மழைக்கு ஏங்கிய மாந்தளிரே -5
“தூங்குக தூங்கிச் செயற்பால தூங்கற்க
தூங்காது செய்யும் வினை.”
புகுந்த வீட்டில் முதல் காலை.
எப்போதும் ஐந்து மணிக்கு எழுந்து பழகிய நியதியின் உடல் கடிகாரம் அன்றும் தவறவில்லை. கண் விழித்தவள், எங்கே இருக்கிறோம் என்று ஒரு நொடி புரியாமல் விழித்தாள். அருகில் விக்ரமன் ஆழ்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். ஆல்ப்ஸ் குளிரிலும் தூங்காமல் ஆராய்ச்சி செய்தவன், கல்யாணம் முடிந்த மறுநாள் இப்படிக் குழந்தை போலத் தூங்குவதைப் பார்த்ததும் அவளுக்குச் சிரிப்பு வந்தது.
சத்தமில்லாமல் அறையை விட்டு வெளியே வந்தவள், ஹாலில் சோஃபாவில் கண் மூடி அமர்ந்திருந்த தேவராஜனைக் கண்டு நின்றாள்.
“குட் மார்னிங் மாமா!”
ஒற்றைக் கண்ணைத் திறந்து அவளைப் பார்த்தவர், “ஐந்து மணிக்கே எழுந்துட்டியா? நேத்து எத்தனை மணிக்குத் தூங்கின?” என்றார்.
“பன்னிரண்டு மணி இருக்கும் மாமா.”
“ஐயோ! ஏழு மணி நேரம் கூட இல்லையே!” என்று பதறி எழுந்தார் அவர். “உட்காரும்மா. இந்த வீட்டுக்கு ஒரே ஒரு ரூல் தான். தூக்கத்தைத் தியாகம் பண்ணி யாரும் எதையும் சாதிக்கக் கூடாது. தூக்கம்ங்கிறது நாம பேங்க்ல போடுற டெபாசிட் மாதிரி. இன்னைக்குக் குறைச்சா, நாளைக்கு உடம்பு வட்டியோட பில் அனுப்பும். அந்த பில்லைக் கட்டறவன் நோயாளி, அவனுக்கு வைத்தியம் பார்க்க வேண்டியவன் நான்.”
“மாமா, மெடிக்கல் லைஃப்ல…”
“அதுக்குத் தான் நான் இருக்கேன். தூக்கம் தராத டாக்டர், டாக்டரே இல்லை.”
அவர் எழுந்து சமையலறைக்குச் செல்ல, நியதி அவர் பின்னால் ஓடினாள். அடுப்பில் ராகி தோசை, அருகில் கீரைச் சட்னி, பக்கத்தில் மூடி போட்ட சாம்பார் பாத்திரம் என்று காலை உணவு தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. இத்தனையையும் செய்து கொண்டிருந்தவர் தேவராஜன் தான்.
“மாமா! நீங்களா சமைக்கிறீங்க? நான் ஹெல்ப் பண்றேன்.”
“இது என் ஏரியா மா. அருந்ததியோட ஷிஃப்ட்டுக்கு நேரம் காலம் கிடையாது. என் நேரத்தை நான் வளைச்சுக்க முடியும். ஸோ, இந்த வீட்டு அடுப்பு என் கையில. நீ சமத்தா உட்கார்ந்து சாப்பிடு. இன்னும் ஒரு வாரத்துக்கு நீ ஹாஸ்பிடல் பக்கமே போகக் கூடாது.”
கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. இரவு டியூட்டியை முடித்து ஸ்க்ரப்ஸ் உடையுடன் உள்ளே வந்த அருந்ததியின் முகத்தில், சோர்வையும் மீறி ஒரு பிரகாசம் தெரிந்தது.
“என் மருமக அதுக்குள்ள எழுந்துட்டாளா? ஹாஸ்பிடல்லயும் இதே டைமிங் தான். உன்னைப் பார்த்தா என் ஜூனியர் காலம் ஞாபகத்துக்கு வருது.”
“குட் மார்னிங் மேடம்.”
அருந்ததி கண்ணை மூடிக் கொண்டு பெருமூச்சு விட்டார். “நான் உனக்கு முதல்லயே சொல்லிடறேன் நிதி. ஹாஸ்பிடல்ல நான் மேடம். இந்த வீட்டுக்குள்ள நான் அத்தை. மாத்தி மாத்திக் குழப்பிடாதே.”
“ஓகே மேடம்… ஸாரி அத்தை.”
“ஆரம்பிச்சிட்டா.” என்று சிரித்தபடி சோஃபாவில் சரிந்தவருக்குக் காபியைக் கொண்டு வந்து நீட்டினார் தேவராஜன். கணவரை ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு மருமகளிடம் திரும்பினார் அருந்ததி. “இவர் இல்லேன்னா இந்த வீடு என்ன ஆகுமோ தெரியலை. இவரோட ஸ்லீப் ரூல்ஸை அப்படியே ஃபாலோ பண்ணு. எதிர்த்தா டோஸ் வாங்குவ. நான் இன்னும் வாங்கிட்டு தான் இருக்கேன்.”
“அருந்ததி! நீ தான் முதல்ல ஃபாலோ பண்ணணும்” என்று கரண்டியால் மனைவியை மிரட்டினார் தேவராஜன்.
★★★★★
காலை பத்து மணிக்கு வாசலில் ஹார்ன் சத்தம் கேட்டது.
“அண்ணி!” என்ற குரலுடன், கையில் குட்டிப் பாப்பாவுடன் உள்ளே பாய்ந்தாள் வைஜயந்தி. பின்னால் பைகளைச் சுமந்தபடி அரவிந்தன் வந்தான்.
“வா வைஜு. உங்க அண்ணன் இன்னும் தூங்கிட்டு இருக்காங்க.”
“தவம் இன்னும் முடியலையா?” என்று கண்ணடித்தாள் வைஜயந்தி. “அண்ணி, நான் தான் முதல்ல மேனகைன்னு கண்டுபிடிச்சவ. இந்த வீட்டுல எனக்கு ராயல்டி கொடுக்கணும்.”
“ராயல்டி மேடம் கிட்ட வாங்கிக்கோ” என்று அருந்ததியைக் கை காட்டினாள் நியதி. “இந்த வீட்டுக்கும் ஹாஸ்பிடலுக்கும் அவங்க தான் ஹெட்.”
“ஐயோ! கேள்வியின் நாயகி இந்த வீட்டுக்கு வந்த இரண்டாவது நாளே பதில் சொல்ல ஆரம்பிச்சிட்டாங்களே!” என்று வாயைப் பொத்திச் சிரித்தாள் வைஜயந்தி.
பிறகு குட்டிப் பாப்பாவை நியதியின் மடியில் வைத்தாள். மென்மையான குட்டி விரல்கள் நியதியின் ஒரு விரலைப் பற்றி இறுகக் கவ்விக் கொண்டன. அந்த ஒரு நொடியில் நியதியின் முகத்தில் தோன்றிய மென்மையை எல்லோரும் கவனித்தார்கள். தன்னையே மறந்து அந்தக் குழந்தையின் கன்னத்தை வருடிக் கொண்டிருந்தாள் அவள்.
நியதியின் அருகில் அமர்ந்த வைஜயந்தியின் முகத்தில் அப்போது குறும்பு இல்லை. மகளின் தலையை மெதுவாக வருடியபடி பேசினாள். “அண்ணி, இவ தனியா வரலை தெரியுமா? இவ கூட ஒருத்தன் வந்தான். அஞ்சாம் மாசத்துல பாதி வழியிலேயே போயிட்டான்.” ஒரு கணம் அவள் குரல் தடுமாறியது. “இவளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவனும் ஞாபகம் வருவான். ஆனா போனவன் எங்க சந்தோஷத்தை எல்லாம் கொண்டு போகலை அண்ணி. இவளை எங்களுக்காக விட்டுட்டுப் போனான். அதான் இவளுக்குக் குஷின்னு பேர் வச்சோம்.”
