருபுறமும் பின்வாங்கின. மாசிடோனியர்கள் தங்கள் முகாமுக்கு பின்சென்று, இழப்புகளுக்காக இரங்கி, இறந்தவர்களை அடக்கம் செய்தனர். பௌரவர்கள் தங்கள் முகாமுக்கு திரும்பி, காயமடைந்தவர்களைப் பராமரித்து, தங்கள் உயிரிழந்தவர்களுக்கான இறுதி சடங்குகளை நிறைவேற்றினர்.
அலெக்சாண்டரின் கூடாரத்தில் அமைதி ஆட்சி செய்தது. அரசன் உணர்விழந்த நிலையில் கிடந்தான்; அவன் காயம் சிகிச்சை செய்யப்பட்டது; உடல் ஓய்வெடுத்தது. வெளியே, அவன் மனிதர்கள் பியூசெபாலஸை அடக்கம் செய்தனர். உலகின் பாதியை வென்றவனைச் சுமந்த குதிரையை மரியாதையுடன் குழி தோண்டி, கண்ணீருடன் அவன் பெயரை உச்சரித்தனர்.
அந்த இரவு ஜீலம் நதி அமைதியாக ஓடியது. முழுமையான வெற்றியை எந்தப் படையும் கோராத ஒரு போரின் எதிரொலிகளை அது தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றது. இரண்டு அரசர்களுக்கிடையிலான ஒரு மோதல் தடைப்பட்டிருந்தது இன்னும் முற்றுப்பெறவில்லை.
போருக்குப் பிந்தைய நாட்கள் கனமான அமைதியால் நிரம்பியிருந்தன. ஒருகாலத்தில் தடுக்க முடியாத சக்தியாக இருந்த அலெக்சாண்டரின் பெருமைமிக்க உருவம், இப்போது தோல்களால் விரிக்கப்பட்ட படுக்கையில் அசைவின்றி கிடந்தது. துயரமும் காயங்களும் அவன் உடலை உடைத்திருந்தன. எந்த வாளும் அம்பும் செய்யாத அளவுக்கு, பியூசெபாலஸின் மரணம் அவன் ஆவியைச் சிதைத்திருந்தது. தோளில் ஆழமாகப் பாய்ந்த அம்பின் எரிச்சல், நசுக்கும் பாரத்தின் நினைவில் வலிக்கும் கால்கள் இவை அனைத்தையும் விட ஆழமான காயம் அவன் இதயத்திலேயே இருந்தது. பாரசீகத்தின் வெற்றியாளர், இப்போது அமைதியாகக் கிடந்தான். சுவாசம் இருந்தாலும் அசைவில்லை. அவனுடைய விருப்பமே அவன் நேசித்த குதிரையுடன் சேர்த்து அடக்கம் செய்யப்பட்டதுபோல்.
Author: SudhaSri
Article Title: அத்தியாய்ம் - 26
Source URL: Nectar Novels-https://nectarnovels.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: அத்தியாய்ம் - 26
Source URL: Nectar Novels-https://nectarnovels.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.