நியதி எதுவும் சொல்லவில்லை. மடியில் இருந்த குழந்தையை ஒரு கையால் பிடித்தபடி, மறு கையால் நாத்தனாரின் தோளை அணைத்துக் கொண்டாள். எந்த மருத்துவப் புத்தகமும் சொல்லித் தராத ஆறுதல் அது. அடுத்த நிமிடமே பழைய வைஜயந்தி திரும்பி வந்தாள்.
“பாருங்க அண்ணி, பாப்பாவுக்கு உங்களை ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. அடுத்தது நீங்க தான்.”
“ஆரம்பிச்சிட்டியா? கல்யாணம் ஆகி இன்னும் இரண்டு நாள் கூட ஆகலை. அவங்களுக்கு இப்போதைக்கு ஹாஸ்பிடல் தான் முதல் குழந்தை. இரண்டு பேரும் ஒரே மாதிரி. லீவு கொடுத்தாலும் கேஸ் ஷீட்டுக்குள்ள போயிடுவாங்க” என்ற அருந்ததி சிரித்தார்.
“யாரு இங்கே என் பேரைச் சொல்லி சதி பண்றது?” என்றபடி கலைந்த தலையுடன் வந்து நின்றான் விக்ரமன். வைஜயந்தி குழந்தையை நீட்ட, அவன் கையில் வாங்கிக் கொண்டதும் பாப்பா அவன் மூக்கைப் பிடித்து இழுத்தது.
“ஹாய் குட்டி மேடம்!” என்று உருகிய அண்ணனைப் பார்த்து வாயைப் பிளந்தாள் வைஜயந்தி. “இவன் தான் நெற்றிக்கண் விசுவாமித்திரன்னு சொன்னா யாராவது நம்புவாங்களா?”
அண்ணனும் அண்ணியும் தங்களுக்குள் பரிமாறிக் கொண்ட பார்வையை மற்றவர்கள் கவனித்தாலும் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தனர்.
★★★★★
அன்றிரவு உணவு மேசையில் தட்டை எடுத்தபடி மருமகளிடம் திரும்பினார் அருந்ததி.
“நிதி! நீ கடைசியா ஹெல்த் செக்கப் பண்ணிக்கிட்டது எப்போ?”
“அடுத்த மாசம் அத்தை. இப்போ ஹாஸ்பிடல்ல நிறைய கேஸ் இருக்கு.” என்று தோளைக் குலுக்கினாள் நியதி.
“எல்லா பேஷண்ட்டுக்கும் வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை முழு செக்கப் பண்ணிக்கோங்கன்னு சொல்லுவோம், நமக்கு மட்டும் டைம் இல்லைன்னு தள்ளிப் போடுவோம். டாக்டர்களுக்கு எப்பவுமே செக்கப் அடுத்த மாசம் தான்” என்று கரண்டியை ஆட்டினார் தேவராஜன்.
“அடுத்த மாசம் நானே கூட்டிட்டுப் போறேன்” என்றான் விக்ரமன்.
“சரி, சரி. எல்லாரும் குறிச்சு வச்சுக்கோங்க” என்ற சிரிப்போடு பேச்சு வேறு பக்கம் திரும்பியது. அந்த வார்த்தைகள் யாருடைய மனதிலும் நிற்கவில்லை.
இரவு பத்து மணி ஆனதும் தேவராஜன் ஒரு மரப்பெட்டியை ஹாலில் கொண்டு வந்து வைத்தார்.
“எல்லாருடைய ஸ்மார்ட் போனையும் இதுக்குள்ள வைங்க” என்றவர் அதிலிருந்து ஒரு சிம் கார்டை கழட்டினார். அவரவர் சிம் கார்டையும் கூடவே ஆதிகாலத்து நோக்கியா 3315 மொபைலையும்கொடுத்தார்.
“எமர்ஜென்சி வந்தா?” என்று அருந்ததி முணுமுணுக்க, “எமர்ஜென்சிக்கு கால் பண்ணத் தான் இந்த ஃபோன். இந்த நம்பர் தான் ஹாஸ்பிடல் ரெக்கார்ட்ஸ்ல இருக்கிற நம்பர். மறந்துட்டீங்களா அருந்ததி மேடம்? டாக்டருக்கு தூக்கம் ரொம்ப முக்கியம். போய் தூங்குங்க.”
ஆனால் பதினொரு மணிக்கு விக்ரமனின் அறைக் கதவின் கீழிருந்து மெல்லிய விளக்கு வெளிச்சம் கசிந்து கொண்டிருந்தது. உள்ளே நியதி ஒரு கேஸ் ஸ்டடியைப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். விக்ரமன் கையில் ஒரு ஜர்னல். ஒருவர் செய்வதை மற்றவர் கண்டுபிடித்ததும் இருவரும் ஒரே நேரத்தில் வெடித்துச் சிரித்தார்கள்.
கதவு ஓரத்தில் நின்றபடி அந்தச் சிரிப்புச் சத்தத்தைக் கேட்ட தேவராஜன், தலையை ஆட்டிக் கொண்டே படுக்கைக்குத் திரும்பினார்.
அவர் உதடுகளில் ஒரு புன்னகை இருந்தது. அந்த வீட்டின் தூக்கம் ஒருநாள் வேறு காரணத்துக்காகக் கலையப் போகிறது என்பது அந்த இரவு யாருக்கும் தெரியாது.
★★★★★
தேவராஜனின் ‘கம்பல்சரி ரெஸ்ட்’ ஆர்டரை ஒரு வாரம் அனுபவித்த நியதி, எட்டாம் நாள் காலை கழுத்தில் ஸ்டெத்துடன் ஹாஸ்பிடலுக்குள் நுழைந்த போது, புதுப் பள்ளிக்கு வந்த சிறுமியைப் போல உணர்ந்தாள்.
“குட் மார்னிங் டாக்டர் நியதி!” என்று வரவேற்ற நர்ஸ்களின் பார்வையில் ஒரு புது மரியாதை தெரிந்தது. நேற்று வரை அருந்ததி மேடத்தின் ஜூனியராக இருந்தவள், இன்று அந்த வீட்டு மருமகள். ஆனால் அருந்ததி காட்டிய பாசம் வீட்டு வாசலோடு நின்று போனது. ஹாஸ்பிடலில் அவர் மேடம் தான்.
“இன்னைக்கு நைட் உனக்கு ஆன்-கால். இரவு முழுக்க லேபர் வார்டு உன் பொறுப்பு” என்றார் அவர்.
“தனியா, மேடம்?”
“நீ கோல்ட் மெடலிஸ்ட். தனியா தான் பார்க்கணும். நான் ஆபரேஷன் தியேட்டர்ல இருப்பேன். எமர்ஜென்சின்னா போன் பண்ணு. ஆனா முதல்ல நீ முடிவெடு. அப்புறம் தான் நான் பேசுவேன்.”
அந்த வார்த்தைகளின் அர்த்தம் அன்றிரவு இரண்டு மணிக்குத் தான் நியதிக்குப் புரிந்தது.
★★★★★
“டாக்டர்! ரேவதி மேடத்துக்கு ரத்தம் நிக்கலை!”
லேபர் வார்டிலிருந்து ஜோதி சிஸ்டரின் பதற்றமான குரல் கேட்டதும் எழுந்து ஓடினாள் நியதி. முப்பத்து ஏழு வயதான ரேவதி, எட்டு வருட ஐவிஎஃப் முயற்சிகளுக்குப் பிறகு கருவுற்றவள். ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்பு தான் ஆரோக்கியமான ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்திருந்தாள். அறை முழுவதும் நிறைந்திருந்த மகிழ்ச்சியை இப்போது ரத்தத்தின் வாசனை விரட்டியிருந்தது.
கட்டிலுக்குக் கீழே ரத்தம் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. ரேவதியின் முகம் வெளிறியிருக்க, அவள் கணவன் சுந்தர் குழந்தையை மார்போடு அணைத்தபடி வாசலில் நின்று நடுங்கிக் கொண்டிருந்தான்.
பிரசவத்துக்குப் பிறகு கொஞ்சம் ரத்தம் போவது இயல்பு தான். ஆனால் இது இயல்பைத் தாண்டிய வெள்ளம். டாக்டர்கள் இதை ‘பிபிஹெச்’ என்பார்கள் — பிரசவத்துக்குப் பிறகு நிற்காமல் பெருகும் ரத்தப்போக்கு. தாய்மார்களின் உயிரைப் பறிக்கும் முக்கியக் காரணங்களில் ஒன்று இது.
நியதியின் மனம் ஒரு நொடி உறைந்தது. அடுத்த நொடியே அவளுக்குள் ஒரு அமைதி பரவியது. மேல்படிப்பு படிக்கும் போது லேபர் வார்டு அவளுக்குக் கற்றுக் கொடுத்த அமைதி அது.
“சிஸ்டர், இரண்டு ஐவி கேனுலா போடுங்க. ப்ளட் குரூப் பார்த்து ப்ளட் பேங்க்குக்குப் போன் பண்ணி நாலு யூனிட் ரெடி பண்ணச் சொல்லுங்க. ஆக்ஸிடோசின் டிரிப் ஸ்டார்ட் பண்ணுங்க. யூரினரி கேத்தீட்டர் போடுங்க. இப்பவே!”
அவளது குரலில் இருந்த உறுதியில் நர்ஸ்கள் விரைந்து செயல்பட்டார்கள். ஆக்ஸிடோசின், கர்ப்பப்பையைச் சுருங்கத் தூண்டும் மருந்து, சொட்டுச் சொட்டாக ரேவதியின் நரம்புக்குள் இறங்கத் தொடங்கியது.
ரேவதியின் வயிற்றின் மேல் கையை வைத்தாள் நியதி. குழந்தை பிறந்ததும் கர்ப்பப்பை ஒரு கெட்டிப் பந்து போல இறுகிச் சுருங்க வேண்டும். அப்படிச் சுருங்கும் போது தான் அதன் சுவரில் உள்ள ரத்தக் குழாய்கள் அழுத்தப்பட்டு மூடிக் கொள்ளும். ஆனால் இங்கே கர்ப்பப்பை பிசைந்த மாவு போலத் தளர்ந்து, கையில் மென்மையாகத் தட்டுப்பட்டது. அழுத்தி மசாஜ் செய்யத் தொடங்கியதும் சில நொடிகளில் அது கொஞ்சம் இறுகியது. ஆனால் உடனே மறுபடியும் தளர்ந்து, ரத்தப்போக்கு தொடர்ந்தது.
மனதுக்குள் ‘ஃபோர் டீ’யை ஓட்டிப் பார்த்தாள். பிரசவத்துக்குப் பிறகு ரத்தம் நிற்காமல் போவதற்கு நாலே நாலு காரணங்கள் தான். நான்கும் ஆங்கிலத்தில் ‘T’ என்ற எழுத்தில் தொடங்குவதால், டாக்டர்கள் அவற்றை ‘ஃபோர் டீ’ என்று நினைவு வைத்துக் கொள்வார்கள். டோன் — கர்ப்பப்பை சுருங்கும் சக்தி இருக்கிறதா? ட்ராமா — பிறப்புப் பாதையில் எங்காவது கிழிசல், காயம் இருக்கிறதா? டிஷ்யூ — நஞ்சுக்கொடியின் துண்டு ஏதும் உள்ளே தங்கி விட்டதா? த்ராம்பின் — ரத்தம் உறைய வேண்டிய இடத்தில் உறைகிறதா? ஒவ்வொன்றாகச் சரிபார்த்தாள். நஞ்சுக்கொடி முழுமையாக வெளியே வந்திருந்தது. பிறப்புப் பாதையில் பெரிய கிழிசல் இல்லை. ரத்தமும் உறையும் தன்மையோடு தான் இருந்தது. கடைசியில் மிஞ்சியது ஒன்று தான். கர்ப்பப்பை தன் வேலையைச் செய்ய மறுத்துக் கொண்டிருந்தது.
“அடோனி…” என்று முணுமுணுத்தாள். கர்ப்பப்பை சுருங்காமல் தளர்ந்து கிடக்கும் இந்த நிலையை டாக்டர்கள் இப்படித்தான் சொல்வார்கள். பிரசவத்துக்குப் பின் வரும் ரத்தப்போக்குகளில் பெரும்பாலானவற்றுக்கு இதுவே காரணம். சிஸ்டரைப் பார்த்தாள். அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லிக் கொண்டே இருந்தாள்.
மருந்துகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக உள்ளே போயின. ஒரு கையை உள்ளே செலுத்தி, மறு கையால் வயிற்றின் மேலிருந்து கர்ப்பப்பையை இரண்டு கைகளுக்கு நடுவே வைத்து இறுக்கிப் பிடித்தபடியே மானிட்டரைப் பார்த்தாள் நியதி. ரத்த அழுத்தம் நூறு. எண்பது. எழுபது.
“பிபி இறங்கிட்டே இருக்கு டாக்டர்!”
அந்த நொடியில் தான் நியதியின் மனதில் முதல் முறையாகப் பயம் எட்டிப் பார்த்தது. இழந்த ரத்தத்தை ஈடு கட்ட முடியாமல் போனால், உடல் அதிர்ச்சிக்குள் விழுந்து விடும். இதயத்துக்கும் மூளைக்கும் போதுமான ரத்தம் போய்ச் சேராது.
“மேடத்துக்குப் போன் பண்ணட்டுமா டாக்டர்?” என்று கேட்டாள் ஜோதி. “அவங்க ஆபரேஷன் தியேட்டர்ல இருக்காங்க.”
ஒரு விநாடி யோசித்தாள் நியதி. ஒரு கையால் கர்ப்பப்பையை அழுத்தியபடி, மருந்துகள் வேலை செய்கின்றனவா என்று கவனித்தாள். ரத்தம் இன்னும் நிற்கவில்லை. ஒரு பெண்ணின் உடலில் இருப்பதே ஐந்து லிட்டர் ரத்தம் தான். அதில் சுமார் ஆயிரத்து நானூறு மில்லியை இதுவரை இழந்திருந்தாள் ரேவதி.
“கால் பண்ணுங்க. ஸ்பீக்கர்ல போடுங்க.”
அடுத்த நொடியில் தியேட்டரின் எதிரொலியோடு அருந்ததியின் குரல் கேட்டது. “நியதி?”
“மேடம், பேஷன்ட் நேம் ரேவதி. முப்பத்து ஏழு வயசு, டெஸ்ட் டியூப் பேபி. நார்மல் டெலிவரி. கர்ப்பப்பை சுருங்க மாட்டேங்குது. சுருங்க வைக்கிற மருந்து எல்லாம் குடுத்தாச்சு. ரத்தம் ஆயிரத்து நானூறு மில்லி போயிடுச்சு. பிபி எழுபது. கையால அழுத்திப் பிடிச்சுட்டு இருக்கேன். இப்போ கர்ப்பப்பைக்குள்ள பலூன் வைக்கப் போறேன்.”
சில நொடிகள் மறுமுனையில் மௌனம். அது மேடத்தின் தீர்ப்புக்கான காத்திருப்பு என்பது போல நியதியின் இதயம் படபடத்தது.
“செய். நான் பதினைந்து நிமிஷத்துல வரேன்.”
அவ்வளவு தான். அந்த இரு வார்த்தைகளில் தன் மருமகள் மீதான முழு நம்பிக்கையையும் வைத்திருந்தார் அருந்ததி. ஜோதி நியதியைப் பார்த்துத் தலையசைத்தாள்.
“சிஸ்டர், பலூன் கிட் கொண்டு வாங்க. சலைன் முந்நூறு மில்லி. ஸ்கேன் மெஷினும் ரெடியா இருக்கட்டும்.”
அடுத்த சில நிமிடங்கள் அந்த அறையில் அவள் குரலைத் தவிர வேறெதுவும் கேட்கவில்லை. மருந்துகள் தோற்கும் போது டாக்டர்கள் கையில் எடுக்கும் அடுத்த ஆயுதம் இது. கவனமாகக் கர்ப்பப்பைக்குள் பலூனைச் செலுத்தியவள், சலைன் தண்ணீரால் அதை மெதுவாக நிரப்பினாள். உள்ளே விரியும் பலூன், கர்ப்பப்பையின் சுவர்களை உள்ளிருந்து அழுத்தி, ரத்தம் கசியும் குழாய்களை ஒரு மூடி போல அடைக்கும். பிறகு கையை எடுத்து விட்டு, மூச்சை அடக்கிக் காத்திருந்தாள்.
ஒரு நிமிடம்… இரண்டு நிமிடம்…
பலூனோடு இணைந்த குழாய் வழியே வடியும் ரத்தம் மெல்ல மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது. கீழே பாய்ந்த ரத்தம் நின்றது.
“ரத்தம் கட்டுப்படுது டாக்டர்!” என்ற ஜோதியின் குரலில் ஒரு விசும்பல் தெரிந்தது.
இரண்டு யூனிட் ரத்தம் ஏறி முடிந்ததும் பிபி தொண்ணூறைத் தொட்டது. ரேவதி மெல்லக் கண் திறந்தாள்.
“டாக்டர்… என் குழந்தை…”
“நல்லா இருக்கான் ரேவதி. நீங்களும் நல்லா இருக்கீங்க.” என்று நியதி அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். அவள் கண்களும் கலங்கியிருந்தன.
“என் கர்ப்பப்பையை எடுக்கப் போறீங்களா டாக்டர்? எட்டு வருஷம் காத்திருந்தோம்…”
“இல்லை ரேவதி. காப்பாத்திட்டோம்.”
அறுவை சிகிச்சை அறையில் இருந்த வேறொரு நோயாளியின் சிகிச்சையை முடித்துவிட்டு அருந்ததி உள்ளே வர ஐம்பது நிமிடங்கள் ஆனது. அவருக்கு முன்னால் நின்ற நியதி எல்லா விவரங்களையும் ஒப்பித்தாள். இதயத் துடிப்பையும் ரத்த அழுத்தத்தையும் காட்டும் கருவியைப் பார்த்து, கர்ப்பப்பைக்குள் வைத்த பலூனைச் சோதித்து, இன்னும் ரத்தம் கசிகிறதா, எவ்வளவு வெளியேறியது, நாடித்துடிப்பு எப்படி என்று ஒவ்வொன்றையும் கேட்டறிந்தார் அவர்.
“மொத்தம் எவ்வளவு ரத்தம் போச்சு?”
“சுமார் ஆயிரத்து எண்ணூறு மில்லி லிட்டர், மேடம். நாலு யூனிட் ரத்தம் ஏத்திட்டோம்.”
“ம்.. கர்ப்பப்பையையே எடுத்துடலாமான்னு யோசிச்சியோ?”
“யோசிச்சேன் மேடம். கர்ப்பப்பைக்குள்ள வச்ச பலூன் வேலை செய்யலைன்னா, அடுத்தது கர்ப்பப்பையைத் தையல் போட்டு இறுக்கிறது. அதுக்கும் உங்களுக்குக் கூப்பிட்டிருப்பேன்.”
சில நொடிகள் அவளையே பார்த்த அருந்ததி, மெதுவாகத் தலையசைத்தார்.
“எல்லாம் சரியா தான் பண்ணியிருக்க. வெரி குட்.”
அவர் சொன்னது அவ்வளவு தான். ஆனால் நியதிக்கு, உலகத்தின் எல்லா விருதுகளையும் விட அந்த வார்த்தைகள் பெரிதாகத் தெரிந்தன.
வெளியே நடைபாதையில், இரண்டு மணி நேரமாகச் சுவரில் சாய்ந்து நின்றிருந்தவன் அவளைக் கண்டதும் ஒரு காபி கோப்பையை நீட்டினான்.
“நீங்க இங்கே என்ன பண்றீங்க?” வியந்து போனாள் நியதி.
“நீ முதல் முதலா தனியா ஷிஃப்ட்ல இருக்க. எப்படி ஹேண்டில் பண்றேன்னு பார்க்கணும்னு ஒரு ஆர்வம் தான். அப்பா கண்ணுல படாம மரப்பெட்டியில இருந்து மொபைலை மீட்டுட்டு வந்துட்டேன்.” என்று கண் சிமிட்டினான் அவன். “கேன்டீன்ல அர்ஜுனோட காபி குடிச்சிட்டு இருந்தப்போ தான், நியதி மேடம் பிரசவ வார்டுல தனியா, பிரசவத்துக்குப் பின்னாடி வந்த கடுமையான ரத்தப்போக்கை சமாளிச்சிட்டு இருக்காங்கன்னு சிஸ்டர் சொன்னாங்க. அப்போல இருந்து இந்தச் சுவர் தான் எனக்குத் துணை.”
“ம்.. தேங்க்ஸ்” என்று காப்பியை குடித்தாள் நியதி.
“அந்தப் பொண்ணோட கர்ப்பப்பையைக் காப்பாத்திட்டேன் விக்ரம்.” அவள் குரல் உடைந்தது. “எட்டு வருஷம் காத்திருந்த அவளுக்கு இன்னொரு குழந்தை பிறக்கிற வாய்ப்பு இல்லாமல் போயிடுமோன்னு பயம்மா இருந்தது. தேங்க் காட், அப்படி எதுவும் நடக்கல.”
அந்த வார்த்தைகள் ஒருநாள் அவளுக்கே திரும்பி வரப் போகின்றன என்பது அப்போது இருவருக்கும் தெரியாது. ஒரு நொடி அமைதியாக அவளையே பார்த்த விக்ரமன், அவளைத் தோளோடு அணைத்துக் கொண்டான்.
*****
விடியற்காலை ஆறு மணிக்கு வீட்டு வாசலில் கார் நின்றது. இரவு முழுவதும் விழித்திருந்த இருவரையும் வாசலிலேயே எதிர்கொண்டார் தேவராஜன்.
“மாமா! நாங்க…”
“தெரியும். தெரியும். பெட்டியில ஒரு மொபைல் குறைஞ்சப்பவே எனக்குத் தெரியும்.” என்றார் அவர். “இன்னைக்கு ஒரு நாள் லீவு. எட்டு மணி நேரம் தூக்கம். இது என் கட்டளை.”
நியதி சிரித்தபடி தலையசைத்தாள். ஆனால் அன்று அவளுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. கண்களை மூடும் போதெல்லாம், தன் கைகளுக்கு அடியில் தளர்ந்து கிடந்த அந்தக் கர்ப்பப்பையின் நினைவு வந்து கொண்டே இருந்தது.
“தூங்குக தூங்கிச் செயற்பால தூங்கற்க
தூங்காது செய்யும் வினை.”
புகுந்த வீட்டில் முதல் காலை.
எப்போதும் ஐந்து மணிக்கு எழுந்து பழகிய நியதியின் உடல் கடிகாரம் அன்றும் தவறவில்லை. கண் விழித்தவள், எங்கே இருக்கிறோம் என்று ஒரு நொடி புரியாமல் விழித்தாள். அருகில் விக்ரமன் ஆழ்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். ஆல்ப்ஸ் குளிரிலும் தூங்காமல் ஆராய்ச்சி செய்தவன், கல்யாணம் முடிந்த மறுநாள் இப்படிக் குழந்தை போலத் தூங்குவதைப் பார்த்ததும் அவளுக்குச் சிரிப்பு வந்தது.
சத்தமில்லாமல் அறையை விட்டு வெளியே வந்தவள், ஹாலில் சோஃபாவில் கண் மூடி அமர்ந்திருந்த தேவராஜனைக் கண்டு நின்றாள்.
“குட் மார்னிங் மாமா!”
ஒற்றைக் கண்ணைத் திறந்து அவளைப் பார்த்தவர், “ஐந்து மணிக்கே எழுந்துட்டியா? நேத்து எத்தனை மணிக்குத் தூங்கின?” என்றார்.
“பன்னிரண்டு மணி இருக்கும் மாமா.”
“ஐயோ! ஏழு மணி நேரம் கூட இல்லையே!” என்று பதறி எழுந்தார் அவர். “உட்காரும்மா. இந்த வீட்டுக்கு ஒரே ஒரு ரூல் தான். தூக்கத்தைத் தியாகம் பண்ணி யாரும் எதையும் சாதிக்கக் கூடாது. தூக்கம்ங்கிறது நாம பேங்க்ல போடுற டெபாசிட் மாதிரி. இன்னைக்குக் குறைச்சா, நாளைக்கு உடம்பு வட்டியோட பில் அனுப்பும். அந்த பில்லைக் கட்டறவன் நோயாளி, அவனுக்கு வைத்தியம் பார்க்க வேண்டியவன் நான்.”
“மாமா, மெடிக்கல் லைஃப்ல…”
“அதுக்குத் தான் நான் இருக்கேன். தூக்கம் தராத டாக்டர், டாக்டரே இல்லை.”
அவர் எழுந்து சமையலறைக்குச் செல்ல, நியதி அவர் பின்னால் ஓடினாள். அடுப்பில் ராகி தோசை, அருகில் கீரைச் சட்னி, பக்கத்தில் மூடி போட்ட சாம்பார் பாத்திரம் என்று காலை உணவு தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. இத்தனையையும் செய்து கொண்டிருந்தவர் தேவராஜன் தான்.
“மாமா! நீங்களா சமைக்கிறீங்க? நான் ஹெல்ப் பண்றேன்.”
“இது என் ஏரியா மா. அருந்ததியோட ஷிஃப்ட்டுக்கு நேரம் காலம் கிடையாது. என் நேரத்தை நான் வளைச்சுக்க முடியும். ஸோ, இந்த வீட்டு அடுப்பு என் கையில. நீ சமத்தா உட்கார்ந்து சாப்பிடு. இன்னும் ஒரு வாரத்துக்கு நீ ஹாஸ்பிடல் பக்கமே போகக் கூடாது.”
கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. இரவு டியூட்டியை முடித்து ஸ்க்ரப்ஸ் உடையுடன் உள்ளே வந்த அருந்ததியின் முகத்தில், சோர்வையும் மீறி ஒரு பிரகாசம் தெரிந்தது.
“என் மருமக அதுக்குள்ள எழுந்துட்டாளா? ஹாஸ்பிடல்லயும் இதே டைமிங் தான். உன்னைப் பார்த்தா என் ஜூனியர் காலம் ஞாபகத்துக்கு வருது.”
“குட் மார்னிங் மேடம்.”
அருந்ததி கண்ணை மூடிக் கொண்டு பெருமூச்சு விட்டார். “நான் உனக்கு முதல்லயே சொல்லிடறேன் நிதி. ஹாஸ்பிடல்ல நான் மேடம். இந்த வீட்டுக்குள்ள நான் அத்தை. மாத்தி மாத்திக் குழப்பிடாதே.”
“ஓகே மேடம்… ஸாரி அத்தை.”
“ஆரம்பிச்சிட்டா.” என்று சிரித்தபடி சோஃபாவில் சரிந்தவருக்குக் காபியைக் கொண்டு வந்து நீட்டினார் தேவராஜன். கணவரை ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு மருமகளிடம் திரும்பினார் அருந்ததி. “இவர் இல்லேன்னா இந்த வீடு என்ன ஆகுமோ தெரியலை. இவரோட ஸ்லீப் ரூல்ஸை அப்படியே ஃபாலோ பண்ணு. எதிர்த்தா டோஸ் வாங்குவ. நான் இன்னும் வாங்கிட்டு தான் இருக்கேன்.”
“அருந்ததி! நீ தான் முதல்ல ஃபாலோ பண்ணணும்” என்று கரண்டியால் மனைவியை மிரட்டினார் தேவராஜன்.
★★★★★
காலை பத்து மணிக்கு வாசலில் ஹார்ன் சத்தம் கேட்டது.
“அண்ணி!” என்ற குரலுடன், கையில் குட்டிப் பாப்பாவுடன் உள்ளே பாய்ந்தாள் வைஜயந்தி. பின்னால் பைகளைச் சுமந்தபடி அரவிந்தன் வந்தான்.
“வா வைஜு. உங்க அண்ணன் இன்னும் தூங்கிட்டு இருக்காங்க.”
“தவம் இன்னும் முடியலையா?” என்று கண்ணடித்தாள் வைஜயந்தி. “அண்ணி, நான் தான் முதல்ல மேனகைன்னு கண்டுபிடிச்சவ. இந்த வீட்டுல எனக்கு ராயல்டி கொடுக்கணும்.”
“ராயல்டி மேடம் கிட்ட வாங்கிக்கோ” என்று அருந்ததியைக் கை காட்டினாள் நியதி. “இந்த வீட்டுக்கும் ஹாஸ்பிடலுக்கும் அவங்க தான் ஹெட்.”
“ஐயோ! கேள்வியின் நாயகி இந்த வீட்டுக்கு வந்த இரண்டாவது நாளே பதில் சொல்ல ஆரம்பிச்சிட்டாங்களே!” என்று வாயைப் பொத்திச் சிரித்தாள் வைஜயந்தி.
பிறகு குட்டிப் பாப்பாவை நியதியின் மடியில் வைத்தாள். மென்மையான குட்டி விரல்கள் நியதியின் ஒரு விரலைப் பற்றி இறுகக் கவ்விக் கொண்டன. அந்த ஒரு நொடியில் நியதியின் முகத்தில் தோன்றிய மென்மையை எல்லோரும் கவனித்தார்கள். தன்னையே மறந்து அந்தக் குழந்தையின் கன்னத்தை வருடிக் கொண்டிருந்தாள் அவள்.
நியதியின் அருகில் அமர்ந்த வைஜயந்தியின் முகத்தில் அப்போது குறும்பு இல்லை. மகளின் தலையை மெதுவாக வருடியபடி பேசினாள். “அண்ணி, இவ தனியா வரலை தெரியுமா? இவ கூட ஒருத்தன் வந்தான். அஞ்சாம் மாசத்துல பாதி வழியிலேயே போயிட்டான்.” ஒரு கணம் அவள் குரல் தடுமாறியது. “இவளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவனும் ஞாபகம் வருவான். ஆனா போனவன் எங்க சந்தோஷத்தை எல்லாம் கொண்டு போகலை அண்ணி. இவளை எங்களுக்காக விட்டுட்டுப் போனான். அதான் இவளுக்குக் குஷின்னு பேர் வச்சோம்.”
நியதி எதுவும் சொல்லவில்லை. மடியில் இருந்த குழந்தையை ஒரு கையால் பிடித்தபடி, மறு கையால் நாத்தனாரின் தோளை அணைத்துக் கொண்டாள். எந்த மருத்துவப் புத்தகமும் சொல்லித் தராத ஆறுதல் அது. அடுத்த நிமிடமே பழைய வைஜயந்தி திரும்பி வந்தாள்.
“பாருங்க அண்ணி, பாப்பாவுக்கு உங்களை ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. அடுத்தது நீங்க தான்.”
“ஆரம்பிச்சிட்டியா? கல்யாணம் ஆகி இன்னும் இரண்டு நாள் கூட ஆகலை. அவங்களுக்கு இப்போதைக்கு ஹாஸ்பிடல் தான் முதல் குழந்தை. இரண்டு பேரும் ஒரே மாதிரி. லீவு கொடுத்தாலும் கேஸ் ஷீட்டுக்குள்ள போயிடுவாங்க” என்ற அருந்ததி சிரித்தார்.
“யாரு இங்கே என் பேரைச் சொல்லி சதி பண்றது?” என்றபடி கலைந்த தலையுடன் வந்து நின்றான் விக்ரமன். வைஜயந்தி குழந்தையை நீட்ட, அவன் கையில் வாங்கிக் கொண்டதும் பாப்பா அவன் மூக்கைப் பிடித்து இழுத்தது.
“ஹாய் குட்டி மேடம்!” என்று உருகிய அண்ணனைப் பார்த்து வாயைப் பிளந்தாள் வைஜயந்தி. “இவன் தான் நெற்றிக்கண் விசுவாமித்திரன்னு சொன்னா யாராவது நம்புவாங்களா?”
அண்ணனும் அண்ணியும் தங்களுக்குள் பரிமாறிக் கொண்ட பார்வையை மற்றவர்கள் கவனித்தாலும் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தனர்.
★★★★★
அன்றிரவு உணவு மேசையில் தட்டை எடுத்தபடி மருமகளிடம் திரும்பினார் அருந்ததி.
“நிதி! நீ கடைசியா ஹெல்த் செக்கப் பண்ணிக்கிட்டது எப்போ?”
“அடுத்த மாசம் அத்தை. இப்போ ஹாஸ்பிடல்ல நிறைய கேஸ் இருக்கு.” என்று தோளைக் குலுக்கினாள் நியதி.
“எல்லா பேஷண்ட்டுக்கும் வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை முழு செக்கப் பண்ணிக்கோங்கன்னு சொல்லுவோம், நமக்கு மட்டும் டைம் இல்லைன்னு தள்ளிப் போடுவோம். டாக்டர்களுக்கு எப்பவுமே செக்கப் அடுத்த மாசம் தான்” என்று கரண்டியை ஆட்டினார் தேவராஜன்.
“அடுத்த மாசம் நானே கூட்டிட்டுப் போறேன்” என்றான் விக்ரமன்.
“சரி, சரி. எல்லாரும் குறிச்சு வச்சுக்கோங்க” என்ற சிரிப்போடு பேச்சு வேறு பக்கம் திரும்பியது. அந்த வார்த்தைகள் யாருடைய மனதிலும் நிற்கவில்லை.
இரவு பத்து மணி ஆனதும் தேவராஜன் ஒரு மரப்பெட்டியை ஹாலில் கொண்டு வந்து வைத்தார்.
“எல்லாருடைய ஸ்மார்ட் போனையும் இதுக்குள்ள வைங்க” என்றவர் அதிலிருந்து ஒரு சிம் கார்டை கழட்டினார். அவரவர் சிம் கார்டையும் கூடவே ஆதிகாலத்து நோக்கியா 3315 மொபைலையும்கொடுத்தார்.
“எமர்ஜென்சி வந்தா?” என்று அருந்ததி முணுமுணுக்க, “எமர்ஜென்சிக்கு கால் பண்ணத் தான் இந்த ஃபோன். இந்த நம்பர் தான் ஹாஸ்பிடல் ரெக்கார்ட்ஸ்ல இருக்கிற நம்பர். மறந்துட்டீங்களா அருந்ததி மேடம்? டாக்டருக்கு தூக்கம் ரொம்ப முக்கியம். போய் தூங்குங்க.”
ஆனால் பதினொரு மணிக்கு விக்ரமனின் அறைக் கதவின் கீழிருந்து மெல்லிய விளக்கு வெளிச்சம் கசிந்து கொண்டிருந்தது. உள்ளே நியதி ஒரு கேஸ் ஸ்டடியைப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். விக்ரமன் கையில் ஒரு ஜர்னல். ஒருவர் செய்வதை மற்றவர் கண்டுபிடித்ததும் இருவரும் ஒரே நேரத்தில் வெடித்துச் சிரித்தார்கள்.
கதவு ஓரத்தில் நின்றபடி அந்தச் சிரிப்புச் சத்தத்தைக் கேட்ட தேவராஜன், தலையை ஆட்டிக் கொண்டே படுக்கைக்குத் திரும்பினார்.
அவர் உதடுகளில் ஒரு புன்னகை இருந்தது. அந்த வீட்டின் தூக்கம் ஒருநாள் வேறு காரணத்துக்காகக் கலையப் போகிறது என்பது அந்த இரவு யாருக்கும் தெரியாது.
★★★★★
தேவராஜனின் ‘கம்பல்சரி ரெஸ்ட்’ ஆர்டரை ஒரு வாரம் அனுபவித்த நியதி, எட்டாம் நாள் காலை கழுத்தில் ஸ்டெத்துடன் ஹாஸ்பிடலுக்குள் நுழைந்த போது, புதுப் பள்ளிக்கு வந்த சிறுமியைப் போல உணர்ந்தாள்.
“குட் மார்னிங் டாக்டர் நியதி!” என்று வரவேற்ற நர்ஸ்களின் பார்வையில் ஒரு புது மரியாதை தெரிந்தது. நேற்று வரை அருந்ததி மேடத்தின் ஜூனியராக இருந்தவள், இன்று அந்த வீட்டு மருமகள். ஆனால் அருந்ததி காட்டிய பாசம் வீட்டு வாசலோடு நின்று போனது. ஹாஸ்பிடலில் அவர் மேடம் தான்.
“இன்னைக்கு நைட் உனக்கு ஆன்-கால். இரவு முழுக்க லேபர் வார்டு உன் பொறுப்பு” என்றார் அவர்.
“தனியா, மேடம்?”
“நீ கோல்ட் மெடலிஸ்ட். தனியா தான் பார்க்கணும். நான் ஆபரேஷன் தியேட்டர்ல இருப்பேன். எமர்ஜென்சின்னா போன் பண்ணு. ஆனா முதல்ல நீ முடிவெடு. அப்புறம் தான் நான் பேசுவேன்.”
அந்த வார்த்தைகளின் அர்த்தம் அன்றிரவு இரண்டு மணிக்குத் தான் நியதிக்குப் புரிந்தது.
★★★★★
“டாக்டர்! ரேவதி மேடத்துக்கு ரத்தம் நிக்கலை!”
லேபர் வார்டிலிருந்து ஜோதி சிஸ்டரின் பதற்றமான குரல் கேட்டதும் எழுந்து ஓடினாள் நியதி. முப்பத்து ஏழு வயதான ரேவதி, எட்டு வருட ஐவிஎஃப் முயற்சிகளுக்குப் பிறகு கருவுற்றவள். ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்பு தான் ஆரோக்கியமான ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்திருந்தாள். அறை முழுவதும் நிறைந்திருந்த மகிழ்ச்சியை இப்போது ரத்தத்தின் வாசனை விரட்டியிருந்தது.
கட்டிலுக்குக் கீழே ரத்தம் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. ரேவதியின் முகம் வெளிறியிருக்க, அவள் கணவன் சுந்தர் குழந்தையை மார்போடு அணைத்தபடி வாசலில் நின்று நடுங்கிக் கொண்டிருந்தான்.
பிரசவத்துக்குப் பிறகு கொஞ்சம் ரத்தம் போவது இயல்பு தான். ஆனால் இது இயல்பைத் தாண்டிய வெள்ளம். டாக்டர்கள் இதை ‘பிபிஹெச்’ என்பார்கள் — பிரசவத்துக்குப் பிறகு நிற்காமல் பெருகும் ரத்தப்போக்கு. தாய்மார்களின் உயிரைப் பறிக்கும் முக்கியக் காரணங்களில் ஒன்று இது.
நியதியின் மனம் ஒரு நொடி உறைந்தது. அடுத்த நொடியே அவளுக்குள் ஒரு அமைதி பரவியது. மேல்படிப்பு படிக்கும் போது லேபர் வார்டு அவளுக்குக் கற்றுக் கொடுத்த அமைதி அது.
“சிஸ்டர், இரண்டு ஐவி கேனுலா போடுங்க. ப்ளட் குரூப் பார்த்து ப்ளட் பேங்க்குக்குப் போன் பண்ணி நாலு யூனிட் ரெடி பண்ணச் சொல்லுங்க. ஆக்ஸிடோசின் டிரிப் ஸ்டார்ட் பண்ணுங்க. யூரினரி கேத்தீட்டர் போடுங்க. இப்பவே!”
அவளது குரலில் இருந்த உறுதியில் நர்ஸ்கள் விரைந்து செயல்பட்டார்கள். ஆக்ஸிடோசின், கர்ப்பப்பையைச் சுருங்கத் தூண்டும் மருந்து, சொட்டுச் சொட்டாக ரேவதியின் நரம்புக்குள் இறங்கத் தொடங்கியது.
ரேவதியின் வயிற்றின் மேல் கையை வைத்தாள் நியதி. குழந்தை பிறந்ததும் கர்ப்பப்பை ஒரு கெட்டிப் பந்து போல இறுகிச் சுருங்க வேண்டும். அப்படிச் சுருங்கும் போது தான் அதன் சுவரில் உள்ள ரத்தக் குழாய்கள் அழுத்தப்பட்டு மூடிக் கொள்ளும். ஆனால் இங்கே கர்ப்பப்பை பிசைந்த மாவு போலத் தளர்ந்து, கையில் மென்மையாகத் தட்டுப்பட்டது. அழுத்தி மசாஜ் செய்யத் தொடங்கியதும் சில நொடிகளில் அது கொஞ்சம் இறுகியது. ஆனால் உடனே மறுபடியும் தளர்ந்து, ரத்தப்போக்கு தொடர்ந்தது.
மனதுக்குள் ‘ஃபோர் டீ’யை ஓட்டிப் பார்த்தாள். பிரசவத்துக்குப் பிறகு ரத்தம் நிற்காமல் போவதற்கு நாலே நாலு காரணங்கள் தான். நான்கும் ஆங்கிலத்தில் ‘T’ என்ற எழுத்தில் தொடங்குவதால், டாக்டர்கள் அவற்றை ‘ஃபோர் டீ’ என்று நினைவு வைத்துக் கொள்வார்கள். டோன் — கர்ப்பப்பை சுருங்கும் சக்தி இருக்கிறதா? ட்ராமா — பிறப்புப் பாதையில் எங்காவது கிழிசல், காயம் இருக்கிறதா? டிஷ்யூ — நஞ்சுக்கொடியின் துண்டு ஏதும் உள்ளே தங்கி விட்டதா? த்ராம்பின் — ரத்தம் உறைய வேண்டிய இடத்தில் உறைகிறதா? ஒவ்வொன்றாகச் சரிபார்த்தாள். நஞ்சுக்கொடி முழுமையாக வெளியே வந்திருந்தது. பிறப்புப் பாதையில் பெரிய கிழிசல் இல்லை. ரத்தமும் உறையும் தன்மையோடு தான் இருந்தது. கடைசியில் மிஞ்சியது ஒன்று தான். கர்ப்பப்பை தன் வேலையைச் செய்ய மறுத்துக் கொண்டிருந்தது.
“அடோனி…” என்று முணுமுணுத்தாள். கர்ப்பப்பை சுருங்காமல் தளர்ந்து கிடக்கும் இந்த நிலையை டாக்டர்கள் இப்படித்தான் சொல்வார்கள். பிரசவத்துக்குப் பின் வரும் ரத்தப்போக்குகளில் பெரும்பாலானவற்றுக்கு இதுவே காரணம். சிஸ்டரைப் பார்த்தாள். அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லிக் கொண்டே இருந்தாள்.
மருந்துகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக உள்ளே போயின. ஒரு கையை உள்ளே செலுத்தி, மறு கையால் வயிற்றின் மேலிருந்து கர்ப்பப்பையை இரண்டு கைகளுக்கு நடுவே வைத்து இறுக்கிப் பிடித்தபடியே மானிட்டரைப் பார்த்தாள் நியதி. ரத்த அழுத்தம் நூறு. எண்பது. எழுபது.
“பிபி இறங்கிட்டே இருக்கு டாக்டர்!”
அந்த நொடியில் தான் நியதியின் மனதில் முதல் முறையாகப் பயம் எட்டிப் பார்த்தது. இழந்த ரத்தத்தை ஈடு கட்ட முடியாமல் போனால், உடல் அதிர்ச்சிக்குள் விழுந்து விடும். இதயத்துக்கும் மூளைக்கும் போதுமான ரத்தம் போய்ச் சேராது.
“மேடத்துக்குப் போன் பண்ணட்டுமா டாக்டர்?” என்று கேட்டாள் ஜோதி. “அவங்க ஆபரேஷன் தியேட்டர்ல இருக்காங்க.”
ஒரு விநாடி யோசித்தாள் நியதி. ஒரு கையால் கர்ப்பப்பையை அழுத்தியபடி, மருந்துகள் வேலை செய்கின்றனவா என்று கவனித்தாள். ரத்தம் இன்னும் நிற்கவில்லை. ஒரு பெண்ணின் உடலில் இருப்பதே ஐந்து லிட்டர் ரத்தம் தான். அதில் சுமார் ஆயிரத்து நானூறு மில்லியை இதுவரை இழந்திருந்தாள் ரேவதி.
“கால் பண்ணுங்க. ஸ்பீக்கர்ல போடுங்க.”
அடுத்த நொடியில் தியேட்டரின் எதிரொலியோடு அருந்ததியின் குரல் கேட்டது. “நியதி?”
“மேடம், பேஷன்ட் நேம் ரேவதி. முப்பத்து ஏழு வயசு, டெஸ்ட் டியூப் பேபி. நார்மல் டெலிவரி. கர்ப்பப்பை சுருங்க மாட்டேங்குது. சுருங்க வைக்கிற மருந்து எல்லாம் குடுத்தாச்சு. ரத்தம் ஆயிரத்து நானூறு மில்லி போயிடுச்சு. பிபி எழுபது. கையால அழுத்திப் பிடிச்சுட்டு இருக்கேன். இப்போ கர்ப்பப்பைக்குள்ள பலூன் வைக்கப் போறேன்.”
சில நொடிகள் மறுமுனையில் மௌனம். அது மேடத்தின் தீர்ப்புக்கான காத்திருப்பு என்பது போல நியதியின் இதயம் படபடத்தது.
“செய். நான் பதினைந்து நிமிஷத்துல வரேன்.”
அவ்வளவு தான். அந்த இரு வார்த்தைகளில் தன் மருமகள் மீதான முழு நம்பிக்கையையும் வைத்திருந்தார் அருந்ததி. ஜோதி நியதியைப் பார்த்துத் தலையசைத்தாள்.
“சிஸ்டர், பலூன் கிட் கொண்டு வாங்க. சலைன் முந்நூறு மில்லி. ஸ்கேன் மெஷினும் ரெடியா இருக்கட்டும்.”
அடுத்த சில நிமிடங்கள் அந்த அறையில் அவள் குரலைத் தவிர வேறெதுவும் கேட்கவில்லை. மருந்துகள் தோற்கும் போது டாக்டர்கள் கையில் எடுக்கும் அடுத்த ஆயுதம் இது. கவனமாகக் கர்ப்பப்பைக்குள் பலூனைச் செலுத்தியவள், சலைன் தண்ணீரால் அதை மெதுவாக நிரப்பினாள். உள்ளே விரியும் பலூன், கர்ப்பப்பையின் சுவர்களை உள்ளிருந்து அழுத்தி, ரத்தம் கசியும் குழாய்களை ஒரு மூடி போல அடைக்கும். பிறகு கையை எடுத்து விட்டு, மூச்சை அடக்கிக் காத்திருந்தாள்.
ஒரு நிமிடம்… இரண்டு நிமிடம்…
பலூனோடு இணைந்த குழாய் வழியே வடியும் ரத்தம் மெல்ல மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது. கீழே பாய்ந்த ரத்தம் நின்றது.
“ரத்தம் கட்டுப்படுது டாக்டர்!” என்ற ஜோதியின் குரலில் ஒரு விசும்பல் தெரிந்தது.
இரண்டு யூனிட் ரத்தம் ஏறி முடிந்ததும் பிபி தொண்ணூறைத் தொட்டது. ரேவதி மெல்லக் கண் திறந்தாள்.
“டாக்டர்… என் குழந்தை…”
“நல்லா இருக்கான் ரேவதி. நீங்களும் நல்லா இருக்கீங்க.” என்று நியதி அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். அவள் கண்களும் கலங்கியிருந்தன.
“என் கர்ப்பப்பையை எடுக்கப் போறீங்களா டாக்டர்? எட்டு வருஷம் காத்திருந்தோம்…”
“இல்லை ரேவதி. காப்பாத்திட்டோம்.”
அறுவை சிகிச்சை அறையில் இருந்த வேறொரு நோயாளியின் சிகிச்சையை முடித்துவிட்டு அருந்ததி உள்ளே வர ஐம்பது நிமிடங்கள் ஆனது. அவருக்கு முன்னால் நின்ற நியதி எல்லா விவரங்களையும் ஒப்பித்தாள். இதயத் துடிப்பையும் ரத்த அழுத்தத்தையும் காட்டும் கருவியைப் பார்த்து, கர்ப்பப்பைக்குள் வைத்த பலூனைச் சோதித்து, இன்னும் ரத்தம் கசிகிறதா, எவ்வளவு வெளியேறியது, நாடித்துடிப்பு எப்படி என்று ஒவ்வொன்றையும் கேட்டறிந்தார் அவர்.
“மொத்தம் எவ்வளவு ரத்தம் போச்சு?”
“சுமார் ஆயிரத்து எண்ணூறு மில்லி லிட்டர், மேடம். நாலு யூனிட் ரத்தம் ஏத்திட்டோம்.”
“ம்.. கர்ப்பப்பையையே எடுத்துடலாமான்னு யோசிச்சியோ?”
“யோசிச்சேன் மேடம். கர்ப்பப்பைக்குள்ள வச்ச பலூன் வேலை செய்யலைன்னா, அடுத்தது கர்ப்பப்பையைத் தையல் போட்டு இறுக்கிறது. அதுக்கும் உங்களுக்குக் கூப்பிட்டிருப்பேன்.”
சில நொடிகள் அவளையே பார்த்த அருந்ததி, மெதுவாகத் தலையசைத்தார்.
“எல்லாம் சரியா தான் பண்ணியிருக்க. வெரி குட்.”
அவர் சொன்னது அவ்வளவு தான். ஆனால் நியதிக்கு, உலகத்தின் எல்லா விருதுகளையும் விட அந்த வார்த்தைகள் பெரிதாகத் தெரிந்தன.
வெளியே நடைபாதையில், இரண்டு மணி நேரமாகச் சுவரில் சாய்ந்து நின்றிருந்தவன் அவளைக் கண்டதும் ஒரு காபி கோப்பையை நீட்டினான்.
“நீங்க இங்கே என்ன பண்றீங்க?” வியந்து போனாள் நியதி.
“நீ முதல் முதலா தனியா ஷிஃப்ட்ல இருக்க. எப்படி ஹேண்டில் பண்றேன்னு பார்க்கணும்னு ஒரு ஆர்வம் தான். அப்பா கண்ணுல படாம மரப்பெட்டியில இருந்து மொபைலை மீட்டுட்டு வந்துட்டேன்.” என்று கண் சிமிட்டினான் அவன். “கேன்டீன்ல அர்ஜுனோட காபி குடிச்சிட்டு இருந்தப்போ தான், நியதி மேடம் பிரசவ வார்டுல தனியா, பிரசவத்துக்குப் பின்னாடி வந்த கடுமையான ரத்தப்போக்கை சமாளிச்சிட்டு இருக்காங்கன்னு சிஸ்டர் சொன்னாங்க. அப்போல இருந்து இந்தச் சுவர் தான் எனக்குத் துணை.”
“ம்.. தேங்க்ஸ்” என்று காப்பியை குடித்தாள் நியதி.
“அந்தப் பொண்ணோட கர்ப்பப்பையைக் காப்பாத்திட்டேன் விக்ரம்.” அவள் குரல் உடைந்தது. “எட்டு வருஷம் காத்திருந்த அவளுக்கு இன்னொரு குழந்தை பிறக்கிற வாய்ப்பு இல்லாமல் போயிடுமோன்னு பயம்மா இருந்தது. தேங்க் காட், அப்படி எதுவும் நடக்கல.”
அந்த வார்த்தைகள் ஒருநாள் அவளுக்கே திரும்பி வரப் போகின்றன என்பது அப்போது இருவருக்கும் தெரியாது. ஒரு நொடி அமைதியாக அவளையே பார்த்த விக்ரமன், அவளைத் தோளோடு அணைத்துக் கொண்டான்.
*****
விடியற்காலை ஆறு மணிக்கு வீட்டு வாசலில் கார் நின்றது. இரவு முழுவதும் விழித்திருந்த இருவரையும் வாசலிலேயே எதிர்கொண்டார் தேவராஜன்.
“மாமா! நாங்க…”
“தெரியும். தெரியும். பெட்டியில ஒரு மொபைல் குறைஞ்சப்பவே எனக்குத் தெரியும்.” என்றார் அவர். “இன்னைக்கு ஒரு நாள் லீவு. எட்டு மணி நேரம் தூக்கம். இது என் கட்டளை.”
நியதி சிரித்தபடி தலையசைத்தாள். ஆனால் அன்று அவளுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. கண்களை மூடும் போதெல்லாம், தன் கைகளுக்கு அடியில் தளர்ந்து கிடந்த அந்தக் கர்ப்பப்பையின் நினைவு வந்து கொண்டே இருந்தது.
Author: SudhaSri
Article Title: மழைக்கு ஏங்கிய மாந்தளிரே -5
Source URL: Nectar Novels-https://nectarnovels.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
Article Title: மழைக்கு ஏங்கிய மாந்தளிரே -5
Source URL: Nectar Novels-https://nectarnovels.com
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.
